Novel & Cerita One Step Backward Two Steps Forward

tanong n’ya. “Paiikutin mo `ko.” Inabot ko ang kamay n’ya. ”Kunwari ikaw muna ang babae, ipapakita ko sa `yo ang steps, ha?” Ipinakita ko sa kan’ya ang simpleng steps para sa fox trot. Ang laki nga agad ng improvement n’ya, eh, mukhang nagpractice s’ya ng mabuti sa bahay! Mas malambot na ang katawan n’ya, at pati ang bagong steps na tinuro ko, nakabisado rin nya agad. Soon, pinapaikot-ikot na n’ya ko ay niyayakap ng patalikod habang nagsasayaw.

Kahit nanginginig ang mga kamay ko at halos pigil na pigil ko ang paghinga, buo pa rin ang loob ko na makaaalis kami rito sa kahit anong paraan. Pinagpapawisan ang mga kamay ko sa bawat paglapag ng mga kamay ko sa baitang ng hagdan na bakal. Pakiramdam ko ay anumang oras puwede akong dumulas kung magkamali ako ng hakbang. Nakalulula lalo na kapah tumitingin ako sa baba, kahit pa ilang floor lang naman ang pagitan. “Honey, malapit na tayo. Please, just step down.”

Hindi niya naiwasan ang pigilang huminga Bakit parang bago iyon sa kanya? Mabagal niyang ibinaba ang kamay—sumunod ang repleksiyon—bago dahan-dahang itinaas muli iyon. Marahang hinaplos ang mukha, nagsimulang humakbang papalapit. Isinuklay ng mga daliri ang pilikmata, isa pang hakbang. Ipinagtagpo ang tuyong mga labi, isa na namang hakbang.

Unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Mula sa gulat… Naging pag-unawa. At sa wakas, tila may ilaw na sumindi sa utak niya. Napaawang ang labi ko. Hindi naman pala siya ganoon ka-slow. Dahan-dahan siyang naglakad pabalik. Isa. Dalawa. Tatlo. Palapit nang palapit. Hanggang sa biglang bumilis ang hakbang niya.

Natamaan pa nga ang kanan kong balikat, ngunit hindi ko na ‘yon pinansin pa. Pakiramdam ko ay biglang bumagal ang oras. Kung kaya’t nang tinakbo ko siya, ang normal kong limang hakbang ay parang naging isa na lang.

Mabigat ang bawat hakbang namin pabalik sa hacienda. Ang dating sementadong daan ay halos matabunan na ng rumaragasang tubig-ulan at makapal na putik. Sa bawat paghakbang namin ay lumulubog ang aming mga paa, dahilan upang mas bumigat ang paglalakad. Ang malalakas na ihip ng hangin ay tila pilit kaming itinutulak pabalik habang ang mga puno sa paligid ay marahas na umiindayog at naglalabasan ang nakakatakot na lagaslas ng mga sanga.

Pagkalayo ng ilang hakbang, bumilis nang bumilis ang kanyang lakad hanggang sa halos tumakbo na siya. May kalayuan ang pagitan ng Hall 1 at Hall 2. Pagdating niya sa Hall 1, halos humahabol na ang kanyang hininga, mabilis ang pag-angat-baba ng kanyang dibdib. Mahigpit niyang sinuntok ang palad, at tumingin sa paligid, parang nawawala sa ulirat habang pinagmamasdan ang mga taong nagdaraan.

Sa huli, malalim siyang huminga at tumayo. “Dad, kailangan ko nang umalis. Marami pa akong kailangang gawin. Pero babalik ako, pangako.” Yumuko siya ng tatlong beses sa harap ng lapida, mabagal at puno ng respeto, bago tuluyang lumakad palayo. Matibay at hindi nagmamadali ang kanyang mga hakbang—parang isang taong tuluyan nang nakipagkasundo sa nakaraan.

"Bilisan mo na lang ang paglalakad, Belle, mamaya na ako magpapqliwanag ." "Do you really think, hahayaan kita na takbuhan uli ako?" Dumagundong ang boses niya mula sa aming likuran. Nagpatuloy kami sa paghakbang at hindi pinansin ang sinabi niya. "One more step, and you'll regret it!" Agarang huminto ang paghakbang namin. Parang dumikit sa lupa ang aming mga paa nang marinig ang banta niya. Naglakas loob akong lumingon.

Ang distansyang dalawang hakbang ay naging isang malawak na karagatan na hindi ko na kayang tawirin. Bago pa man siya muling humarap; bago pa muling magtagpo ang aming mga paningin na alam kong puno ng pagsusumamo, mabilis na akong tumalikod. Sa bawat hakbang ko palayo, naramdaman ko ang unti-unting pagkawala ng kakarampot na pag-asa na mabubuo pa kami. Ang bawat segundong lumilipas ay tila paglilibing sa kung anong natitira sa aming dalawa.