Panimula Ng Talumpati นิยาย & เรื่องราว

Sumasang-ayon ba ang lahat dito? Lahat ay nakinig ng mabuti sa talumpati ni Chairman Rong. Gumawa rin si Park Anya ng mga tala sa kanyang high-tech na iPad habang nakikinig siya. Ang isang magandang alaala ay hindi kasing ganda ng isang masamang panulat. Hindi pinapayagan ang mga pag-record dito, kaya magagamit lang ni Park Anya ang primitive na pamamaraang ito.

Tuluyan nang nawalan ng masabi si Elara. "Deo, Florante at Laura ba 'yan? Mukhang 'Florante at Lalamunan' itong isinulat mo!" "Itinuro ang tula na 'yan noong Grade 7 mo sa junior high, tapos nakuha mo pa ring baluktuyin ang pagkakabisado para lang maging menu ng karinderya!" Hindi mapigilang tumaas ang boses ni Elara sa matinding panggigigil.

Dahil sa mga nakaraang buwan, natutunan niyang ang babaeng iyon ay kayang gumawa ng mga bagay na lampas sa inaasahan ng kahit sino. Huminga siya nang malalim bago tuluyang i-click ang mensahe. At sa unang linya pa lang, parang tumakas ang kaluluwa niya mula sa katawan. Hindi nga siya nagkamali ng kutob. Isang mahabang pormal na sulat ang nakapaloob doon. Nakalista ang mga detalye–mga petsa at mga dokumentong kalakip. At sa dulo, malinaw na malinaw ang hinihingi.

Paano kaya iyon? Binalik niya ang tingin sa mga salita sa talaarawan, at dinaig ng damdamin ng empatiya, na para bang siya talaga si Debbie na nagsusulat tungkol sa kanyang sarili sa talaarawan.

Na kung iisipin ay bihira na lamang ang mga taong may pakialam sa mundo ngayon. Sa huli pahina ng talaarawan ay kalahati lamang ang naisulat nito. At iba na ang dumugtong niyon. Kung pagbabasehan ang sulat - kamay ay parang galing ito sa isang babae. Malinis at tuwid na tuwid. Hindi na niya kailangan pang hulaan kung sino dahil alam na niya kung kanino ito. Minsan na niya nakita na niya ang penmanship ni Raine. Lalo na noong pumirma ito sa ginawa niyang kontrata.

Isang marumi at baluktot na tao ang nararapat lamang parusahan. Halos mapatawa si Sierra sa sobrang galit habang binabasa ang mga salitang iyon—puro kasinungalingan at walang katotohanan. Humanga pa siya sa sumulat ng balita; nakabuo ito ng isang “kamangha-manghang” kwento mula sa wala, at tila totoo pa ang pagkakasulat. Tumingin siya sa bahagi ng mga komento.

ako ngayon ay naghahayag ng inspirasyon sa lahat.” May napangiti sa aking sinabi. “At kay Nanang…” garalgal ang aking boses, mabilis akong napaluha, “Kay Nanang na buong hirap akong iginapang, kay Nanang na umaako sa lahat ng aking kasalanan, kay Nanang na kahit binigo ko, kahit nakita na niyang nadapa na ako ay hindi nabawasan ang tiwala sa akin. Patuloy niya akong kinarga, bumuhat nang di ko kayang ihakbang ang aking mga paa at muling pinalakad ng alam niyang kaya ko na muling ipagpatuloy ang aking paglalakbay sa buhay. Nang, kahit wala kang natapos, kahit ikaw ay mangmang at disgrasiyada sa paningin ng karamihan, ang pagiging dakila mo ang patuloy kong ipagyayabang. Patuloy kong hahangaa

Mabilis nila kaming hinila at pinaamoy ng kung ano sa panyo. Napalingon ako sa aking kambal, kita ko ang pagpupumiglas nito sa hawak ng isang lalaki ngunit walang silbi ang ginagawa niya hanggang sa unti-unti siyang nahimatay, gano’n din ang aking pakiramdam. Unti-unting bumagsak ang aking talukap at nawalan ng malay. ***

malambing na sambit ulit ni Vanadium. Pinagpatuloy ni Vanadium ang pag-alo sa dalaga hanggang sa unti-unti na itong kumalma. Nang maramdaman ni Vanadium na bumibigat na ang paghinga ng dalaga ay dahan-dahan niya itong binuhat para ihiga na sa kama nito. Ngunit bago pa man siya tuluyang makalakad ay may nahagip na ang mata nito. Isang papel na kulay puti at tila ba ay may nakasulat dito. Medyo malayo na ito sa kinaroroonan nila dahil parang pinalid ito ng hangin. Kumunot ang kaniyang noo at saka dahan-dahang pumunta sa may gawi ng papel. Medyo hindi pa maayos ang pagkakalagay sa papel kaya naman gamit ang kaniyang mga paa ay ini-ayos niya ito.

Muli, iginala ni Anna ang kanyang patingin sa buong paligid na nagbibigay ng nakakaginhawang vibe sa kanyang katawan dahilan para muling gumana ang kanyang imahinasyon at ibalik ang kanyang pansin sa kanyang pagsusulat. “Ang makita mismo ng mga mata ang mga ganitong eksena ay mas nakaka-stimulate na i-describe sa sinusulat na k’wento kaysa ng pinapanood lang sa video o nakikita lang sa mga pictures sa internet,” saad niya sa kanyang sarili at napangiti.