Padre Damaso Real Face Novels & Stories

Nasa isa’ng gilid ng bahay ang cater at may mga waiter na nakaputi ang nag-iikot. “Amarie, hija.” Napalingon ako sa isa’ng gilid at doon nakita si Dad- Mister Damien Castro. Yumuko ako upang batiin ito. “G-Good evening po, M-Mister Castro.” “Dad,” bati naman ni Damon. Nakagat ko ang ibabang labi nang marinig ang mahina niyang paghagikhik. “Don’t be shy, hija. Call me Daddy.”

“Oo, nakita ko. Napansin kong lahat kami galing sa pamilyang Marquez ay ‘Dam’ ang simula.” “Dam? Hindi naman Dam si Papa Alej.” “His full name is Damior Alejandro. Ayaw lang gamitin ni Dad ang Damior, so he’s a Dam too.” Napaismid si Czarina. “Damielle if it’s a girl and Damian if it’s a boy.” Her indifference stunned Damion. “Rina…” “Anak ko siya. Kung ano ang ipapangalan sa kanya, iyon na ‘yon.”

“Can you forgive your father, son?” Muling napabuntonghininga si Damon dahil sa narinig na paghingi ng tawad ng ama. Hindi niya akalaing masarap sa pakirandam na tawagin siyang anak ng sariling ama. “Kung ang Diyos nga kayang magpatawad, ako pa kaya,” tugon ni Damon. Napangiti si Mayor Buenavista sa naging tugon ni Damon. Pakirandam nito ay nabunutan siya ng tinik sa dibdib sa mahabang panahon.

ani ni Dad. Alcantara? Sounds familiar. Maybe, ka-apelyido lang siguro niya. Humarap ang lalaki sa aking ama at nanlaki ang aking mata nang mapagtantong si Kashmiere ang kaharap ni Dad. Hindi ako nakapagsalita, nakatitig lamang ako sa kaniya. "It's alright, sir." He said. Bumaling ito sa akin at ngumiti siya nang mapait. "It's a pleasure to meet you, Ms. De Marco." pormal na sabi niya.

He just woke up and still in his pajamas but his eyes is so serious right now. Hindi ko tuloy maiwasang maisip na naman si Damon dahil sa ekspresyon ng anak. “May lakad si Mama. Sinusubukan kong makausap ang papa mo para masabi ko na ang tungkol sa iyo nang sa gayon ay makilala mo na siya at makausap.” Ini-expect ko na mapupuno ng excitement ang mukha ni Damien ngunit nagulat ako nang manatili iyong seryoso at tila galit pa.

“Mom… Dad… this is Damian.” Damian extended a hand, polite and composed. “Good afternoon, Ma’am. Good morning, Sir. I’m Damian Cruz.” My mother froze and My father blinked twice, uncertain. My mom’s hand trembled in disbelief. “Cruz? As in Cruz—Cruz?” Yes. That Cruz. CEO of the most powerful conglomerate in the country at fiancé daw ng anak nila. Sino ba naman ang di magugulat na after almost a month na di ako nagpaparamdam, bigla akong may ipapakilalang lalaki, at CEO pa ng kompanya.

Primo Javier. Binuksan niya ang album, bumungad agad sa kanya ang baby pics ng lalaki. Simula pagkapanganak hanggang sa naging bata ito. Nakita na rin niya ng maayos ang mukha ng mama at papa nito. "Kamukha mo mommy mo simula baby ka pero nung naging adult ka na mas naging kamukha mo ang daddy mo," Tinitigan niya ang litrato ng tatay ni Javier kasama ang mama nito.

Nababagot na ako. “Hermina.” Nilingon ko si Don Damien na bihis na bihis na naman. He usually dress like this to go to work. At his age, Hermina’s father is really handsome. Ito ang mas kamukha niya kaysa kay Donya Adela. His face dominates Spanish features. Mestiso, malalim ang mga mata at makapal ang kilay. Matangkad din siya at maganda pa ang tindig.