One Step Backward Two Steps Forward Novels & Stories

Napailing ako agad. “No—no. Let’s go.” Huminga ako nang malalim, saka hinawakan ang kamay niya. Mahigpit. “Three… two… one!” Sabay kaming umabante. Sa una, sablay. Medyo magulo. Pero dahil sa practice kanina kahit papaano, nagkakaintindihan. “One! Two! One!” Sabay ang hakbang. Unti-unti, humahabol.

Ngayon lang naman to. Pang anim na hakbang, nae-enjoy ko ang moment ng aking paglalakad, na marahang ikinakaway ang hawak ko na "native pouch" Magaan lang ito kaya madali ko siyang nailipat sa kaliwang kong kamay at ipinuwesto sa aking harapan at nag pause ng posisyon sa gitna ng stage.

Pilit niyang tinandaan ang walong diretsong hakbang na gagawin para malapitan ang banga, kumpiyansa na siya para sa gagawin hanggang sa piringan siya't paikutin ng labinlimang beses. Goodness! She can feel like disgorging the foods inside her stomach, hindi humupa sa pag-inog ang paligid niya. When Sheen released her arm she immediately focus on her way and with the strategy she built in her mind. It's eight steps, just eight steps. And before she hit the pot with the wood, she tried to locate it first by faking a try. Dalawang beses niya itong tinamaan habang ang ikatlo ay sinamahan niya ng puwersa para tuluyan itong basagin.

Ang daming obstacle na lalagpasan bago makarating sa exit! Bahala na nga! Sana saniban ako ni flash ngayon, my god! Bumwelo ako bago tumakbo. "Okay... one, two—" wala pang three ay tumakbo na ako ng pagkabilis bilis at hindi ako nagkamali dahil naging agaw pansin ang eksenang ginawa ko.

Tumayo ako sa aking kinauupuan at humakbang ng isang hakbang pakaliwa, sunod ay tatlong hakbang pauna, pumihit ako paharap sa kaliwang direksyon at sinimulan ang sampung hakbang tungo sa direksyon ng pintuan. Huminto ako sa mismong harapan ng taong ngayon ay may kalahating hakbang ang layo mula sa akin. Umangat ang aking mga kamay at mula sa ulo nito ay nagsimulang kumapa ang aking mga palad. “Mula sa manipis na buhok, malapad na noo Mga kilay na di masyadong makapal Ilong na matangos at pisnging matambok

Iba ang tono ng boses niya kaya napalunok ako. Nag-umpisa itong maglakad papunta sa akin. Naistatwa ako sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam bakit hindi ko nagawang tumakbo paalis. Kaba. Iyon lang ang nararamdaman ko ngayon na siyang dahilan din bakit hindi ko nagawang makatakbo. "One more step and I am going to break every bone of your body." Bago pa man siya makarating sa akin ay may narinig kaming boses galing din sa likuran niya. "One more step Mr. Leonardo, one more step."

Nagkaroon ng deal ang dalawa, at muli nilang inilipat ang atensyon kay Fane. Ang mga salitang iyon na binibigkas malapit kay Fane ay hindi nakagambala kay Fane. Matapos makumpleto ang unang hakbang, naabot niya ang pangalawa. Ang unang dalawang hakbang ay talagang hindi mahirap para kay Fane.

At sa pagkakataong ito, nakasalalay na lamang sa hawak kong baril ang aking katagalan ng buhay ko. Humakbang muli palapit ang lobo sa akin. Humakbang naman ako ng paatras palayo sa paghakbang nito habang tinututukan ko pa rin ito ng aking baril. Humakbang ito muli na ngayon ay may dalawang hakbang na ng mga paa, at sa paghakbang ko paatras naman palayo ay biglang nawalan ako ng tindig at balanse na siyang ikinadapa ko sa lupa.

h, got it" sagot ni Lucas saka umayos nang pagkakaupo sa kama, nagsimula na syang ikilos ang mga binti. Ok naman na ang pakiramdam nya tuwing ikinikilos ang mga binti nya, wala nang kirot dito tuwing ginagamit hindi tulad dati. Ibinaba na nya ang mga binti at tumayo na sa kama, nakarinig naman sya nang mga palakpak nang successful syang nakatayo "Try walkinggg" excited na saad nang dalaga na mukhang proud na proud, she really always make his heart flatter. Naglakad naman ang binata tulad nang utos ni Irish, una ay dalawang hakbang hanggang sa sunod sunod at hindi na mabilang, nakarating na din sya sa malapit sa banyo "Hindi ba sumasakit ang binti mo? malayo layo na ang nalakad mo?" tanong na

Makalayo sa dalawang taong nagiging dahilan kung bakit ako nasasaktan at nagiging bayolenteng tao. Ilang hakbang pa lamang ang nalalakad ko nang bigla akong napatigil sa paglalakad. Pakiramdam ko ay umiikot ang aking paningin. Pumikit muna ako saglit at ipinilig ang aking ulo para manumbalik sa normal ang aking paningin. Natuwa naman ako nang muling maging normal ang aking paningin kaya ipinagpatuloy ko na ang aking paglalakad ngunit muli lamang akong napahinto sa paglalakad. Muli kasing umikot ang aking paningin. At sa pagkakataong ito ay tila umikot ng mabilis ang aking paligid at parang hinugot ang aking lakas pababa sa aking paanan kaya bigla na lamang akong natumba sa lupa.