Novel & Cerita Palabas

Palagay ko’y matagal ng magkasama ang dalawang kabayong ito. Malayo-layo na ang aming nalakbay puro puno at matataas na damo lang ang aking natatanaw. Hanggang sa nakita ko ang pulang bakuran napakalawak ng sakop nito. “Naririto na tayo, iwan mo na ang kabayo sila na ang bahala d’yan.” imik ni Pablo. Tumuloy na siya sumunod na lamang ako. Namamangha ako sa aking nakikita ang kuwadra ang malawak na lupaing tabas ang damo. Hindi ko mapigilang ngumiti ng matagpuan ng aking mga mata ang taniman ng mga bulaklak.

Isa, dalawa, tatlo, apat, lima. Limang segundo ang tinagal ng pagkakalapat ng aming mga labi. Suot pa rin nya ang ngisi sa labi nang ilayo nya ng kaunti ang mukha sa akin. Nakagat ko na lang ang labi ko pagkatapos. "That's how you say goodbye to your husband."

No'ng nabasa na niya kung anong meron sa papel ay dalawang salita lang lumabas sa bibig niya. "Adler Bartolome" ---------- Read.Vote.Comment © michiekelss

“Ang yabang mo talaga.” “You keep mentioning that.” Kalma niyang sagot. “Baka gusto mo lang ulit akong kausap.” “Excuse me?” sabay turo ko sa sarili ko. “Ako pa ngayon ang habol?” “Hm.” Bahagya siyang yumuko palapit. “Hindi ba?” Napaatras ako agad. “Feelingero.” “Defensive.” “Assuming.” “Cute.” “BWISIT KA.”

"Mr. Mathew Fuentes,liwanagin mo nga Kong ano Ang Ibig mong Sabihin.? wika ko rito 'kagabi! habang pauwi na ako.Nakita ko Kong gaano ka kagaling makipag laban. Marami sila at dalawa lang kayong babae.Paano mo maipapaliwanag Ang mga iyon.?mariin nitong wika. Nakagat ko Ang ibabang labi ko dahil Wala Akong maisip na idadahilan rito. Ngunit kailangan kong subukan Ang nilalaman ng utak ko baka sakaling maniwala ito. Mahirap na baka mabuko ako. Matalinong tao pa naman Ang lalaking ito. Ngunit bago Ako nagsalita ay tumikhim muna ako upang maalis Ang naka bara sa aking lalamunan.

Ambabata pa para gumawa ng kababalaghan. "Game." Tumayo na silang tatlo at pinag-dikit ang mga pald na parang excited na excited. Paano tong mga babaeng to? Pinagsawaan na agad? Baka hindi yummy? "I need to win. Sampung libo din yun." Anong sabi ni Keizer? Pakiulit? Sampung ano daw? Libo? As in ten thousands? Shett pwede mag back out? "Palaban!" Sigaw ni Isidro nang makita niya akong maglakad palayo sa table. Hindi ako palaban. Tatakas ako noh. Sayang sampung libo.

Wika niya at kanyang ibinaba ang ballpen palatandaang tapos na siya. .---- ..--- = 12 -.-. ..- .-.. .--. .- = Culpa -.-. ..- .-.. .--. .- = .... --- ..- ... . = House ..... --..-- = 5, -... .- .-. .- -. --. .- -.-- = Barangay .- ... . ... .. -. --- = Asesino -- . -. - .. .-. .- = Mentira -.-. .. - -.-- = City

she added which makes us in awe, lalo na ang kambal na halos mapunit na ang mukha sa sobrang sa lapad ng ngiti. "Una, ang pinakamadaling salitang salamangka, ang Elevatus!" May panibagong namuong imahe sa kamay ni Maestra at pinakita roon ang isang babaeng nakatagilid ang kamay at nagsabing Elevatus upang umangat ang libro sa mesa nang hindi ito hinahawakan.

Ang lalaking minahal niya ay nakatayo sa gitna ng naglalagablab na kubo, pinapanood ang kanilang nakaraan na maging abo. Ngunit sa gitna ng apoy, may nakitang kakaiba si Paola. Ang kanang kamay ni Kristoff ay dahan-dahang gumagalaw—hindi ayon sa utos ng system, kundi sa isang paraan na tila sumusulat sa hangin. Sa pamamagitan ng kanilang lihim na sign language noong sila ay nagtatago pa, bumuo si Kristoff ng isang huling mensahe: L-U-M-A-B-A-N-K-A.

Nakababaliw ang ganito. "De-depende," natataranta kong turan. Nagkatitigan kami at walang may gustong bumawi. Nakakailang ang titig niya. Parang binabasa ang malalim kong iniisip. "Good night, Paloma," sa wakas ay usal niya pagkaraan ng ilang sandali. Parang ang gaan sa kalooban na marinig iyon. Dahan-dahan akong tumango at saka pa lang binitawan ang pinipigil na hininga nang mawala na siya sa aking paningin.