Obsession Novels & Stories

Kita ko ang sakit na nararamdaman niya sa kanyang mga mata. Akala ko pa naman hindi siya nakakaramdam ng sakit. Sana naman maisipan na niyang sumuko. Kapag ipinagpatuloy pa niya ang ginagawa niya ay sigurado akong may sakit nga talaga siya sa pag-iisip dahil sa pagpipipilit niya sa sarili niya sa taong hindi naman siya mahal, at kailan man ay hindi siya mamahalin. “Too much obsession is not good for your brain. Baka gusto mong magsuot ng gown sa loob ng mental hospital?” nakataas ang isang kilay na tanong ko sa kanya.

Naka-ayos ang mga ito nang husto, mula sa pang-alis hanggang sa panloob. Halatang may obsessive-compulsive disorder ang gumawa nito. At alam ni Zoe kung kaninong style iyon. Pakiramdam niya ay may humahaplos sa puso niya—isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag pero unt-unting nagpapalambot sa kaniya.

“Nasiraan na siguro ako ng bait. Pumunta ako doon para makita si Damian. Kahit hindi man lang niya ako tiningnan.” “Bakit mo ginawa ‘yon? Kilala mo naman siya,” sagot ni Noah, halatang desperadong ipaunawa sa kanya. Itong lahat—kung ano man ‘to—obsession ‘to. At mali ito. Ang tanging tamang sagot—mag-move on. “Hindi ko na alam ang gagawin ko!” hagulgol ni Helena, mas naiinis pa dahil ang tahimik na pag-alo ni Tammy ay parang insulto.

Pero may part din na natatakot. Natatakot sa obsession niya. Natatakot sa mafia world na 'to. At natatakot sa tanong na bumabalik: Paano kung hindi siya ang tunay na dahilan ng lahat ng sakit ko? Paano kung may mas malaking lihim pa siyang itinago? At kung susuko ako ulit... magiging tayo ba talaga? O mas lalo lang kaming masisira ng bawal na pag-ibig na 'to?

I became freaking obsessed. Alam naman namin na nahihirapan si Helios kung malayo ako sa kaniya, eh. Hindi siya mapakali sa tuwing wala ako sa tabi niya. Na kahit saan ako magpunta, gusto niya akong kausapin. Buong akala ko ay hindi ako mahuhulog nang sobra kay Helios, pero mukhang nagkamali yata ako. Mukhang lunod na lunod na ako kay Helios, at mukhang naging obsessed na sa kaniya.

Napatingin ako sa right side at napansin kong hindi pantay ang pagakaka-ayos ni Mommy ng mga books ko sa maliit kong bookshelf na katabi ng body mirror. Iniayos ko ang aking books according sa kulay nito. Kasabay ng pagiging autistic ko ay ang aking OCD - Obsessive-Compulsive Disorder. Kumukunot talaga ang aking noo at tumatabingi ang labi kapag nakakakita ako ng mga bagay na wala sa ayos. Gusto ko pati kulay at size ng isang bagay ay dapat in order. Kaya rin hindi ako nagpapabili ng bagong cellphone kay Mommy dahil ayaw kong napapalitan ang isang bagay na nakasanayan ko nang gamitin.

Naniniwala ako doon dahil kung hindi nangyari ang lahat ng iyon sa akin ay hindi ko makikilala at mas lalong hindi ko maiintindihan ang isip at damdamin ko. Hindi maganda ang dulot ng isang Obsession Love na naranasan ko sa apat na lalakeng dumating sa buhay ko. Kahit kailan ay hindi naging maganda ang labis na pagmamahal ng isang tao na umaabot na sa puntong pwede itong makapanakit o makapatay ng ibang tao.

O mas tamang sabihing natatakot siyang magmahal muli dahil ayaw niyang muling marinig sa mga ito ang mga salitang, “Obsessive, too much, at possessive” Napakagat siya ng labi at napatingin sa baso ng tubig. Sa isip niya, biglaang sumulpot ang imahe ni Elle—tahimik, nakaupo sa cubicle, laging may kape sa gilid, at laging naka-focus sa trabaho. Hindi siya sigurado kung ano nga feelings niya para kay Elle, gano'n din siya para kay Elle.

Siya ang aking obsession. Kapag hindi ko siya nakikita para akong nawawala sa sarili-ang bawat paghinga ko'y nagiging mabigat, at bawat sandali ng katahimikan ay puno ng pangungulila. Kapag siya'y malapit, bawat galaw ko'y nagiging mapusok, bawat titig ko'y nagiging banta, at bawat haplos ko'y tanda ng pag-angkin: siya ay akin..

"Walang word na obsessly, nyawa ito." "Wala ba? Well, ngayon meron na." Pareho kaming natawa. Paano kong sabihin kong obsess din ako sa kanya? "I'm obsess..." "Ka sa akin? I know. That's right and just, baby." Nyawa! ... Vote. Comment. Follow.