Pansamantala Novels & Stories

TAON 1988—HACIENDA VALENCIA DE ALCANTARA SAMANTHA MARGARITA "ISANG MAGANDANG umaga para sa isang hacienderong guwapong tulad ko. Correct me if i'm wrong my dear evil sister?" Pang-aasar na pambungad bati ni Nicolo sa nakababatang kapatid nitong si Lindsay. Kitang-kita sa mukha ang pagkairitable sa kapatid.

Pansamantala siyang nakatira sa isang condo at nagtatrabaho bilang waiter sa bar-restaurant kung saan niya nakilala si Caroline. Hindi niya alam kung hanggang kailan siya mananatili rito sa bahay ng mga Adams. “Adams?” mahinang wika ni Caleb dahil para bang naaalala niyang may partnership ang Adams sa kompanya nila. Napapangisi na lang siya pero wala siyang planong isiwalat ang tunay niyang pagkatao.

SAMARAH SAMANTALA, kumunot ang noo ni Samarah nang makita ang picture ni Mr. Ambers online. Sikat na businessman kasi ito at CEO pa ng isang kilalang brand kung kaya naman dumaan ito sa kanyang newsfeed."

"Malinaw naman siguro sa ating lahat kung sino ang naghahanap ng gulo dito, o kung sino ang unang nambastos." "Wow, mayroon na nga siyang Anton Madrigal, mayroon pa siyang tagapagtanggol na alila. Ang dami mo talagang escorts, Amery!" Kinuha ni Samantha ang pagkakataong iyon na mapangisi sa isang sulok.

Matapos pag-usapan ang ilang walang katuturang paksa, umalis si Panther. "Sino kaya ‘yun? Sino kaya iyon para personal na sunduin ng isang Escobar? Ibig sabihin may malalaking tao pa sa Laguna?" aniya sa sarili habang papalabas sa entrance ng El Salvador. Hindi niya maisip kung sino ang taong iyon.

Humiga si Samantha sa malambot na kama at bigla siyang nakaramdam ulit ng antok . "higa ka dito gusto ko tabi tayo " hinila niya si Andrei at sumunod naman ito na humiga sa tabi niya . Niyakap niya ito at pinahiga sa kanyang braso .Medyo nakakaramdam din ng antok si Andrei kaya hindi niya namamalayan na nakatulog na rin siya gaya ni Samantha . **** "mama kamusta ka ?" umuwi galing ibang bansa si Crisanta dahil nalaman niyang naging paralisado ang ina nito .

Pansamantala siyang tumuloy sa inuupahan nitong apartment doon sa Laguna. At dumating nga ang araw ng interview ni Ana. Ayon kay Minerva, ang amo raw mismo nito na si Mr. Ambrocio Delgado ang makakaharap niya. Kinakabahan siya habang naghihintay sa pila sa labas ng opisina nang umagang iyon. Labas-masok ang mga aplikanteng kasabayan niya. Laylay ang balikat ng ilan at nakalarawan ang kabiguan sa kanilang mga mukha tandang hindi nakapasa sa interview. Lalong kumakabog ang dibdib niya sa tuwing ganoon ang nakikita, pero kapag ang nakikita naman niyang lumalabas ay abot-tainga ang ngiti at nangniningning ang mga mata sa tuwa ay nabubuhayan siya ng pag-asa.

Montero ang isang pirasong crumpled paper na may nakasulat na pamilyar na German shipping line code at isang pangalan: Alexis Holzman. "Alexis Holzman?" kunot-noong basa ko sa pangalan. Biglang may pumasok na kakaibang kaba sa dibdib ko, ang pamilyar na takot na naramdaman ko noong nandoon pa kami sa probinsya. "G. Montero, sino 'to? Is this some kind of business rival or a secret ex-girlfriend galing Singapore?"

aniya at inilabas nga ang tinutukoy niyang panyo. Nanigas ako. Akin nga ’yun. Samantha Ion De Miranta. Pero teka… Iyon ang panyong ginamit kong pampunas sa bibig niya noong huling gabi namin sa Mindanao, yung gabing inubo siya na may kasamang dugo bago siya dalhin sa ospital. Kung hindi ko pa ito nakita ngayon, hindi ko maaalalang nagamit ko nga iyon sa kaniya.

Samantalang, namamayani ang matinis na halakhakan at tawanan sa iba't ibang panig ng kabahayan. Ang masiglang paghahanda ay para sa lahat ng darating na panauhin. Sa mga kababayan, sa mga dayuhan, sa mga mahihirap at sa mga mayayaman. Bukod sa mga pang mayaman na pagkain, ang mesa ay punong-puno ng mga inuming nakakalasing tulad ng iba't ibang klase ng alak, serbesa at tsampen. Naririto ang lahat ng klase ng mga napapanahong prutas-dalandan, lansones, mangga't tsiko at marami pang iba. May mga hamon ng yaring Europa at China, mga pabong relyeno at mga atsarang papaya na pampaalis ng suya.