Passion Quotes For Work Novels & Stories

“Hindi ka man lang ba nabo-bored sa condo niyo?” “No, not really. I work din naman. Work from home setup nga lang and I bake cookies with you now. Kaya wala na akong magiging problema.” “So passionate,” nakangising sabi ko. “Ganoon talaga kapag mahal mo ang isang tao. You’re willing to stick with them and follow them.” Honestly, I admire people who do that. Kasi ako, pakiramdam ko, kahit ilang beses magmakaawa sa akin si Jacob, hindi pa rin ako susunod sa gusto niya.

Natigil lang saglit at ngayon ay ang laptop naman ang kaniyang binuksan. I wonder if he still works even when he's home. Naalala ko ang sinabi ni Air, that Axl values his work so much as well as his time. I can see now that he's the foundation of the company, his passion to make it grow that big is like a wild fire that can't be put to stop with plain water. Kaya naiintindihan kong hindi siya makapapayag kung masisira ang lahat ng pinaghirapan niya.

Isinubsob niya ang sarili sa trabaho hindi lamang para matutunan ang pamamalakad ng kompanya kundi para makalimot—makalimot kahit panandalian lang. "Huwag mo masyadong ibabad ang iyong sarili sa trabaho, Seraphina," marahang wika ng kanyang tiyuhin habang pinapanood siyang hindi man lang kumukurap sa harap ng laptop. "It’s not good for you... and for you—"

“At kung gusto mong sumagot ng mga tawag mula sa opisina, magandang ideya na iwanan mo na muna ang trabaho.” Pilit na ngumiti si Antonette, “Opo, pero ayoko pong mangyari ito. Nais ko pong makabalik sa trabaho. Ayoko pong mawalan ng pagkakataon na patunayan ang sarili ko.” “Huwag mong isipin na kailangan mong patunayan ang iyong sarili sa sinuman. Minsan, ang tunay na lakas ay nakasalalay sa ating kakayahang magpahinga at alagaan ang sarili,” tugon ng nurse, na para bang nagbibigay liwanag kay Antonette sa gitna ng kanyang mga alalahanin. Ang kanyang mga salita ay tila isang hangin na nagdadala ng panibagong pag-asa sa puso ni Antonette.

“Nagawan ko na 'yan ng paraan. Hindi ko hahayaang mawala sa’yo ang passion mo. I know you love teaching. You love your job. And you need a job.” Napayuko ako. Napaluha. Kahit gaano pa kaayos at katapat ang ginagawa mo, may mga taong pilit kang hihilahin pababa. Ang masakit, wala ka pa nga sa itaas, paakyat ka pa lang.

Hindi gumana ang pagmamatigas niya kaya naman susubukan niyang umapila ng may pagpapakumbaba. Agad niyang pinalambot ang linya ng kanyang mukha, at sa mababang tinig ay sinabi, “You know how busy I am these days. Wala akong dapat sayangin na oras. I should seize every minute that counts. I have my deadlines and ideas are just pouring in my mind at this moment. You know the flow of my work. Can’t you just be more understanding?”

My jaw fell down. "Pwede namang pong----" he cut my words. Gusto ko lang naman sabihin na pwede kong gamitin sa work day ko ang day off ko, only for today! "You will choose Ms. Lazaro, you will come or you will be fired?" I didn't talk. Siya pa talaga ang may ganang magpapili? You know what? Kung hindi ko lang talaga mahal ang work ko, I will choose to be fired! Pero hindi eh. Buhay ko ito eh. Ito ang parang mana sa akin ng Mommy ko.

Doon pa lang dapat swerte ka na dahil bukod sa tiwalang binigay sayo mas madagdagan ang experience mo sa field, iyon ang bagay na pinaniniwalaan niya. Lahat naman ng trabaho nakakapagod. Kaya nga sabi nila kapag pumili ka daw ng trabaho dapat 'yong passion mo. Dahil kapag passion mo mapapagod ka nga pero nag-e-enjoy ka naman habang ginagawa. She's in the field of medical because she wants to help people. She wants to cure illnesses of her patients. She wants them to feel that even though they're experiencing pain there's someone who'll give them hope to live and that's them, Doctors.

"Hindi ko alam kung bakit. Basta napapagod na lang ako sa trabaho ko. I mean, walang problema sa trabaho. Siya ang problema ko, Lucas. Pakiramdam ko malaki yung nawawala sa energy ko kapag siya ang kasmama ko." "Bakit naman?" "Iyon ang hindi ko alam," napapagod kong sambit. Nagsawa na nga ba ako? Parang kailan lang ay ganadong ganado pa akong pumasok sa eskwelahan nang dahil sa kanya, ngayon naman ay halos isumpa ko ang workplace ko dahil sa tuwing makikita ko ang mukha niya, sirang sira na ang araw ko. Yung tipong wala pa siyang ginagawa pero sira na ang araw ko. Sobrang bilis talaga ng panahon. Parang kailan lang ay siya pa ang inspirasyon ko, ngayon naman ay siya na ang dahilan kung bakit

"Napansin kong sobrang abala ka sa trabaho, pero hindi mo na iniisip ang iyong sariling kalagayan." Ang kanyang mga salita ay parang isang wake-up call para sa akin. Sa kabila ng lahat ng pag-aalala at pagsisikap kong maging produktibo, napagtanto kong hindi ko na pinagtuunan ng pansin ang aking sariling kapakanan. Ang pagkakaroon ng mabigat na trabaho ay tila isang paraan lamang para iwasan ang tunay na sakit na nararamdaman ko sa aking puso. Agad kong tinanggap ang kanyang mungkahi at nagpasya na maglaan ng oras para sa sarili ko.