Opening Prayer For Work 소설 & 이야기

Parang sinenyasan ako ng mundo: huminto, huminga, at lumaban ulit bukas. Pagkarating ko sa bahay, napabuntung-hininga muna ako. Parang sinubukan kong higupin lahat ng positibong enerhiya sa paligid bago ako pumasok. Kailangan kong magpanggap na magaan ang maghapon sa trabaho, kahit ramdam ko ang pagod. Ayokong mahalata ni Inay. Ayokong makita niya na nahihirapan ako.

Dininig ng Diyos ang hiling niyang magkaroon ng matinong trabaho. Dahil kinabukasan pa ang simula ng trabaho nila, nagpahinga muna silang tatlo. Marami siyang natutunan sa nakaraan niya kaya hindi siya basta-basta nakikipag-usap sa mga ito. Ngiti at tango lang siya. Maaga rin siyang nagpaalam sa mga ito para matulog.

kami ni Calvin at di niya rin naman binabanggit ang trabaho. Sinimulan ko nang gawin ang pinlano ko para sa project ko at nag-focus buong umaga. Kahit na may kakaiba kaming relasyon sa labas ng trabaho eh ayaw ko naman ding may masabi sa akin si Calvin. Dapat maayos pa rin ako sa trabaho dahil kahit kailan pwede akong matanggal kung hindi ako magpe-perform at gano'n naman kahit saang kompanya.

Thank You. "Okay," huminga si Alex ng malalim na para bang nag-iisip kung paano niya sisimulan ang lahat. "Gusto ko lang pasalamatan ang Diyos dahil sa lahat-lahat ng biyayang ibinibigay niya sa akin at sa inyo na rin. Hindi lamang sa pagkaing nasa harapan natin ngayon kundi sa lahat ng biyayang kaniyang ipinagkaloob sa atin sa nakaraan, sa kasalukuyan at sa hinaharap. Sana'y bigyan kami ng lakas ng mga pagkaing ito para magawa namin ng maayos ang aming mga gawain, sana'y sa pamamagitan ng mga pagkaing ito ay maging matalas ang aming isipan sa paggawa ng desis'yon at kumalma ang aming mga puso, Amen," pagtatapos niya. Kahit na sa kaunting oras ay narinig ko na talaga siyang magdasal. At nama

Ang office atmosphere ay naging dynamic, at ang presensya ni Evelyn ay nagdala ng bagong sigla at focus. Isang araw, nakatanggap si Evelyn ng imbitasyon na magsalita sa isang conference tungkol sa kanyang karanasan sa pag-manage ng work-life balance. Ito ay isang pagkakataon upang ibahagi ang kanyang mga pananaw at magbigay inspirasyon sa iba na nahaharap sa parehong challenges.

Ginantihan niya ng isang matamis na ngiti ang ginoo. "Magandang umaga rin po. Nagpapasalamat po ako sa pagiging tapat at sa dedekasyon ninyo sa trabaho. May good news po ako sa inyo. Tataasan ko po ang sahod ninyo nitong buwan na ito," pagbibigay-alam niya.

Napagawi ang tingin niya sa may pinto ng bumukas iyon at iluwa si Farah. "Hai Goodmorning! kumusta ka naman. Mukhang nakakulong ka na naman dito sa opisina mo huh," paunang salita ng kaibigan matapos na maiabot nito sa kanya ang dala-dalang mga papeles na kakailanganin niyang mabasa at pirmahan. "Heto okay lang naman, O.A mo naman bii. Hindi naman ako workaholic katulad ng dati," iiling-iling na sabi ni Beatrice at itinuon na ang pansin sa pagbabasa.

"I still don't want to work with you." Dinampot niya ang papel at chineck iyon. Tumango siya nang masatisfy. Siya ang magsasalita for the opening remarks. Nakalagay din doon ang pagbibigay ng mensahe ng ama niya. Ang team niya ang naatasan niya na iintroduce ang successful project na ginawa nila. May video ring ipapakita na ipinagawa niya sa marketing department.

Pakiramdam ko tuloy ay mas lalo pa akong lalagnatin sa mga pangyayari ngayon araw. Sana nga ay lalo pang lumala ang lagnat ko para hindi na ako makapasok bukas, at sa mga susunod pang bukas. Nang sa gayon ay matanggal na agad ako sa trabaho bilang sekretarya niya. But I guess heaven doesn't want to agree with me cause before I even got home, I received a text from a familiar number. From: 096******** You should be here at exactly 6 am tomorrow.

Kailangan kong tipirin ang pera ko, kaya’t bumili lang ako ng pinakamurang pwedeng kainin mamaya. Pagdating sa opisina, naramdaman ko ang kaba. Ito na ang unang araw ko sa trabaho. Mahirap para sa akin ang makipagsalamuha sa mga bagong tao, pero para sa mga anak ko, kakayanin ko ang lahat. Pinasok ko ang building na tila nakadikit ang puso ko sa lalamunan ko dahil sa kaba. "Breathe, Kiera. Kaya mo 'to," bulong ko sa sarili habang pinupunasan ang pawis sa noo. Nagbigay ako ng mahinang ngiti sa receptionist na nakangiti rin sa akin.