No One Gets Out Alive นิยาย & เรื่องราว

Kahit pa sabihin sa akin ni Manang Esperanza na paghandaan ko ang anumang pagsubok na darating sa akin ay hindi pa rin mawala sa puso ko ang pag-aalala. Linggo na ngayon at balisa ang lahat ng tao sa San Alejandro. Pansin ko na parang pinagsakluban ng langit at lupa ang mukha ng bawat isa. Labing anim na taong gulang pataas ang mga kalalakihan na ipapadala sa Ilocos. Nagbibinata pa lang ang iba pero mararanasan na nila ang kalupitan ng mga mananakop.

Sa sandaling iyon, sampung lalaki ang nagsimulang manginig habang sila ay nakukuryente, the metal on their wrist activated. Sa loob lamang ng ilang minuto, lahat sila ay natumba at wala ng mga buhay. Nakatayo sila roon, nakatitig sa mga bangkay, at may narealize na katotohanan. Ang mga hindi sinasalitang tuntunin: Ang isang pinunong walang miyembro ay madidisqualify. Ganun din ang mga miyembrong walang pinuno.

Hindi na din niya maramdaman ang kanang balikat dahil sa panghihina na nararamdaman. "I don't want to die. I haven't had a girlfriend yet," ani ni Al. Napatigil si Al after may mga maaninag na mga bulto sa dulo ng eskinita. Pilit na tumayo si Al at hinawakan ng mahigpit na baril. "Just surrender, sir Al and come with us," ani ng isa sa mga lalaki na ngayon nakatutok ang baril kay Al.

But the silence persisted, a cruel mockery of my carefully constructed composure. The news finally arrived, not in a phone call, but in a news bulletin flashing across the large screen in my living room. A car accident, a single vehicle, a tragic loss of life. Arnaldo Sy, prominent businessman, dead at the scene. The details were vague, the investigation ongoing. But I knew. I knew exactly what had happened. The serpent had struck, delivering its kiss of death. The suspense was over, replaced by a chilling sense of triumph. The game was won. But the victory felt hollow, a bitter taste on my tongue, a chilling reminder of the price I had paid.

Gusto niyang pumalahaw ng iyak but if he did, baka mas lalong panghinaan ng loob ang kaibigan niya. With his trembling hand, he took the girl’s hand and held it tightly. “Wag ka mag-alala, ililigtas din tayo nila daddy at mommy.” Niyakap niya ng mahigpit ang kaibigan at pilit na pinatahan. Pagkaraan din ng ilang sandali ay natahimik na ito. So silent that he couldn’t even hear her breathing. He called out her name but he didn’t get any response. And the next thing he knew, he saw blood in his hands. At ang batang babae na kanina yakap-yakap niya lang ay nakadapa na sa sahig at naliligo sa sarili nitong dugo.

Nasa gitna ng kila Heart at Patrica ang lapida ng lola nila. Sa ngayon ay hindi tuluyang nareresolba ang kaso ni Heart pero base sa mga reaksiyong nakikita ko ay masaya na sila kung nasaan sila. Masaya na silang magkakasama. Napakadaya lang na mas nauna pa silang matanggap pagkawala nila kaysa sa akin na mas matagal nang nawala. Seeing them will forever remind me that life is so unfair. They also made me keep in mind that we should be careful on who we trust for they can make us feel LIFELESS.

At lalong nagngingitngit si Aly. Sa isip niya ay naibalibag na niya ang kama, nabugbog na niya si Ramon, at na-karate ang babae. Nasunog na niya ang condo. Pero hanggang sa isip niya lang ang mga iyon. Hindi niya kayang totohanin dahil manipis ang braso niya. Bilang isang De Guia ay namana niya ang mainiting ulo ng angkan at maging ang kabaliwan. Pero wala siya ng lakas ng braso ng pinsan niyang si Erin o ng baril ng pinsan niyang si Sierra. Hindi siya marunong ng Jujutsu gaya ni Liana o Muay Thai gaya ni Arissa. Wala siyang taser gun gaya ni Idris. Gigil, laxative, at lason lang ang puwede niyang gamitin sa tuwing nagbabalak siyang maghiganti. At wala na siya sa posisyong lasunin ang dalawa

pagkasabi ko no’n ay malakas kong isinarado ang pintuan ng opisina niya. Mabuti na lang at walang masyadong empleyado rito sa hallway nitong floor na ‘to, kaya walang nakarinig masyadong ng alitan namin ni Mommy. Napasapo na lang ako sa ulo ko dahil sa frustrations at dali-daling naglakad pa papunta sa may elevator. Habang hinihintay kong bumukas ang pintuan ng elevator ay nakayuko lang ako habang sapo-sapo ang noo ko.

Without hesitation, I pulled the trigger on the people I knew weren’t my own men. May mga nadadaanan akong mga tauhan ko na nakahandusay na sa sahig pero wala akong pakialam doon. That’s normal in this world. Every second in this dangerous world feels like walking on the edge of a cliff, you never know when you will fall.

Lumingon muli ako sa paligid, pero gaya namin halos lahat ng natira doon ay pulos walang suot na life best. Nanginginig akong sumilip sa ibaba, malakas ang alon, ang iba ay pilit na lumalangoy habang ang ilan ay nalulunod. Hindi ko kayang tingnan ang ilang nakalutang na bangkay dahil sa wala itong suot na life best. Hindi, hindi ko kayang makita si Hezekiah na lumulutang at wala ng buhay, no! Sunud-sunod akong umiling.