Pain Word นิยาย & เรื่องราว

Ramdam na ramdam ko ang paghapdi ng aking pisnge at ang pagsigid ng sakit ng dahil doon. Sinubukan kong tumayo ngunit natigilan dahil sa makapal na lubid na ngayo'y itinatali na nila sa aking mga paa maging ang kamay ko ang nakagapos sa aking likuran habang ang pisnge ay dikit na dikit sa lupa. Minsan ay nakakain ko na ang mga damo at lupa. I feel like my tears will begin to flow the moment I felt the pain on my back.

Parang pinipiga ng kung anong damdaming ang puso ko habang patuloy ko silang pinagmamasdan. Umalis na lang ako nang di ko na makayanan ang nararamdaman kong sakit. Para akong lutang na naglalakad habang iniisip na nabuhay lang yata ako para magdusa from the very start. And Vier is the hardest of all the pain I've got. STEFF'S POV

LOUISSE POV Pakiramdam ko ang buong katawan ko ay matinding nananakit . Pinupuno ako ng mga doktor ng mga painkiller na pansamantalang nagDaddywala ng kirot sa loob ng ilang oras, pero pagkatapos ay bumabalik ulit ang lahat ng hapdi. Palagi akong nahihilo, parang lutang, at pinapangarap ko na sana makahiga na ako sa sarili kong kama.

Sana kasi, nandito sya. I was shaken cheaply and punched in the road. I didn't even feel any pain but I could already see every blood flowing every finger of mine. Where did it all start? I've had enough, haven't I? Where am I missing? .why do I have to suffer such pain putang ina. The pain every time I think of the words "YOU'RE JUST ENOUGH" then it comes from her mouth.

“You’re hurt. That’s not small.” Lalo siyang napalapit sa akin, halos magdikit na ang mukha namin. “Don’t ever call your pain ‘small’ again,” bulong niya. Hindi ako nakagalaw. Hindi ako makahinga. Parang nagulo lahat ng utak ko. “Bakit ba ang OA mo—” Hindi ko na natuloy. Hinawakan niya ang pisngi ko gamit ang mainit niyang palad, hinahaplos iyon na para bang sobrang fragile ko.

Ganitong sakit pala ang ipinaparamdam ko kay John sa tuwina dahilan para makagawa siya ng isang malaking pagkakamali sa akin. Ayaw ko nito. Ayaw ko ng ganitong pakiramdam dahil masakit at paramg pinipilipit ang puso ko. Sobrang sakit na halos hindi na ako makahinga sa pag-iyak. Please, can someone take this pain away fom me? Ayaw ko nito. Masyadong masakit at hindi ko kaya ang ganitong klaseng sakit. Please. Please, someone take this pain away. It damn hurts. It truly hurts. Napaluhod na lang ako sa sobrang sakit na nararamdaman ko at napahagulgol ng iyak.

Parang hindi kasi ako pamilyar sa painkiller na ito. “Anong brand ito? Ngayon ko lang nakita ito.” Inusisa ko pa ito. Napansin ko na parang nataranta si Jasper at parang hindi malaman kung ano ang sasabihin sa akin. “Ahm… Painkiller, hon. Ganyan ang lagi iniinom kapag masakit ang katawan ko sa pag gi-gym. Nakalimutan ko lang kung anong pangalan ng brand.” Iwas na iwas siya na mag tagpo ang mga mata namin.

I walk at lumapit ako ng bahagya sakaniya. I glared at the object of irritation. "Ano bang pinagsasabi mo? Hindi kita maintindihan.." her expression hardened. I clenched my jaw and close my fist as I sighed heavily. "You know what? The worst pain is getting hurt by a person you explained your pain to.." masakit na saad ko at tumingin ng diretso sa mata niyang naguguluhan. "What are you talking about Rare?" She drew her lower lip between her teeth while frowning at me.

Parang demonyong saad ni Dani habang tumatawa ito. Hindi ko na mabilang ang ungol at sigaw na nagawa ko dahil sa hapdi at sakit na nararamdaman ko dahil sa latigo na dumadapo sa likod ko. Sobrang sakit at walang tigil ang pagdaloy ng aking luha dahil sa sakit. I am strong but I am still human and I don't have a high tolerance with pain. Sobrang sakit na parang gusto ko ng mamatay na lang. The pain is extremely unbearable and my toes are curling everytime the whip hits my back.

"Da-Damn this fucking he-headache! Shit!" Naglakad si Spade pabalik sa kaniyang kuwarto upang kunin ang pain reliever niya, yet patagal ng patagal ay mas lalong sumasakit ang pananakit ng ulo niya, dahilan upang mapaluhod siya at mapatuon ang kanang kamay sa sahig. Napapangiwi si Spade sa kaniyang nararamdaman, at hindi na siya makagalaw dahil ramdam niya ang unti-unting pamamanhid ng mga paa niya.