Onboard In Tagalog Novels & Stories

IKATLONG TAUHAN “Selene” MABAGAL siyang tumango rito bago ngumiti na rin; ganoon din ang ginawa ng kanyang ina bago ito naunang maupo sa sopa na dati nang inupuan nito. “Alma.”

"Pwede bang maki-upo?" "Nǐ yǐjīng zuòle." (You are already sitting.) "Boys only lang dito." "Diba dapat kailangan ng boys ng girls?" Malanding tanong nito sabay binalingan ako ng tingin. Inirapan ko muna siya bago binaling ulit ang tingin sa pagka-in ko. "Sorry, pero ang kailangan namin ay laro at hindi babae, kaya umalis ka na bago ka pa namin gawing pulutan este bugbugin."

naiiyak kong salita “Basta ang importante ay ligtas ka at ang apo ko.Ligtas kayo dito sa isla,” nakangiting wika ni Maay at niyakap ako. Umalis na rin si Mamay at ako naman ay umakyat nasa taas. ……

I just hope ay maging maayos ang lahat. “I hope so too, Shun.” Alangan na sabi ko. ~ “Ladies and gentlemen, welcomes you to xxx. The local time is 1:55 pm. For your safety and the safety of those around you, please remain seated with your seat belt fastened and keep…”

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Umabot ng mahigit isang oras ang pagbabyahe namin bago kami makarating sa destinasyon namin. At ng makarating na kami ay agad kung pinahayag sa kanila ang lugar. "Anyway boys welcome to my favorite place. The hidden forest," "Ito na ba 'yung lugar na sinasabi mo? Eh asan na 'yung ilog at kubo na sinasabi mo?" Pagtatakang tanong ni Carlo na tila parang na cu-curious sa lugar.

Anyaman, no? "Kung gayon, ikabit ang iyong seatbelt, because we're about to take off," sabi niya habang nakangiti. “We're not on a plane, Babe, so why take off?” Sabi ko sa kanya habang natatawa. Ang petname na Babe ay para lang asarin siya, ngunit sa totoo lang, gusto ko siyang tawaging ganyan lagi. Damn, nakakabading talaga 'pag ganito kaganda ang kasama mo.

Fear of what? "I mean very very happy." He pinched her cheek. "Whatever you do makes me happy," she assured. Hope was already overwhelmed at how Rain would try to tell her every time how much he loves her. He was getting weird at how eager he wanted to make her feel loved and special. ***** "Where are we going?" Nakablindfold si Hope pero alam niyang nasa tabing dagat sila dahil sa buhanging nasa paanan niya. "We're going on a date."

At kung bakit tila nasa likod ko lamang siya ng mga sandaling iyon. Sakay ng private jet nila Yuki ay mabilis kaming nakarating sa Puerto Princesa International Airport. Pagkatapos ay sinundo kami ng private car papunta sa Occidental Mindoro kung saan nakatira ang ate ako. Barangay Bangkawan ang pangalan ng lugar nila. Para maiwasang mapag-tinginan ng mga tao ay nag-arkila na lang kami ng trycicle at pina-stand by na lamang ang driver nila Yuki. May kasabay kami noong babae sa trycicle. Naisipan kong magtanong.

Mahigit kalahating oras din namin iyon ginawa at na-enjoy ko naman ito kahit halos lumabas na ang dila ko sa kakasigaw. Marami pa kaming sinubukan kagaya ng paraw sailing. Base sa sinabi ng crew na nag-assist sa amin, ang Paraw ay isang salitang Cebuano para sa isang bangka na may dalawang mga outrigger, na tinatawag na "katig." Nagtatampok ito ng isang malaking crab-claw sail at isang mas maliit na tatsulok na foresail. Karaniwang ginagamit ng mga lokal ang mga bangka na ito para sa pangingisda at pagdadala ng mga kalakal, ngunit sa paglipas ng panahon, ginamit ito para sa paglalayag sa paligid ng isla para sa libangan.