Panimula Ng Talumpati Mga Nobela at Kwento

"Madaya naman ang Papang eh' kaya lang naman n'ya natalo ang kuya n'ya kasi nag-aalala ito sa kanya. Bigla na lang kasi s'yang nawala sa tubig." "Hindi kaya, ang sabi ng Papang hindi s'ya nandaya ah' gumamit lang s'ya ng taktika para malansi niya ang kalaban." Pagmamalaki pa nito sa ginawa ng ama. "Sira! Kaya nga sa huli binawi pa rin ni Papang 'yun sinabi n'ya na iyon di'ba? Ginawa lang naman n'ya 'yun dahil sa kagustuhan niyang talunin ang kanyang kuya. Pero hindi na niya inisip na mali pa rin ang kanyang ginawa. Kaya pinagsisisihan niya ang kanyang nagawa. Naisip rin n'ya na ang kuya n'ya mas inuna nito na alamin ang kalagayan niya kaysa ang mabilis s'yang talunin. Nakita ng Papang k ung

At pinili ni Carmela ang iligtas ang buong bayang ito sa pamamagitan ng pagligtas niya sa akin. Hindi ko alam na ang paglusob na ito ay ang takdang paglusob ng aking ama. Lahat ng mga bampira sa tanghalan ay pawang mga baguhang mga bampira. Alam ko ito dahil hindi ganoon kumilos ang mga alagad niya kapag lumulusob. Sa pagkakaalam ko ay kung lulusob ang mga ito ay may ibayong pagpaplanong ginagawa. Hindi kagaya sa nangyayari ngayon, tila mga pinakawalang mga hayop na gutom na gutom na at sino sino lamang ang nilulusong at pinapatay.

Hindi naman ito kakapalan ngunit makikitang talagang napakaraming salita ang laman niyon dahil mahigit labing-limang pulgada ang haba at sampung pulgada naman ang lapad. Halos malula naman siya sa dami ng mga salitang nakalathala sa isang pahina pa lamang. ‘Ano ba’to? Bakit puro salita? Wala man lang bang mga imaheng nakapaloob dito?’ pagrereklamo niya sa habang binubuklat-buklat ang ilang mga pahina. Sa kan'yang tabi ay ang papel at pluma na hawak naman ng kanang kamay niya.

Lumapit siya sa akin, agad ko siyang hinalikan nang mag lapit na ang mukha naming dalawa. I angled my face that fit his, humigpit ang hawak niya sa hita ko. Nag laban ang dila naming dalawa. Bahagya siyang humiwalay nang halos mawalan na kami nang hininga, hindi na siya nag hintay pa nang matagal dahil inatake niya ulit ang labi ko nang halik niya. Ramdam ko ang init ng katawan niya, dikit na dikit ang katawan naming dalawa. I can feel my body reacting to his touch, I can also feel my body getting sensitive because oh his every touch.

Natataranta, kinakabahan at natatakot, yun ang sangkap na hindi nila namamalayan na isinasama sa pagtugtog. Inuubos nila ang pasensya ko. Ngunit mabait naman ako para hayaan silang magkaganito… Tss. Pasalamat sila at mahaba ang pasensya ko. Nakatitig ako sa malinis na papel, at kinuha ang panulat. Kailangan na mabuo ko ang outline na ito. Gusto ko yung maganda at muling kakasabikan ng mga mambabasa. Nang biglang tumulo na ang tinta ng ballpen, pero wala parin akong maisulat. Kaya muling lumipad ang papel at panulat. Napasandal ako sa aking upuan… Nakakadismaya ako… Sobra.

panimula niya sa kaniyang isip habang isinusulat ito sa papel, “hindi mo man makikilala ang iyong ama sa paraang inaasahan natin, nais kong malaman mo na ikaw ay bunga ng isang pag-ibig na nagkamali, ngunit naging totoo sa isang sandali. Huwag mo siyang kamumuhian. Huwag mong dalhin ang galit na aking naramdaman. Ang tanging hiling ko para sa iyo ay ang maging malaya sa lahat ng pait na aking naranasan.” ​Habang isinusulat niya ang mga linyang iyon, naramdaman ni Arah ang isang malalim na paghinga mula sa kaniyang kalooban. Ang pagpapatawad ay hindi isang marahas na proseso; ito ay unti-unti, parang paglubog ng araw na dahan-dahang nagpapalit ng kulay ng langit.

Sa tantiya niya kasi ay parang papel lamang ang laman nun dahil magaan lang naman. Hindi nga nagtagal ay tumambad na sa kaniyang paningin ang laman ng envelop kung saan napatunayan niya na hindi nga siya nagkakamali dahil totoo ngang papel lamang ang laman ng envelop. Napakunot ang kaniyang noo ng mga oras na iyon at napatanong sa kaniyang isip kung ano ang laman ng mga papel na iyon. Magkasalubong ang kilay niya habang inilalabas ang mga papel sa loob at pagkatapos ay binasa niya.

Binasa niya ang papel para lang mapangiti nang mapagalaman kung tungkol saan ang nakasaad doon. Patalastas para sa lahat ng may angking talino sa pagsulat ng tula at maikling kwento. Natawa siya ng mahina. Hilig niya ang magsulat ng tula at short stories. Sa katunayan marami narin siyang published poems sa school journal ng high school na pinagtapusan niya. Masubukan nga. Ang isip niya habang nagpatuloy siya sa paglalakad ng nakayuko dahil sa ginagawa niyang pagbabasa sa flyer.

Hindi ko alam kung hanggang saan aabot ang aking panulat, kung ilang kwento pa ang aking maisusulat, ngunit isang bagay ang sigurado kayo ang dahilan kung bakit ako patuloy. Sa bawat pahina, may buhay. Sa bawat linya, may damdamin. Sa bawat tula, may kaluluwa. At sa bawat mambabasa, may kabuluhan. Kaya sa huling bahagi ng tulang ito,

Parang naliwanagan si Gerald habang sinasabi niya, “Sinasabi mo ba na ang amoy na ito ay maaamoy rin sa mga kayamanan at napunta ang scent nito kay Lech at sa kanyang mga tauhan? At ang mga gagamba ay umaatake lamang sa mga tao o bagay na nadikitan ng amoy na ito? May katuturan na ang buong pangyayari ngayon!" Tulad ng sinabi niya, ang 'sumpa' ay isang paraan lamang para ilarawan ang nangyari kanina. Ang kababalaghan na nangyari kanina ay nangangailangan lamang ng kaunting research para malaman ang buong katotohanan...