Ocean's 9 Novels & Stories

MF90D || Solstice Grimaldi Sa totoo lang, hindi ko rin alam kung papaanong napunta ako sa sitwasyong 'to. Am I really that gullible para agad na um-oo sa pingsasabi ng binatang nasa harapan ko? Instead of a few weeks preparation, mas minadali nila ang gaganaping kasal dahil baka raw magbago pa ang isip ko. As if mababawi ko pa ang oo ko.

At isang gabi na lang, ano man ang namagitan sa kanila sa nagdaang gabi ay malapit nang magwakas at hindi na magkakaroon pa ng karugtong lalo na at kanina lamang ay nalaman niyang hinulog na nito sa bank account niya ang Ninety billion dollar na kulang sa bayad sa kanya. HAWAK ni Lestre ang kanyang kamay habang pauwi na sila. Alasnuwebe na nang mapagpasyahan nilang dalwa na lisanin ang kuweba. Binabagtas nila ang mahabang daanan na puro puno at kagubatan sa paligid. Ang sabi sa kanya nito nang magtanong siya kanina kung nasaan silang bahagi ay nasa bandang samar na raw sila. Hindi na siya nagtaka kung paanong nakabalik ito sa kuweba kung sa loob lamang ng ilang minuto mula sa Manila. Ano pa

I’ve been walking through a world gone blind Can’t stop thinking of your diamond mind Careful creature made friends with time He left her lonely with a diamond mind And those ocean eyes No fair You really know how to make me cry When you give me those ocean eyes I’m scared I’ve never fallen from quite this high Fallin’ into your ocean eyes Those ocean eyes

sambit pa ni Ocean sa akin kaya hindi ko mapigilan ang pagkunot ng noo. “I’m going to New York but as of now can you call some of our private investigators to find her?” tanong niya sa akin. That’s what I did. Hinanap namin si Marissa. We found her in an ocean almost wanting to drown herself. Agad siyang nilapitan nina Tita. Alalang-alala ang mga ito habang nakatingin sa kaniya. Maski si Ocean ay galit na galit nang makita ang mga pasa mula sa katawan ni Marissa.

Napakalinaw pa rin ng tubig at malalim ang parteng ito kaya may namamataan akong mangilan-ngilang mga isda. "Joem look! May pawikan!" sabik at napapalakpak kong tugon nang may makitang pawikan na lumalangoy, paikot-ikot lang siya. Nakakapagtaka, napakalawak ng dagat pero hindi siya umaalis. "Bakit siya paikot---" the next thing I knew was Joem dived into the sea, topless. I was shocked for a moment but when I recovered, I immediately looked at Joem, diving into the deep.

sabay sign of the cross. Umupo ako sa tabi niya nang matapos kong malinis ang living room kaya sabay kaming nanood ng N*****x. Sa lahat ng bagay na handog ng makabagong tecknolohiya, N*****x lang ang familiar ako dahil gamit na gamit sa course. "Wicker Park na naman?" tanong ko ng magload na ang pelikula. "Crush ko nga si Josh Hartnet, gaga ka!" saway niya na hindi man lang ako tinitignan.

I felt like I was drowning in the ocean. They weren't just blue. They were the kind of blue that seemed to shift depending on the light, like the surface of the sea under a changing sky. Sometimes, they were the color of a calm, cloudless morning; other times, they deepened into the dark, endless shade of twilight waves. It's rare to find a blue here in the Philippines. Pero mas rare ang meadow na kulay sa mga mata ni Aiden. Kaya kami siguro close na dalawa dahil parehas kaming may kakaibang mga mata.