Pangkamot Sa Likod Mga Nobela at Kwento

paos pa nitong sambit matapos pakawalan ang mga labi niya. Gumulong ito sa likod niya, humiga sa tabi niya at hinapit siya pasandal sa mabalahibo nitong d*bdib. Hindi siya makaimik lalo't nahiya siyang mah*likan nito kahit pa kagigising niya lang. Hindi pa ito nakuntento at inamoy-amoy pa ang likod at batok niya. Mabibigat din ang nararamdaman niyang paghinga dito. Maging ang mapangahas nitong palad ay dumadausdos na pababa sa pagitan ng kanyang mga hita kaya agad niya iyong pinigilan.

Namangha ako sa aking nakita. "Halika na... Mauna ka nang bumaba." Ang mahinahon nitong sabi. Tila isang lihim na pintuan na nasa ibabaw ng lupa. Natatabingan ng mga ligaw na damo. Na alam kong sinadya upang takpan iyon. Pabilog iyon. Malapad. At nang sumilip ako ay may isang bakal na hagdan ang makikita roon.

"Sa likod nito ang daan. May pindutan sa gilid na halos hindi mo mapapansin." Hinanap niya ang maliit na hawakan sa gilid ng estante. Sa isang iglap, may narinig kaming mahinang kaluskos. Dahan-dahang gumalaw ang estante at bumukas ang isang makipot na daanan papasok sa madilim na puwang. Kumapit kami sa maliit na ilaw na dala namin at pumasok. Mababa ang kisame at makipot ang daanan. Amoy alikabok at luma ang paligid.

At sa bawat pag-ikot ng kamera sa pier, may isang mata na nakatutok din kay Domerick— isang nilalang na matagal nang nasa likod ng lahat.

Iyong tipong may mga lihim na pasilidad na nakatago sa ilalim ng lupa at tanging iilang tao lamang ang nakaaalam sa pag iral nito. Habang iniisip ko iyon ay napatingin ako sa pintuang nasa unahan. Malaki iyon at gawa sa bakal. Kahit sa malayo pa lamang ay kitang kita ko na hindi iyon ordinaryong pinto. Sa gitna nito ay may maliit na monitor at keypad na tila nangangailangan ng passcode upang mabuksan. Napahinto ako sa paglalakad.

Ayon sa mapa, ang lagusang iyon ay direktang konektado sa lumang catacombs sa ilalim ng simbahan. "Hindi lang sa harap sila pwedeng pumasok," sabi ni Ji Lian habang mabilis na kinukuha ang kanyang baril. "Pwede rin silang manggaling sa likod." Hindi pa man siya natatapos magsalita ay may narinig silang mahinang paggalaw mula sa pinakadulong bahagi ng silid. Lahat sila ay sabay-sabay na napalingon. Unti-unting gumalaw ang isa sa mga lumang cabinet hanggang sa bumukas ang nakatagong pinto sa likod nito. Walang nagsasalita habang nakatutok ang kanilang mga baril sa madilim na lagusan.

Mahahalatang kanina pa ito nag-umpisa base sa pawis nito sa likod. "You're late," walang lingong likod na saad nito. Napataas ang kanyang kilay. Napakatahimik ng paglapit niya sa gym pero nalaman pa rin nito ang presensya niya. Talaga nga kayang may mata ito sa likod?

Napakalaki ng lugar, madilim at malamig. Ang amoy ng kalawang at lumang kahoy ay kumapit sa hangin na para bang ilang taon nang walang taong naninirahan doon. Ang bawat hakbang namin ay may kasamang mahinang pag-echo sa sementadong sahig. Isinara nila ang malaking bakal na pinto sa likod namin. Kasabay no’n ay parang lalo akong nalunod sa takot.

Biglang nanlamig ang likod ko. Kung ganun nga… Baka hindi ako lang ang ticking bomb. Baka may mas malalim pa.

29 Bigla akong napahinto sa paglalakad. Sa 'di malamang dahilan ay biglang tumaas ang balahibo ko sa batok. Bakit? Bigla akong lumingon sa likod ko habang nakakunot noo. Inaasahan ko naman na walang tao akong makikita sa likuran ko at iyon nga ang nakita ko. Walang tao, karamihan sa mga taong nasa paligid ay may kaniya kaniyang inaasikaso.