Panimula Ng Talumpati 소설 & 이야기

Higit na kaligayahan syempre ang nasa mukha ng kanilang ina. Pagkatapos ng maikling talumpati ni Mr. Palanca, nagpalakpakan ang mga tao. Pero hindi basta palakpak lang, ‘yung tipong ramdam mo na may kasamang paghanga, respeto, at emosyon. Kahit siya mismo, si Mr. Palanca, ay hindi na nakapigil. Namumula ang mga mata niya, teary-eyed habang nakatingin kay Maui.

Ang bawat nakasulat na tala ay hindi lang nagpapakita ng tindi ng sakripisyo ni Lia para piliting ibalik sa normal ang kanyang napinsalang kamay, kundi pati na ang tindi ng pagkabigo at ang mga patak ng luhang tuluyan nang nagpabura sa ilang bahagi ng tinta sa papel dahil sa hindi nito matanggap ang malupit na katotohanan. Ang bawat detalye ng mga sulat na iyon ay parang isang matalim na kutsilyo na dahan-dahang pumuputol sa bawat bahagi ng pagkatao ni Adrian. Hindi niya lubos maisip kung paano hinarap ni Lia ang sunod-sunod na pagkabigo habang nag-iisang nakaupo sa loob ng art studio noon. Ang kanyang mga pangarap ay paulit-ulit na winawasak ng kanyang sariling kamay, at paulit-ulit niya ri

Paliwanag nya. "Exactly! Sya ay isang anino sa mga naka paligid sa kanya kaya alam ng lahat ay mabuti syang bampira dahil sa mga ipinapakita nito o mga ipinaparamdam pero lingid sa kaalaman ng lahat na ang ipinapakita nito ay isa lamang panlilinlang... Panlilinlang kung saan hindi nya totoong anino ang ipinapakita nito kasi kung totoong anino nya to ay dapat kung anong nakita mo sa physical nyang anyo ay ganon din dapat sa kanyang anino." Mahabang satsat ko dito. "Sa madaling salita ay isa lamang iyong ilusyon at ang may ari nito ay gumagawa ng hakbang para makamtan nito ang nais nyang mangyari."

Hindi pala simpleng anemic lang ang pamumutla n'yang madalas. Hinayaan niyang patuloy na maglandas ang luha at nanatiling nakatutok ang paningin sa kisame. Pagluhang nauwi sa impit na paghagulgol. Lalong nagsikip ang dibdib n'ya sa isiping maiiwan n'ya si Gab at ang mga binuo na nilang pangarap..

Do not distribute, publish, transmit, modify, display or create derivative works from or exploit the contents of this story in any way without the Author's written permission or publisher except for the use of brief quotation in critical articles and reviews. Stealing is a crime. Please avoid plagiarism. If this content is captured and published, the offender can be traced and will face the full extent of the legal ramifications stated by the law. Please follow/subscribe, comment, and add this to your library. *********************** ISANG MAKALAS na sampal ang tumama sa pisngi ni Samantha dahilan upang mawalan sya ng balanse at napa-salampak sa sofa. Doon niya naramdaman ang pangangapal nan

♡ General message to read! Bawat manunulat ay pinag-iisipan ang bawat isinusulat. Maraming oras ang ginugugol, puyat, pagod at isip ang labanan. Nandiyan na ang pressure lalo na't sa likod ng pagiging manunulat ay isa ring anak na may malaking responsibidad. Isang estudyante, hindi biro ang pagiging estudyante kapag nasa higher grade level. Ang iba naman professional o kaya employee na may sarili ng pamilya o kaya'y single parent. Bawat manunulat, isang tagumpay kapag ang kanilang akda ay nagustuhan at minamahal ng mambabasa. Ang mahalin ang kanilang akda ay pagmamahal na rin sa may-akda.

Third Person's POV Tumayo si Moria at lumapit sa malaking lamesa niya maayos ito at maging ang mga papel at panulat ay magandang tignan. Naupo si Moria at inumpisahan niyang kumuha ng isang pirasong papel at panulat. Isinulat niya lahat ng nangyari para sa araw na ito, katulad lang ng mga nasa ibang papel ay parehong bagay lang ulit ang sinulat niya. Walang espesiyal na pangyayari.

Pinunasan niya ang pawis sa kanyang noo. “Kahit na mukhang magkaiba ang sulat kamay, maging sa pamamaraan ng sulat o iba pa, halata na ang sulat kamay sa piraso ng papel ay iniiwasan ang pamamaraan ng pagsulat ng nasa diary, kaya’t mukhang awkward ang mga salita niya. Pero, ang lahat ng tao ay nagsusulat ng halos iisang paraan, maging sa pagsulat ng linya o sa pagtatapos niya ng bawat letra. Madaling makahanap ng pagkakapareho kapag ikinumpara mo ang dalawang magkaibang sulat kamay.”

Sa tantiya niya kasi ay parang papel lamang ang laman nun dahil magaan lang naman. Hindi nga nagtagal ay tumambad na sa kaniyang paningin ang laman ng envelop kung saan napatunayan niya na hindi nga siya nagkakamali dahil totoo ngang papel lamang ang laman ng envelop. Napakunot ang kaniyang noo ng mga oras na iyon at napatanong sa kaniyang isip kung ano ang laman ng mga papel na iyon. Magkasalubong ang kilay niya habang inilalabas ang mga papel sa loob at pagkatapos ay binasa niya.

"I know, pero kaya ko pa namang magsulat kahit hindi ako nakakakita, hindi lang katulad ng dati na pantay at maganda. Hindi ako yung tao na wala na ngang paningin, hindi na kikilos ang kamay ko para magsulat." Umirap ako saka humarap na sa papel. Maganda naman ang hand writing niya, nagbibiro lang ako sa panget, ang nagpapagulo lang ay kung saan pupunta ang bawat sentence kaya parang nahahalo na sa ibang salita kaya nakakalitong basahin.