Pangit Ba Ako Novels & Stories

"Bakit parang...?" Agad siyang napakapit sa akin, halatang nabigla rin. "Hey, okay ka lang? Bakit? Nahihilo ka ba?" Tumango ako ng bahagya habang pilit kinukuha ang balanse. "Oo... siguro bigla lang. Baka gutom lang ako o... baka dahil sa mainit ang panahon?"

Pagod nga ba ako? Kung tutuusin ay hindi naman ako pagod. Hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa akin, pero pakiramdam ko ay gusto ko pa. Katatapos lang namin ‘yon gawin, pero hindi pa rin humuhupa ang init sa aking katawan. I want more. Gusto kong sabihin ‘yon, pero nauunahan na ako nang hiya. Kung kanina ay wala ‘yon, ngayon ay parang kidlat kung lumitaw.

I doesn't have any undergarments! "Narape ba ako?" Pumapasok palang sa isip ko yung mga posibleng nangyari kinakabahan na ako, magagaya pa ako sa dalagitang yun, but i wasn't feeling sore down there kaya imposible rin!

“Bakit kailangan mong iligtas ako palagi? Bakit kailangan mong gawin ‘to—” Hinawakan niya ang baba ko. Bigla. Mariin. Naputol ang salita ko. Hindi masakit. Pero sapat para mapatigil ako. “Sapat na,” bulong niya. Mababa. Mapanganib. Pero hindi ako nagpatalo. Tinitigan ko siya nang diretso. “Hindi,” sagot ko. “Hindi pa sapat.” Humigpit ang panga niya.

As in… wala kahit panty? Pakiramdam ko biglang nag-freeze lahat ng brain cells ko. Tangina, paano kung basa ang sahig? Baka madulas ako at magmukhang hipon na nadapa. O mas masahol pa baka makita nila kung gaano ako kakulay, kung gaano ako ka… bagong bago. Napakagat-labi ako sa kaba. Hindi ko kayang tumingin sa kanya nang diretso.

“Hindi kita tatakbuhan.” Literal na nalaglag ang panga. “Holy cow!” Daig pa niya ang pinompyang nang maraming beses. Mas lalo tuloy sumakit ang kanyang ulo hindi na lang dahil sa hang-over, pati na rin sa mga sinabi nito. “Pa’no nangyari ito? Bakit nangyari? Bakit hindi mo pinigilan ang sarili mo? Bakit hinayaan mong may mangyari sa ‘tin? Alam mo naman na lasing ako ‘di ba? Oh my gosh!” Kaagad siyang nagpanic nang maisip niya kung ano ang mangyayari kung may mabuo nga sila? “Panindigan mo ‘talaga ‘to, Vergara! At huwag na huwag mo talaga akong subukang takbuhan, kung ayaw mong putulin ko ang kayaman mo!” banta niya at natulala naman ito.

Bakit iba ang tama ko sa kanya? Ang dami kong tanong sa sarili ko dahil hindi ako sigurado. Sapat na ba ang kakaibang pagbilis ng tibok ng puso ko kapag nariyan siya? Sapat na ba na masaya ako kapag nakikita ko siya? Sapat na ba na halos lumundag sa saya ang puso ko kapag magkasama kaming dalawa? Kasi kung lahat nang ‘yan, sapat na. Baka nga. . . baka nga mahal ko na siya.

Humihikbi ako, ang sakit kasi. Minsan gusto ko nalang kwestyunin ang Panginoon, bakit ako ang sobrang pinapahirapan n'ya eh ako ang nawalan. Ako ang sobrang nasaktan! "Bakit ako nalang lagi!? Bakit! Anong ginawa ko! Lagi nalang ako! Ang sakit na, hindi ko na kaya!" Humagulgol ako habang nakayakap sa damit na isusuot ko sana. Ang sakit sakit na. Sobra. Gusto ko na sumuko, gustong gusto ko na.

Yung pangakong ako lang pero hindi pala niya kayang panindigan. Ouch ang drama ko😂 Vote and Comment!

Gusto na niyang humingi ng paumanhin, pero nanaig sa isipan niya na tama lang iyon para sa binata. Ngunit matapos ilang segundo ay, ngumiti pa ito at umaktong parang walang nangyari. "Hey, did I defect fear here?" nanunuksong tanong nito. "You know what, hindi ako naniniwalang wala ka nang nararamdaman sa akin."