Novel & Cerita Pa Lang O Palang

pabiro kong wika "Oo naman..hindi pwedeng hindi ka sasama sa akin lalo na at mahalaga ang opinion mo sa pagbili ng mga ganitong klaseng property," sagot niya HIndi ko mapigilan ang mapangiti. At sa isang iglap lang, buong paglalambing na yumakap ako sa kanya "Thank you, Ma." malambing kong wika "Teka lang, teka lang, ano ito? Ha? Bakit parang sobrang lambing naman yata ng anak ko?" gulat na tanong niya sa akin

Kung ita-translate ito sa Tagalog ay parang ang bantot pakinggan pero ngayon na siya ang nagsabi sa wikang Ingles… parang… parang ang lakas lang makahipnotismo! "I'm serious, Paola," agap niya bago pa ako makapagsalita. Nagtaas na siya ng tingin, ang kamay niya ay nasa laylayan na ng damit ko— tila handang-handa na akong pahubarin. "The choice is completely yours. Are we feeding our stomachs downstairs, or are we feeding something else right here?”

“Eto... tabla ba ito?” “Oh my God! Hindi maaari!! Puwede rin palang maging tie?!”

“Reservation for two, under Chansen Lardizabal?” “This way, Sir…” magalang niyang wika sabay gesture ng kamay para igiya kami. Hindi nakalampas sa akin ang mabilis na sulyap niya kay Chansen, yung tipo ng tingin na may halong paghanga, kahit bahagya siyang nakayuko.

tanong ng isang kasambahay habang tinutulungan akong iayos ang lamesa. "Sa kultura natin sa Pilipinas, ang pancit at palabok ay sumisimbolo ng long life. Gusto ko ng mahabang pagsasama namin ni Sylas," sagot ko habang medyo nahiya pa. "At ang spaghetti naman, para naman sa tamis ng relasyon namin."

Anito sa dalaga na ikinatango lang nang dalaga. "Thank you" "My pleasure tot" natatawang wika nito na ikinakunot nang noo nang dalaga "Anong tot?" takang tanong nito na ikinatawa naman nang huli. "Tot...payatot duh"

Pangaral naman ng Papa niya. "Opo, Papa, Mama. Mag-aasawa ako ng isang lalaki na gagalangin at rerespetuhin ako balang araw. Isang lalaki na kaya akong ipagtanggol at hindi ako sasaktan. Magiging masaya kami katulad ng pagiging masaya ng pamilya natin!" Positibong sabi ni Lana. Niyakap naman siya ng mga magulang niya nang mahigpit na mahigpit.

Pfft. “Alright, big boy. Ba-bye na. Just behave there, okay.” “Opo.” Medyo may pagka-slang niyang sabi. 'Po' at 'opo' pa lang kasi ang alam niyang tagalog at 'yong iba ay hindi pa niya kayang bigkasin nang hindi nagkakabalintukan ang mga letra. “Okay. I love you. Give the phone to your Mommy ninang.” “Love you too, Mom.”

KAALAMAN TIME! Llamado - mas malaki ang pusta. Dejado - mas maliit ang pusta. -------- -buhay ay uunlad kung bisyo'y iiwasan.

“Can I kiss you?” Hindi siya nakasagot. Pero tumayo siya. Isang hakbang palapit. At iyon na ang naging sagot. Naghinang ang kanilang mga labi—marahan, puno ng damdaming matagal nang kinulong. Walang pagmamadali. Walang kasinungalingan. Isang halik ng dalawang taong sugatan pero handang magpagaling. Hindi iyon halik ng laro. Ito’y halik ng pagbitaw. Halik ng pagsubok. Halik ng posibilidad.