Padre Damaso Real Face นิยาย & เรื่องราว

"Lalo na ikaw, Madame." "Marami pong salamat, Padre." "Ngayong araw na 'to ay masasaksihan natin..." Inumpisahan na ni Padre ang seremonya. Habang tahimik akong nakikinig kay Padre Amadeo ay 'di mapigilan ng mga mata namin ni Francis na magtinginan, at ang mga labi namin na magngitian. Magkatabi lang kami pero hinahanap namin ang isa't isa.

Katabi niya ang isang lalaking hindi ko kilala. Pareho silang nakangiti habang may hawak na dalawang baso ng kape. Napansin kong nakaakbay pa ang estrangherong lalaki kay Papa. Parang magkapatid. "Si... sino po 'yung kasama ni Papa?" Attorney Castillo smiled. "That's Don Alejandro Domingo." Napakurap ako. "Siya?" "Yes." "They were best friends long before they became successful in their own ways."

“Puwede ba yon Mr. Calderon?” “Oliver na lang po Don Arcadio. Please call me Oliver.” Nakangiting sagot nito. Smile that made him more handsome. Mga puting ngipin na pantay at ang magkabilang dimple nito sa pisngi ay nakakalaglag talaga ng underwear.

Isa pa, napukaw ang kanyang pagkamausisa kung totoo nga ang pinagsasabi ng Kastila. "Ito ang pinto ng impyerno," Hinubad ni Padre Jose kanyang kuwintas na may susi na pendant. Ipinasok niya ang susi sa doorknob at marahan itong hinila. Umalingasaw muli ang mainit na hangin na may kasamang amoy ng asupre. Napatakip ng mukha si Padre Mauricio para protektahan ang kanyang mata at balat sa singaw.

Parehong nakaupo sa single sofa; nakakrus ang mga paa at mga braso—parehong misteryoso. Nang ngumisi ang nagpakilalang ama ko, doon lang tumikhim si Papa Lemuel. "You are Professor Alcantara? A very famous painter—artist of all time. It's my please to meet you." "I don't want to repeat what my son said; who are you?" Nagkibit balikat ang nagpakilalang ama ko.

Hindi ko malaman kung saan ako dapat tumingin. Ramdam ko ang titig ng dalawang matanda sa harapan ko. Ang isang nasa gilid ay ang tinawag nilang Señor Joaquin na kapatid ng aking ama. At ang matandang nasa harap ko'y ang aking ama. Si Señor Alfredo Columbus.

Nasa isang mahalagang business trip ito kasama ang ama. He already has the result about the real identity of Enrique Guzman and he already sent it by email to Damien. Sa sandaling malaman ni Damien ang tunay na katauhan ni Enrique Guzman at ang koneksyon nito kay Enrique Guzman Sr. Sigurado siyang magugulo na naman ang isip ng amo.

"H-He Saw Daem," "Sinong Damon?! As in Demonyo?" Takang tanong n'ya, kumalas sya sa pag kakayakap saka ako hinila papunta sa loob ng condo n'ya. Pinaupo n'yako sa Sofa at Saka inabutan ng Tubig, uminom naman ako sa tubig. "Damon... he's the Father Of my Child." Humihikbing sabi ko. "Damon ano?!" Tarantang tanong n'ya. "Teka--- hindi si Red ang tatay ni Daem?!" Takang tanong n'ya.

Tumingin ito ng may panunukso kay boss na hindi naman niya pinapatulan. "Dad, stop it. I told you, that's a secret." "Secret pa rin ba yun anak kung alam ko na?" singit naman ni tita kaya bahagyang natawa sa kaniya ang asawa habang naiiling na lang ang anak. "By the way, I'm Diego Del Real. Dranreb's father, nice to meet you." nilahad niya ang kamay na agad ko namang tinanggap.

“It’s possible. But the Borromeo I’ve met looks very different. He’s clean-shaven, formal, and well-groomed. Not like someone who’d live in the mountains.” Agad na hinanap ni Papa ang litrato ng sinasabi niyang Czedric Borromeo. Pagkatapos ng ilang minuto, ipinasilip niya sa akin ang isang picture mula sa phone niya. Pagkakita ko pa lang, para akong natigilan. “This… this looks like him. But without the beard and mustache,” sabi ko. Halos hindi ako makapaniwala. Ang mga mata, ang hugis ng mukha—ito nga si Czedric na nakilala ko sa bundok.