Paradis Novels & Stories

พั่บ เล็บสั้นจิกแผ่นหลังกว้างของบุรุษพร้อมกับปล่อยร่างตัวเองไปตามแรงกระแทกของคนตัวโตร่างเล็กไหวกระเด็นกระดอนไปตามแรงกระแทกเอวหนาดุดันทุกครั้งที่เขาสอดลึกจุกลิ้นปี่เธอ เธอแอ่นเด้งเบียดเต้าไปกับอกของเขา และตอนนี้เธอก็ใกล้จะเห็นแสงสว่างแล้ว และแล้ว...ในที่สุดเธอก็กระต ุกเกร็งร่างตอดรัดความแข็งร้อนของเขาจนแตกซ่านปล่อยสายธารสวาทในร่างเธอจนรู้สึกอุ่นร้อนไปทั่วในท้องน้อย

มอนเตพูดอย่างลนลาน “ช่างเถอะ… เกิดเรื่องมากมายวันนี้ ฉันคงนอนไม่หลับอยู่ดี” เมสันอาบน้ำอีกรอบแล้วเดินเช็ดผมที่เปียกออกมาจากห้องน้ำ เหลือบไปเห็นปิ่นโตใบนั้นตั้งอยู่บนโต๊ะ มอนเตคงเอามาวางไว้ให้ เขาเปิดชิม จึงได้ลิ้มลองรสชาติที่ละมุนนุ่มลิ้น นี่คือขนมที่ผู้หญิงคนนั้นทำ มาให้แก้วจำปารสชาติอร่อยแปลก ยิ่งชิมยิ่งติดใจ รู้ตัวอีกทีก็ตอนขนมหมดแล้ว นี่เขาหลงเสน่ห์เธอทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้าเลยหรือ

ตลอดกาล -------

อิ่ม ปลายลิ้นตวัดเลียไล้ปลายยอดชูชัน พร้อมๆ กับบีบเค้นเต้าอวบอิ่มไปด้วย ส่งผลให้บัวต้องแอ่นอกขึ้นสูงเพื่อส่งความอวบอิ่มเข้าสู่อุ้งปากของเขามากขึ้น แรงเสน่หาที่ผู้กองกฤษณ์ฉุดรั้งร่างกายทำให้ความปรารถนาและความกระหายหิวของเธอพวยพุ่ง ในยามนี้เธอต้องการเพียงปลดเปล ื้อง และต้องการกลืนกินหยาดน้ำอุ่นวาบนั้นให้เต็มอิ่ม และผู้กองก็กำลังเร่งเร้าให้เธอไม่หยุดด้วยปลายลิ้นของเขา

พาลินพยักหน้าเข้าใจ เขาหยิบมือถือขึ้นมาจะไลน์ไปบอกเพื่อนในกลุ่มยังพิมพ์ไม่ทันเสร็จก็มีสายเรียกเข้าจากแพรรดา “สวัสดีครับพี่แพร ผมกับพี่โดมเพิ่งออกมาได้นิดเดียวเองครับ” “พาลินพี่ขอโทษ เราคงต้องยกเลิกนัดไปก่อน เบจิงต้องไปงานวันเกิดเพื่อน พี่เองก็เพิ่งรู้” “เหรอครับ ไม่เป็นไรครับ ถ้าเป็นพรุ่งนี้ดีไหมครับ”

บางคราการติดอยู่ในโลกของนิยายก็มิใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป อย่างน้อยชีวิตนี้ก็ไม่ต้องโดดเดี่ยวหรือพานพบแต่เพียงความผิดหวังเฉกเช่นมิติของโลกแท้จริง (จบตอนพิเศษ) เชิงอรรถ ^หมังกั่ว คือ มะม่วง

Chapter25 พิมรดาเพิ่งเคยขึ้นมาบนนี้เป็นครั้งแรก และทันทีที่ได้เห็นวิวเบื้องหน้า เธอถึงกับร้องว้าวในใจ เพราะเป็นธรรมชาติอันสวยงามมาก วิวมองได้แบบหนึ่งร้อยแบบสิบองศา คลื่นม้วนตัวเข้าหาฟัง ระลอกคลื่นดูสวยงาม มองไปไกลๆ มีเรือสองลำแล่นอยู่บนผืนน้ำ ประดับด้วยเกาะน้อยใหญ ่สามสี่เกาะ ภาพตรงหน้าเหมือนภาพวาด อบอวลไปด้วยมนต์เสน่ห์จนไม่อยากถอนสายตา

มือหนาเปิดน้ำในฝักบัวบรรจงล้างแชมพูออกจากเส้นผมยาวสลวยให้คนตัวเล็กอย่างละเมียดละไม “ไปบ้านพักตากอากาศของพี่เหรอ” “ที่นั่นอากาศดี พี่อยากพาหนูไปพักผ่อนที่นั่นสักอาทิตย์หนึ่ง” “ป้าพรต้องจิกกัดหนูตลอดทั้งทริปแน่ เพราะป้าพรไม่ค่อยชอบหนู” คาริสาพูดติดตลก หากไม่ได้ใส่ใจก ับประโยคพูดนั้นนัก

สุพิชญาเอ่ยออกมาด้วยใบหน้างามเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หญิงสาวทอดสายตามองไปยังชายหาดขนาดย่อมความยาวไม่ไกลเกินหนึ่งกิโลเมตร ผืนทรายนั้นเป็นสีขาวดูสะอาดตากลมกลืนกับท้องทะเลสีฟ้าใส เธอเพิ่งรู้เมื่อไม่กี่นาทีนี้เองว่า สถานที่เธอยืนอยู่ยามนี้ชื่อว่า ‘เกาะบาหลัน’ เกาะส่วนตั วเล็กๆ เกาะหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย “แล้วคุณอยากอยู่ไหมล่ะ” “คะ” หันขวับไปมองคนที่เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ พลางเลิกคิ้วถามอย่างสงสัยด้วยไม่แน่ใจในสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมา ดิเอโกเบือนหน้าไปมองคนข้างกายพร้อมคลี่ยิ้มบางเบาก่อนเอ่ยประโยคต่อไป

‘จิตวิญญาณที่สูญสิ้น’ ข้อหนึ่งหลังจากที่ผู้ตอบรับสัญญาสมปรารถนา ก็จะต้องสนองโดยไม่มีสิทธิ์ขัดขืน ‘ความปรารถและอำนาจของปีศาจ’ ปรารถนาแลกปรารถนา กฎตายตัวธรรมชาติแลกหมูแลกแมว ถึงแม้ว่าคนในครอบครัวยาซาคอฟจะไม่มีพวกวิปริตขนาดฉีกแขนฉีกขาเหยื่อกิน ล่ามไว้ด ้วยโซ่ ทำให้เหยื่อทุรนทุราย ทรมานให้ตายอย่างเชื่องช้าด้วยพิษแมงมุมระหว่างร่วมกิจกรรมทางเพศ และเมื่อคู่สัญญาสิ้นชีวิตลงหลังได้รับความปรารถนาสุดท้าย ปีศาจแมงมุมก็จะตามหาเหยื่อรายใหม่