Parting Novels & Stories

Paanong pumasok sa isip niya ang ganoong bagay? Ang gusto lang naman niya ay makipaghiwalay. "Hinimatay si Mamita dahil sa divorce natin. Hindi ba puwede siyang pagbigyan at hayaan munang magpahinga?" Muling tanong ni Sigmund. "Pero... parang hindi naman talaga hinimatay si Mamita." Medyo nag-alangan si Cerise nang sabihin ito, at nanghina ang kanyang boses.

Ngunit ito lang ang tanging paraan, para maligtas niya ang kanyang pamilya. Sa huling sandali, tinawid niya ang pagitan ng mga labi nila ni Amarah. Agad namang gumanti si Amarah sa mga halik nito. Sa pagkakataong ito wala silang ibang iniisip kundi ang iparamdamdam na kailangan nila ang bawat isa. Till death do us part, kamatayan lang ang tanging makapag pahiwalay sa kanilang dalawa.

I took it and looked at him with a smile. "Hoy, thank you," parang naiiyak na sabi ko. Good thing he knows how to make my mood better. - When dismissal came ay mag-isa na lang ako. Lio went to the sports complex. Varsity kasi siya ng table tennis. Clarisse attended a frat/sorority orientation. Nope, she's not going to join. She just went there because a friend forced her to go, and also, kasi free dinner daw. Si Faith naman ay may gagawin pa daw sa Lib samantalang si Love ay may org dinner. So that leaves me alone in the car. But I was hungry so even if it means I'll be eating alone, it was fine for me. Medyo sanay rin akong mag-isa.

Nakakaramdam siya ng lungkot na hindi niya mapigilan kahit wala namang dahilan. Biglang tumigil ang masigla at maingay na tugtog. Napalitan ito ng awitin ni Pink na "Just Give Me a Reason", kaagad na nag alisan ang mga taong kanina lamang ay tumatalon at nagwawala sa pag-indak. Isang pamilyar na kirot ang naramdaman ng binata sa dibdib niya.

lumingon naman ito kay Zarick at tumango hudyat na magsisimula na sila. Snapping one, two Where are you? You're still in my heart Snapping three, four Don't need you here anymore Get out of my heart 'Cause I might snap Sinasabayan naman namin sya sa pagkanta. Kaya gusto siya ni mama eh ang ganda kase ng boses, baka na inlove sa boses niya. I'm writing a song Said, "This is the last one" How many last songs are left?

Pilit pinipigilan na huwag pumatak ang mga namumuong luha niya. "Hinanap kita kanina dahil pinapasabi ni daddy na bukas ay merger na ng kompanya at inauguration ng kapatid ko. Kailangan natin pumunta. Nakabukas ang pinto ng kwarto mo kaya pumasok ako. Kaya pasensya na kung nagawa ko 'yon. Pero hayaan mo, simula ngayon, hindi na kita guguluhin pa," dagdag na sabi Bianca saka siya tumalikod at iniwan si Lucien.

​Haylen and I broke up a week ago. ​It was a mutual decision. Mare-realize mo na lang talaga na hindi pala kayo fit para sa isa't isa, and Haylen knew that as well as I did. Walang sumbatan o malalang away na nangyari. We just decided to call it quits and stay as civil friends after all the years we spent together.

Mali nga pala yung 'we've parted' na term, iniwan ko nga pala sya. I left him, dahil ayokong mag-isa, ayokong mag-isa pero iniwan ko syang mag-isa. Tanga! I cursed myself, sino nga bang hindi magagalit nang ganon, we're so okay that time then uuwi syang wala nang Pris. At sa takot kong mag-isa, ano ako ngayon? Another wave of tears pooled my cheeks, mapait kong nilunok ang naisip na katotohanan. Kung tutuusin, Arc has all the right para magalit sakin, may karapatan syang parusahan ako nang ganito. Pero hanggang kailan ba? Kailan nya ako mapapatawad? Pag napatay ba nya ako sa mga matatalim nyang tingin ay magiging masaya na sya? Does my Arc really don't want me in his life, I missed his soft

Ano pa ba ang kailangan naming pagdaanan? // The way I looked at you was all fake, Cristoff. I don’t want to hurt you but for the second time around, I am breaking up with you. I can’t fight for you. Maybe, if there is another version of reality… I’ll stay beside you. But now? It’s too impossible.

The realization that our paths had diverged irreversibly, that the bond we had once shared had been fractured beyond repair, settled upon me like a heavy shroud, casting a shadow over the remnants of our shared history. In the midst of the celebration of Marisse and Martin's union, my tears fell silently, unseen by those around me since nandito ako sa malayong parte ng simbahan. The ache in my heart, the ache of a love lost and a future forsaken, echoed through the chambers of my soul, a poignant reminder of the choices that had led us to this moment of separation and farewell.