One Step Backward Two Steps Forward Novels & Stories

Yan ang nilagay ko sa search box ng G****e when I remember the day I came here. 'To walk silently, place the heels of your feet down first when you walk and then slowly roll your feet forward to bring your toes to the ground. Also, try to walk on the outer edges of your feet or shoes as much as possible, which will make your steps quieter.' Huminga ako ng malalim bago nag simula muling mag lakad. This time, no whipped. I smirked, no Marivic, I will never give you a satisfaction. I finished walking to the edge without making a single noise.

Tumugon si Charlie nang walang emosyon, “Dahil masyadong malala ang mga kasalanan ng pamilya niyo, kailangan mong maging mas banal at dumaan sa paghihirap. Mula bukas, gagawin mo ang three steps and one bow pilgrimage habang papunta ka ng Jordan Temple sa southwest Oskia. Gamit ang pinakatapat mong puso, magpakumbaba ka para makabawi sa mga kasalanan ng pamilya Schulz.” Habang nagsasalita, nagbigay ng kalkulasyon si Charlie, “Aabot siguro ng apat na libong kilometro ang layo ng Aurous Hill sa southwest Oskia. Kung gagawin mo ang three steps and one bow method, mababawasan nang matindi ang bilis mo. Kung maglalakad ka ng 12 oras bawat araw o higit pa, hindi naman siguro isyu para sa’yo na mat

Hindi niya iniaalis sa akin ang kaniyang tingin. Nagitla ako nang lumapit siya akin. Nabuhay ang kaba sa dibdib ko nang kakaunti na lang ang pagitan namin ngunit patuloy pa rin siya sa paghakbang. I consequently took steps backward. Bawat paglapit niya ay siya namang paghakbang ko paatras. What is he planning again? Tumigil lang siya nang marating namin ang dulo ng rooftop.

Hindi pa rin nya sinunod ang sinabi ni Erwin. "Mahal ko, 10 steps..." Para itong musmusin na nasa lapag, "10 steps and don't look back. Kapag tumingin ka—" Alam nya na ang kasunod ng linya na 'yon. Kapag tumingin sya, hindi na sya aalis ng Mansion. Kapag tumingin sya may tyansa pa si Axcel, at kapag tumingin sya... mahal nya pa ang lalaki. "Sampong hakbang lang? Iyan lang ba ang basehan mo? Napaka dali lang..." Ani nya na parang hindi sya nasasakal ngayon.

It's his flame shot. Pinanatili ko ang distansya sa puno. Isang segundo lang ay anahti ito at tumilapon na sa paligid ang mga piraso nito. I bend my upper body forward to fight the pressure. I managed to keep my feet on the ground but my feet are sliding against the ground backwards for a while before it stops. Mabilis akong tumakbo papunta sa aking kanan upang iwasan ang papabagsak na puno.

Dalawang spell iyon ngunit hindi ko naramdamang nabawasan ang aking enerhiya. Tinubuan ako ng dalawang malalaking puting pakpak at saka apat na pares ng mga paa ng isang alimango. Ipinagaspas ko ang aking mga pakpak at inihanda ang aking mga paa para tumakbo nang matulin. “Ready. Set. Go!” bulalas ko.

Akala ko magiging madali ang larong to, pero malaking pagkakamali pala ang akalang yun. "Hands on your hips!" Yun nga ang ginawa namin habang pinapanatili sa ere ang mga balloon. ..... "Hands behind back----now!" ....... "Left hand forward and right hand sideward." Sinusunod naman namin ang bawat sinasabi nila pero minsan mahirap talaga lalo na kapag nakikita mo ang unti-unting pagbagsak ng balloon sa ibaba, buti na lang maagap ako.

Tumayo ako ng maayos at sinimulan ng mag bilang. "1!" Walang sabi-sabi siyang tumakbo. "2!" Hindi ako umalis sa kinatatayuan ko. Pababa na siya ng escalator papuntang ground floor nang itinutok ko sa kanya ang baril ko at walang alinlangang ipinutok ito. Tinamaan siya sa noo at humandusay sa harap mismo ng mga kasama niya. "3..."

Maging ito ay naluluha narin. "Okay, now, took one step..." Utos ng doktor kay Nahara. Tumango ito. Sa nanginginig nitong mga binti, dahan-dahang inihakbang ni Nahara ang kanan nitong paa. It was just a small steps but it's already big to them. "Now, try the other one..."

halos pabulong kong sagot. Narinig ko ang kaniyang mga hakbang palayo, patungo sa hagdanan na kaniyang aakyatin upang pumunta sa silid kung saan naroroon ang dalawang taong nakatakda para sa isa't isa. Nang tuluyan na siyang makalayo, unti-unti kong ibinaba ang basahan. Ang aking mga kamay ay tuluyan nang nawalan ng lakas.