Panimula Ng Talumpati Mga Nobela at Kwento

Huminga siya ng malalim at dahan-dahang inalis ang kamay ni Parker sa may balikat niya at nang tuluyan na niya iyong maalis ay maingat siyang bumangon. Nakahinga siya ng maluwag nang hindi nagising ang lalaki. Dahan-dahan siyang tumayo at kinuha ang kanyang cellphone at binuksan iyon. Parang gusto kasi ng kamay niyang makipaglaro sa keyboard. Nang mabuksan na niya ang kanyang G****e documents ay kaagad na lumakbay ang kanyang imahinasyon habang gumagalaw ang kanyang mga daliri, mabilis na tumitipa ng mga eksena na nakikita niya sa kanyang utak. Ilang saglit pa ay binahid niya ang luhang pumatak sa kanyang mga mata matapos niyang basahin ang kanyang sinulat. Tungkol iyon sa isang estudyanteng

"At siya ang pinakamahirap pagpanggapan. You must be careful with him . . . more than anyone else." Because a writer is likely similar to a detective. Keen observer, with a good psychological view and reliable interpretation. But a writer is also good in reasoning, at iyon ang hindi ko maintindihan dahil isa akong manunulat pero pagdating sa kanya, wala akong masabi. I gulped for how many times. Parang may bumabara sa aking lalamunan. I have this feeling that if I talk, there's more probability for me to be doomed. Less talk, less mistake.

Jenelyn Hindi sapat ang salitang gulat para maipaliwanag ang nararamdaman ko sa sandaling iyon. Pakiramdam ko ay biglang huminto ang pag-andar ng utak ko habang paulit-ulit kong binabasa ang nakalagay sa screen ng iPad. Umaasa akong mali lang ang pagkakaintindi ko o baka may ibang paliwanag pa sa nakikita ko. Ngunit kahit ilang beses kong balik-balikan ang report, iisa lang ang malinaw na konklusyon.

PANIMULA... Isang Promdi na walang alam sa buhay lungsod ang nakipagsapalaran para mabigyan ng magandang buhay ang mga magulang sa probinsya. Paano n'ya kaya kakayanin ang hamon ng buhay sa syudad? Paano kung sa pakikipagsapalaran n'ya ay makikilala n'ya ang isang lalaki na ubod ng sungit at mukhang ipinaglihi sa sama ng loob.