Ocampo Philippines Novels & Stories

Sa kabila ng yaman ng mga ito ay hindi ito nakakalimot na bumaba minsan para kumustahin sila. Ang mga De Mario ang may pinakamalaking azucarera sa buong probinsya ng Quezon at halos lahat din ng mamamayan sa probinsya ay sila ang nagbibigay ng kabuhayan dahil hindi lang ito ang pananim nila. Kaya bilang pagtanaw ng utang na loob ay nasa pamilyang ito ang katapatan ng lahat.

____________________ Philippines Manila Airport Ang mainit na klima dito sa Pilipinas ay nag-aalala ng napakaraming magaganda at mapapait na ala ala. "Were here baby Ali. This is mommy's home town!" wika ko habang pangko ni Third ang anak namin. "Naaalala ko tuloy ang kuya Jonas mo, anak." wika ko ulit bagay na hindi naman maiintindihan ni baby Ali dahil hindi siya nakakaintindi ng tagalog. Alam ni Ali na nasa heaven na ang kaniyang kuya Jonas at hindi niya alam ang kondisyon ng kuya niya dahil pinili kong huwag munang banggitin sa kaniya ang tungkol doon dahil masyado pang bata si baby Ali.

Pumose pa ako sa camera habang nakatutok iyon sa akin. Marami na rin akong nakuhang larawan sa mga paglilibot namin. Bawat lugar na pinupuntahan namin ay kinukunan ko. Madalas pa ay kasama siya sa mga kuha ko. Kung bibilangin ko siguro ang larawan na laman ng camera ko mas marami ang kuha na kasama siya kaysa sa mga kuha kong hindi siya kasama. May ilang pictures na rin kaming magkasama. Ngayon ang huling araw namin bago kami bumalik ng Pilipinas kinabukasan kaya sinusulit na namin ang buong araw namin dito sa Japan.

Engineer Monterial clapped his hands followed by the other people who are inside. Kumabog nang mabilis ang puso ko. Hindi naman nakakakabang ngumiti habang ipinapakilala ka sa iba pero ngayon ay pakiramdam ko ay mga judges itong kaharap ko. But then I stood up and faced everyone, wearing my most priced smile. They smiled back which made me calm down a bit. Agad din akong umupo pagkatapos. "Have you ever heard of Costa Elysia and Blessica Coast? She is the owner of those resorts in the Philippines," Engineer Monterial added.

Hindi niya rin alam kung kailan siya magiging handa para rito. Inilibot ni Tajana si Simon sa kanilang plantasyon. Tila nalilibang naman ito. Ang negosyo ng Campoverde ay nakatuon lamang sa mga tanim samantalang ang Vallejos ay nag-aalaga din ng mga hayop. Kung nanatili lamang ang Vallejos sa probinsyang ito ay siguradong sila ay mas kinikilalang pinakamayaman sa lugar. Ngunit dahil ang Campoverde ang may pinakamalaking plantasyon dito ay sila ang tanyag na apelyido na pinakamayaman. Ang ilang taniman ng Vallejos ay wala sa probinsyang ito dahil sa mahilig maglibot si Simon sa iba't ibang lugar para bumili ng mga lupa at sakahan. Nakarating ng mas maaga sa inaasahan ni Tajana sila Don Ismael

sagot ni Trevor. “Hindi ah! Hanggang Pilipinas lang! Pagdating sa States hindi na!” biro ko. Paglabas namin ng kuwarto ni Trevor ay isinabit ko sa doorknob ang signage na palitan ang mga bedsheets. Buong araw naming nilibot ang Bagiuo. Umupa na lang ng grab taxi si Trevor para hindi siya mapagod sa pagmamaneho. Sobrang trapik na rin kasi dito sa Bagiuo. Una naming pinuntahan ang Igorot Stone Kingdom kung saan makikita ang mga tradiyonal at modernong cultura ng mga Igorot. Ang ikalawa ay ang Diplomat Hotel, na isa sa mga most haunted places sa bansa dahil ginawa itong garrison ng mga Hapon noong WWII. Sandali lang kami sa Diplomat Hotel dahil nakapaninindig balahibo ang nararamdaman ko sa lug

I mouthed thank you to them at sinuklian lang nila ako ng malalaking ngiti. “Tonight, I would like you introduce myself. I am Anastasia Ocampo, the owner of Blue Moon Clothing. I was born and raised in the Philippines. But when I turned 18 big changes came to my life and here I am, talking and saying in front of you that you can’t let me down.” Pasimple kong pinahid ang luha ko at ngumiti sa kanilang lahat. “Ladies and gentlemen. May I present to you again our collection!”

Si Fernando naman ay parang chill-chill lang, animo hindi nararamdaman na nagngingitngit na ang kalooban niya. Isang simpleng white T-shirt at pantalon ang isinuot niya samantalang kulay asul na checkered polo ang kay Fernando. Pantalon na itim naman ang pang-ibaba nitong suot. May suot din itong sunglasses na kulay itim ang lense na animo isa itong actor na may gagawing shooting sa camping site. Biglang nawala saglit ang galit niya nang makita ang lugar. It was actually breathtaking. The camping site, actually. It was a cove specifically known as Anawangin Cove, a couple of hours drive from Metro Manila. It was found in the town of San Antonio in the province of Zambales, facing the South C

"Here are the details about their companies, along with some sample works. One is from Korea and the other is from Philippines." Halos matigilan naman ako at naramdaman ko ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang huling sinabi niya. Pakiramdam ko ay para akong naubusan ng hininga at natuyuan ng laway sa lalamunan. Philippines. Possible kaya na company ni Leandro ang isang ito? "A-Are you sure they're already here?" tanong ko. "Yes, Miss. They're just waiting for our calls."

“Hello, ako si Persephone Ocampo mula sa Samaniego Company sa Luxembourn City.” Nagliwanag ang mga mata ni Ramil nang marinig ang pangalan ni Persephone. Agad na lumapit ang kanyang assistant at may ibinulong sa kanya. Biglang ngumiti si Ramil at muling nakipagkamay kay Persephone. “Miss Ocampo, matagal ko nang naririnig ang pangalan mo.”