Orphaned In Tagalog Novels & Stories

Parang pinupunit ang puso niya dahil ang Alysa na pinatay pala ang ama niya ay ang Alysa na kasangga niya noon sa orphanage. Ang Alysa na naging kapatid niya. Ang Alysa na kasama nila ng mama niya noon. No’ng dumating siya sa orphanage, kasama niya ang mama niya at si Alysa. Si Alysa lang ang tanging tao na sandalan niya no’ng bigla siyang inabandona ng mama niya. Sumigaw si Olie sa labis na sakit, at ang matanda na nasa harapan niya, agad siyang nilapitan para yakapin ito.

Hindi nila alam, sasama ako pero gamit ang ibang katauhan. Oo, pagsisisihan ko ito pero handa akong sumugal para sa kapatid ko. Handa akong masaktan basta huwag lang siyang mawala. We are already orphans. Sabay namatay ang mga magulang namin, halos dalawang-taon pa lang ang nakalipas. She's the only one that I have now and I don't want to lose her as well. Sanay akong nag-iisa, literally. Pero ang mag-isa sa buhay ay hindi ko na kaya. I might be lonely but I do not want to be alone. "Sorry ulit, Sarina. Last na ito na pagpapanggap mo, pangako. Ayoko lang kasing magmukhang napakababa sa kanya."

Hinayaan ko na lang din ang sariling magpatangay sa agos ng lahat. They told me what happened. The girl who was crying in front of me is our Mom. She send me to the orphanage after niyang ipanganak ako. She said that she doesn’t have a choice, pinagmaltratuhan siya ng kaniyang step father na hindi niya alam kung paano ako poprotektahan. Naghiwalay sila panandalian ng sinasabi nilang ama ko and she run away from him. And when they get back together, hindi niya na ako mahanap pa.

tawag ng isang bantay noong s'ya ay nakabilanggo pa. Nagpapatuyo s'ya ng buhok nang tinawag s'ya ng guard. Katatapos lang kasi n'ya maligo nang mga oras na iyon. Sabik ngunit nagtataka kung sino ang kanyang dalaw. Ang madalas lang naman na magpunta sa kanya ay ang kanyang nanay at tatay. Iyon ay kung may extra na pera ang mga ito. Maliban sa dalawa ay wala ng ibang nakakasilip upang kumustahin s'ya. Maging ang kanyang asawa ay hindi naisipan na dalawin s'ya. Hindi man n'ya ito masisisi ngunit hindi n'ya maiwasan ang sumama ang loob.

"Aling Melinda-" "Kusang sumama sa kargador sa may pantalan ang Dianang 'yon. Mali 'yang nasa sulat na 'yan. Ang balita dito ay taga Marinduque, Florencio ang pangalan." Sabi ng matanda na nagpukol ng masamang tingin kay Celeste. "Florencio Andaya," sambit ni Yuki. "Andaya o Andalis," naiiritang tango ni Aling Melinda. "Wala namang pinagkaiba, kung kinidnap man, siguro'y tumalandi. At dahil sa nangyari nagpakamatay ang anak ko."

Siya ang nag-alaga. Hanggang sa gumaling ito. Hanggang sa magising. Pero hindi niya ito ibinalik. Sa halip… Dinala niya ito sa isang orphanage. Malayo sa lahat. Malayo sa panganib. Pag-uwi niya.. Sinabi niya sa asawa niya… “Patay na siya…” “Nilibing ko na…” At naniwala ito. Lumipas ang isang buwan.

Kaya ko bang itago sila habambuhay? Sa loob ng limang taon, naging matagumpay ako. Wala pang nakakaalam. Walang nakahinala. Everyone thinks I disappeared, that I left the country or maybe even that I’m gone. Walang nakakaalam na sa isang maliit at payapang bayan, dito sa Northern Mindanao, lumalaki ang dalawang batang may dugo ng pinakamakapangyarihang lalaki sa lungsod.

Tinanong ni Sonia kung anong ibig sabihin nito. Nasa pangalan ng mga Valencia ang orphanage kung saan siya lumaki. Tiningnan ni Sonia ng mga pulis. "List 'yan ng mga taong sangkot sa nangyari na massacre sa orpahange 4 years ago," ani ng police. Bigla nakaramdam ng panghihina ng tuhod si Sonia after marinig ang sinabi ng police. "Anong massacre! Paano mangyayari iyon! Malayo ang lugar na ito sa city at—"

May karapatan naman siguro siyang tanungin ang mga nangyayari sa amin lalo na at ang iba sa amin ay hindi sa Cebu nakatira. Si Tita Melchora at ang asawa nito ay nakatira na sa Manila. Si Tito Santiago at ang asawa nito ay sa Bohol na rin nakatira. Kami ay sa Leyte at dahil patay na ang Mama at Papa ni Ate Kim ay sa amin na siya nakatira. Sa bahay siya umuuwi pero minsan ay dito lalo na kapag may mahabang bakasyon. Sinasamahan niya si Lola rito dahil wala na si Lolo.

CHAPTER ONE Halos takpan ko na ang tenga ko mula sa paulit-ulit na sermong aking naririnig galing kay mommy Gwen, ang tumatayong nanay ko simula nang mawala ang pareho kong magulang. She’s not even related to me nor my parents but she wholeheartedly adopted me when she heard my story from the orphanage. She and her husband, daddy Miguel did not got the chance to have a child of their own that’s why they adopted kids. Tatlo kaming lahat na ampon nila ngunit sa aming lahat ay ako ang pinaka sakit ng ulo. I wonder if they are regretting that they adopted me.