Not Enough In Tagalog Novels & Stories

sagot ng lalaki. "Salamat!" Dumukot si Maya sa bulsa nito at kinuha ang perang naka-bundle. "Heto, hindi ko alam kung sapat na iyan, bata! Pero ito lang muna ang maibibigay ko. Mangyari lamang na huwag mong ipagkalat ang nakita mo rito."

Nakasimangot kong tanong. Medyo sumikip ang dibdib ko roon. No'ng unang buwan namin, kumain kami sa Batangas. Second month namin nagyaya ako na manood na lang ng sine kasi pagod ako sa school. Paanong nakalimutan niya iyon! Gano'n ba siya kabusy? "I thought you're just too drunk that's why you said that," sabi nito. "Bakit? Akala mo ba kaya ko sinabi 'yon kasi gusto kitang katabi matulog?"

May nakita akong isang note, kinuha ko 'yon at binasa. Good morning! Eat your breakfast before you go to work. Ily. Natigil ang pagbasa ko sa 'Ily' na nakalagay. Anong meaning nito? I love you? I like you? Napanguso ako dahil umaasa na naman ako.

Bakit ba kasi ang bilis niyang makaiwas at makahanap agad ng malulusutan niya? “Ang daya mo naman eh, isa na lang. Sige na isang beses na lang.” Nakikiusap kong saad ng makalabas na kaming dalawa. “Sa una pa nga lang hindi mo na ako mahabol sa pangalawa pa kaya?” “Babawi ako, gagalingan ko na.” “One is enough, sa ibang laro naman tayo.” Para akong batang nagdadabog habang naglalakad. “Humaba nguso mo niyan sige ka.”

Ito ay isang magandang solusyon para sa amin. Si Alex, gayunpaman, ay hindi pinatawad si Tom. Ang kanyang mukha ay parang bato habang sinasabi niya, "Kung sakaling nakalimutan mo, sinabi ko sa iyo na lumuhod at humingi ng tawad. “ "Ano?”

"P–Para sa akin 'to?" Napailang nang bahagya si Matthew sa reaksyon ng dalaga, ngunit hindi nito inalis ang iniaalok na pagkain. "Kainin mo na 'yan. Kanina ka pa takbo nang takbo sa triage at hindi ka pa nagtatanghalian," malamig ngunit may bahagyang lambot na wika ni Matthew. Hindi pa rin makapaniwala si Adeline. "Tinitignan niyo po pala ako kanina?"

Humagulgol ito sa balikat niya. Wala siyang maramdamang awa dito. Ni hindi niya magawang umiyak. Pagod na siya. Pagod na siya para makihati sa sakit na nararamdaman nito dahil wala nang mapaglalagyan 'yung sakit na dala-dala niya. "I need you... Please, 'wag mo naman akong iwan," bakas ang pakiusap at paghihirap habang nagsasalita ito.

Since February ngayon, madaming nag ca-canvas ng gown para sa mga prom nila kaya napa-aga si Mama sa pag bubukas at ako na muna ang mag hahatid kay Kira. "Ate, ate!" Kulubit ni Kira sa akin habang nandito kami sa sakayan ng jeep. "May mga nag ti-tinda ng story book oh!" Turo niya doon sa matandang lalaki na nasa labas ng jeep. "Naku puro ka story book, buti pa't basahin mo ang libro mo sa english at may matututunan ka pa." Saad ko. "Excuse me? 95 kaya grade ko sa english! And I know how to speak English fluently, you know?" Taray sa akin ni Kira

Nalukot ang noo ni Luke, iniinspeksyon ang laman nito bago nag-iwas ng tingin. "Luke, is this okay? Marami akong nakitang magaganda do'n but I held back and only pick a few." 'Few?' Pumikit si Luke at tumango sa kaniya. "Tama na 'yan. Ang dami na masiyado."

Lim. "Not really. Not is translated to hindi in tagalog and really is translated to talaga in tagalog so hindi talaga." mahina siyang binatukan ni Doc. Alvarez. "ouch, that hurts." reklamo n'ya pa dito. "literal talaga na not really ang sagot mo eh. Alam mo, nakaka tanga talaga yang mga sagot mo at mga sinasabi mo." natawa si Anthony sa mga ito. "Hey." sabay-sabay silang napalingon sa likod ni Anthony ng magsalita si Emily.