One Step Backward Two Steps Forward Novels & Stories

"Umalis ka na." Ako na mismo ang kumawala at tumalikod sa kaniya. Nagbabaka-sakaling maibsan ang sakit kapag ako naman ang umalis. Ako na lang ang naglakad palayo, dahil hindi na siya kayang hinatid ng aking mga mata. Nagsasawa na ako sa lungkot na nararamdaman kapag naiiwan akong mag-isa. I made ten steps. Muli kong nilingon ang kinatatayuan namin, at nakita kong unti-unti siyang naglalakad paalis habang nakayuko.

Napapikit na lamang ang dalaga bago alisin ang suot niyang heels. Pinutol nito ang takong ng mga ito dahil matulis naman ang mga ito't maaari niyang magamit sa dalawa. Pumikit siya saglit at kanyang pinakiramdaman ang dalawa. Sa pagmulat nito, para siyang hangin na sumunod sa dalawa. Napakabilis ng pangyayari't nakita na lamang niya ang sariling nakaabang sa dalawa sa pinakahuling palapag. Bago pa man makatakbo muli ang mga ito, binato niya ang pinutol niyang takong. Dumiretso ang dalawang ito sa noo ng isa habang ang isa nama'y sa mata ng bampirang may hawak ng kutsilyo.

Ganun kasi sa school ko dati. "Well ang escalator system... Like all of us it doesn't matter kung magaling ka o hindi pero magsisimula sa pinakamababa and you together will rise up, though may iba na sa sobrang galing, they will skip some steps that made them ahead of us, meaning stepping in advance to a higher year. So in our situation, we are at the very bottom of the steps, and we will rise up together at the same time.. Which means, sabay sabay ang improvement at walang maiiwan." Paliwanag ko rito.

Bahagya pa akong napahinto bago naglakad ng mabilisan. Naramdaman ko namang nasa likod ko sya... Pasimple akong napalingon sa kanya...nakatingin lang sya sa dinadaan nya... Naikuyom ko Yung labi ko... At pinagpatuloy Yung mabagal kong paglakad... Nanlaki Yung mata ko.... At bakit ako mabagal maglakad ngayon ha...sht??.. Napapikit ako bago binilisan Yung mga hakbang ko...

CHAPTER 12 I REGRET DOING THIS! “Tama na ba?” he asked so many times yet I am still dissatisfied. I shook my head. “Move it backwards. Can't you see it isn't aligned with others. Move it more backward!” He's step one more on the foldable stepping steel to reach the edge. He followed what I said and put the plant backward to align with others. Ilang beses ko na siyang sinabihan na isusug niya para magpantay ngunit hindi siya sumusunod!

Ngunit tahimik lang siyang nakatayo at tanging paghikbi niya lang ang narinig ko. "Two more steps... hindi na kita guguluhin. Papalayain na kita. Pero kapag humakbang ka pabalik, asahan mong hindi na kita pakakawalan pa." Natigilan siya, bagay na nagbigay ng paga-asang hindi siya aalis. Please step back. Please, my wife. Pero hindi mab lang siya gumalaw. Nasasaktan ako kasi 'di pa rin siya gumalaw sa kinatatayuan niya. Mas lalong sumikip at nagpakirot sa puso ko nang tuluyan na siyang humakbang ng dalawang beses.

Ang sarap-sarap sa feeling. Habang nag step forward siya ay nag step backward naman ako until we reached my bed. Maingat nʼya kong ihiniga sa bed at patuloy pa rin sa pagdede na parang bata lng pinagsasalitan ang aking dibdib.

Si Nathaniel ang unang tatakbo kaya nakapwesto na siya. “Ready, set go!” sigaw ng adviser kaya sabay na tumakbo ang mga bata habang nagchicheer naman kami. Sunod-sunod na ang mga hakbang namin. Ang technique namin ay kinuha muna ang lahat ng puzzle bago ayusin kapag tapos na lalo pa at masyadong mabilis ang takbo ng iba namng mga kalaban. Mabuti na lang at kami lang ang nakaisip ng ganoon kaya nang makuha na namin ang lahat ay saka lang namin pinagbubuo lahat.

Ang guwapo nilang dalawa! "Hey!" kuha nito sa atensiyon ko, nakatawa at nakangisi. "A-Ah... Sige... Wait lang..." "You move too slow, baby. I will teach you how to move fast because of that..." Dinala niya papunta sa balikat niya iyong isang kamay ko. "Step your foot forward on the rare foot rest and then lift your weight with your thighs away from the other... Go." Kaya kong gawin iyon! Ang hindi ko kaya ay iyong madikit itong katawan ko sa katawan niya the whole time ng biyahe.

Napailing ako agad. “No—no. Let’s go.” Huminga ako nang malalim, saka hinawakan ang kamay niya. Mahigpit. “Three… two… one!” Sabay kaming umabante. Sa una, sablay. Medyo magulo. Pero dahil sa practice kanina kahit papaano, nagkakaintindihan. “One! Two! One!” Sabay ang hakbang. Unti-unti, humahabol.