Opening Prayer For Work Novels & Stories

Sunod-sunod nang salita nito na tila nagmamadali na rin. "Okay sige, salamat ha!" Alam kong batid niya na naninibago pa ako hinintay pa niyang makabalik ako sa Elevator bago ako tuluyang iniwan. Haysst! Unang araw ko nga pala ngayon kaya kailangan kong magpaimpress. Pero narito pa ako at mukhang nakatakdang ma-depress sa sermon ng secretary ng CEO. "Aleyha, brace yourself kung ayaw mong mawalan agad ng trabaho!" Bulong ko sa aking sarili na medyo napalakas yata.

Kung ano mang mangyari, ma-approve man o hindi, kung anong kalooban ng Diyos ay ipagpapasalamat ko pa rin. KINABUKASAN, maaga akong pumasok sa opisina dahil naisip kong habang naghihintay ako ng sagot sa panalangin ko, dapat gumagawa rin ako. Kailangan kong magtrabaho, para may ipambayad ako sa bahay kung sakaling maaprubahan! Kinuha ko muna ang tasa ko tsaka ako pumunta sa pantry para magtimpla ng kape. Pero hindi pa man ako tuluyang nakakapasok nang may marinig ako.

“I’ll do my best, ma'am!" Lumabas na siya nang sabihin niya iyon. Napabuntong hininga ako, pansin ko lang na napapadalas ang pagbuntong hininga ko nitong mga nakaraang araw. Masiyadong maraming dapat na gawin dito sa opisina dahil malapit na rin kaming opisyal na magbukas, spacing out won't do. “Haah, Tyler. . .”

Maaga akong gumayak para pumasok muli sa trabaho. Balak kong kausapin si Sir Ezekiel para magpaalam kung puwedeng mag focus na ako sa pag-aayos ng mga bagay-bagay sa negosyo namin. Kailangan ay makapag soft opening na kami bago matapos ang buwan na ito. Umorder na lang ako ng coffee sa isang coffee shop bago pumasok sa building kung saan nandun ang agency na pinapasukan ko.

Upang malibang ako kahit sa kalagitnaan ng pangangamba, I tried to be busy by checking the emails on my phone ngunit hindi ko pa rin maiwasang mangialam sa kalagayan dito ngayon. Dahil sa hindi ako makafocus sa trabaho ko, napayuko na lamang ako, whispering any prayers for Aldrich na hindi ko ito gawain noon. Honestly, hindi ako mahilig magdasal ni hindi ako nagpupunta ng simbahan but I don't declare myself as an atheist or what. Alam kong may Diyos naman tayong nakatingin sa atin. Habang ako ay nakayuko at nagbubulong ng dasal, narinig ko ang pagbukas ng pintuan.

Natatawang inihagis ko sa kanya ang isang scratch paper. “Aray naman, Cha,” reklamo ni Gee, saka inayos ang nasirang bangs. “Tsk! Seryoso, Gee. Huwag kang mag-alala. Ipagdasal natin na hindi ka kasama sa mga mawawalan ng trabaho, okay? Remember, prayer is the best thing to do now. Maririnig ka rin niya ‘pag sincere ka sa kanya. Tiwala lang, beh. Ikaw pa ba?”

“Baby.” “Hindi ba’t sabi ko sa iyo,huwag na huwag mong tatawagin ng ganyan pag nasa trabaho tayo. Baka may makarinig saa iyo at kung ano pa ang isipin!” Mabilis niyang sermon sa binata bago inilibot ang tingin sa opisina. Buti abala ang lahat sa isang sulok. “Papanindigan kita kung sakalaing malaman nila.”

Edi nagmukha pa tuloy akong katawa tawa at tila nilagay ko lamang sa kahihiyan ang Sarili ko. Muli akong napabuntong hininga at tumuwid na nang Tayo. Mabuti pang hanapin kouna ang magiging puwesto ko rito para masimulan ko na ang trabaho ko. This is my first day being a secretary. At kailangan Kong galingan ang performance ko para naman di ako agarang mapaalis.

Namuo ang mga luha sa aking mga pilikmata, ngunit buong lakas ko iyong pinigilan. Hindi ako dapat umiyak sa harap nila. Hindi ako dapat magmukhang mahina. Kapag umiyak ako, makakakita sila ng puwang upang mas lalo pang makapasok sa aking buhay. "Ako po... hindi ko po sinasadyang maging bastos, Ginoo. Gusto ko lamang pong bumalik sa trabaho, gaya ng ipinag-uutos ninyo araw-araw—magtrabaho nang walang reklamo at walang masyadong sinasabi."

****** Magkasabay kaming pumasok sa opisina. Gosh, I miss working iyong tuloy-tuloy at araw-araw. Ngayon kasi kapag naisipan ni Zach na wag pumasok, Hindi kami papasok e. Minsan naman kapag nandito ako hindi niya ako pinag-tatrabaho, minsan nga siya na ang gumagawa ng trabaho ko. But now hindi ako papayag na pigilan niya. I’m in a good mood.