One Step Backward Two Steps Forward Novels & Stories

Ang distansyang dalawang hakbang ay naging isang malawak na karagatan na hindi ko na kayang tawirin. Bago pa man siya muling humarap; bago pa muling magtagpo ang aming mga paningin na alam kong puno ng pagsusumamo, mabilis na akong tumalikod. Sa bawat hakbang ko palayo, naramdaman ko ang unti-unting pagkawala ng kakarampot na pag-asa na mabubuo pa kami. Ang bawat segundong lumilipas ay tila paglilibing sa kung anong natitira sa aming dalawa.

Tinakpan ko ang speaker ng cellphone at sinubukan ko siyang lampasan. Pero inilagay niya ang magkabilang kamay sa pader, hinaharangan ang daan ko. Napayuko ako. Nang makakita ako ng maliit na espasyo, mabilis akong yumuko at tumakbo. Ngunit ilang hakbang pa lang ang nagagawa ko nang maramdaman kong hinawakan niya ang magkabilang balikat ko. Muli niya akong hinila pabalik.

Bago ko pa man matapos ang aking pangungusap, nakatayo na siya. Hindi minamadali ang kanyang kilos, pero mahahaba ang kanyang mga hakbang. Sa loob lamang ng ilang segundo, nawala ang distansya sa pagitan namin. Dahil sa reflex, umatras ako nang isang hakbang. Pagkatapos ay isa pang hakbang. Hindi nawala ang kanyang titig sa akin. "Umalis nang walang pahintulot," mahina niyang sabi. "Bumalik na parang magnanakaw."

He came even closer to me and pointed at my second step solution in problem number five. “You see over here, you should add, not subtract. When you transposed positive 12x to the other side, it became negative. So the equation is suppose to be 2x minus negative 12x. It’s basic, when subtracting integers, you add the opposite of the integer. Hence, you’ll arrive at 2x plus 12x equals 14x. The value is 14x, not 10x.”

Ang kanyang mga hakbang ay mabagal ngunit mariin, bawat hakbang ay parang pagtahak muli sa nakaraan, at pagyakap sa kasalukuyan. Huminto siya sa gitna, ilang hakbang lamang mula sa kanyang ama at ina. Tumigil ang musika. Ang buong bulwagan ay natigilan, tila nakikiisa sa tahimik na pagtatagpong ito.

"Heto na naman Ako sa Stairway to Heaven! Tamang tama bibilangin ko na lang kung ilang hakbang ito." "Para akong basang sisiw bago nakarating dito sa itaas. Ikaw ba naman ang hahakbangin mong steps ay 350 steps ay ewan ko na lang kung hindi lumawit ang dila mo! Mabuti na lang talaga at sexy Ako!"

Kung may pag-uusapan tungkol sa kasal, malamang na ang babaeng pinag-uusapan ay nagmula sa isang disenteng background. Ang ikalawang palapag ay mas maluho kaysa sa una. Bawat pulgada ng lugar ay dumugo sa karangyaan. Ang pagliko sa kaliwa pagkatapos umakyat sa mga hakbang ay dadalhin siya sa banyo.

Parang utos na hindi pwedeng tanggihan. “Kung hindi mo maintindihan ‘to ngayon, mas mahihirapan ka sa susunod na exam. Gusto mo bang magkamali?” Umiling ako nang mabilis. “H-hindi po…” “Good..” Bumalik siya sa pagpapaliwanag, parang walang nangyari. "An example of a jump discontinuity is a step function. Once you pass a certain point, the value suddenly jumps. There is no middle ground. No compromise."

“Pick one.” “Ethan.” “Ave.” Napasinghap ako. “Okay. Fine. Lahat.” He nodded like that was the only reasonable answer. “Good. Acceptance is step one.” “Hindi ko naman sinabi na may steps—” “Meron,” sagot niya. “Kailangan gawin mo lahat para hindi mo maulit yung kagabi.” Namilog ang mata ko. “Hindi ko naman uulitin—”

Binilisan ko ang paghakbang para maabutan ko siya. "Bahala ka sa buhay mo. Don't try me." "Luh, parang daig pa may dalaw." Hindi ko napigilan ang sarili ko na maging sarcastic. Imbes na manahimik nalang, nagsalita pa talaga ako. Pero hindi na siya umimik at mas binilisan pa ang paglalakad. Halos nasa 400 steps palang ako pero ramdam ko na ang pagod kakahabol sa kaniya.