Romans & histoires Patawarin Mo Ako

Patawarin nawa ako kung mahahampas kita. Blaag! The fuxk~- ni hindi pa nga nahampas nag pass out na? Muntik na akong mapahagalpak sa tawa , napaka nerbyoso mo naman manong! * TING!* Uyy sawakas bumalik na ang ilaw ko. Dali dali naman akong umakyat sa kwarto at tinignan ang activities ng mga taong akala mo nakasanla sa demonyo ang kaluluwa.

"Bakit mo ba 'to ginagawa sa 'kin? Please, I need to working por my pameli." Napahinto ako kahit marami pa akong nais sabihin, dahil napansin ko na bigla itong nawalan ng ekspresyon. Pamaya-maya pa'y unti-unti nang lumalawak ang ngiti niyang nagsimula lamang sa pagngisi! Sige, pagtawanan mo lang ako!

Hindi niya ako pupwedeng hawakan! Bakit pakiramdam ko ay nakakapaso ang balat niya? Mariin akong napalunok at mahinang ikinakalas ang pagkakahapit niya sa bewang ko pero parang bakal ito. Gusto ko sanang magsalitang bitawan mo ako ngunit hindi maaari, bawal akong magsalita, ngunit hindi ba't bawal din akong hawakan? "Don't you dare!" Maotoridad na wika nito.

"Nananaginip na naman ba ako? "Nawala na ang rason para ipagpatuloy ko pa ang buhay na ito", Patawarin mo ako sa mga nagawa ko, mahal na mahal kita at mas gugustohin kong mawala na din kaysa ang mabuhay na wala ka"

"Amara, patawarin mo ako. Pwede mo akong saktan o sabihan ng kahit anong masasakit na salita, pero hindi ako pwedeng mamatay. Humihingi ako ng patawad sa’yo… kahit alam kong hindi mo ako mapapatawad, at hindi ko hinihingi ang kapatawaran mo. Gusto ko lang… na makita ka ulit, pati ang bata, balang araw…" Isang mainit na luha ang tahimik na dumaloy sa pisngi ni Amara, kasunod ang sunod-sunod na halik sa kanyang mga labi, bawat isa'y nanginginig sa lambing… Kinabukasan, nang maagang-maaga.

"Patawarin mo ako kung pinili kong mahalin ka sa maling paraan. Ito lang kasi ang paraang alam ko. Paraang akala ko ay tama at hindi kita masasaktan.. Pero mali pala ako. Hindi ko man lang inisip ang magiging epekto sayo. Huli na ng matanto ko ang lahat." "Pero ganun paman, hindi ako nagsisising minahal kita Wharton. Sayo ko lang naramdaman ang tunay na pagmamahal kahit pa para sa kaibigan lang ang pagmamahal na kaya mong ibigay sa akin. Mainahal kita kahit pa alam kong walang kapalit." " Sana dumating ang araw na mapatawad mo ako. Na sana mahanap mo sa puso mo ang pagpapatwad para sa akin. Hindi man ngayon pero ipagdadararasal ko pa rin."

paanas na tawag sa kan'ya ni Trina. "I'm sorry baby! I'm really sorry! Patawarin mo ako! Patawarin mo ako sa lahat ng ibinintang at sinabi ko sayo. Patawarin mo ako sa panghuhusga ko sayo D, patawarin mo ako!" sunod-sunod na paghingi n'ya ng tawad rito. Naramdaman n'yang niyakap s'ya nito at hinagod ang kan'yang likod.

"Patawarin mo ako. Gusto kong bumawi sa'yo. Bigyan mo lang ako ng sapat na panahon. Kailangan mong magpalakas muna dude. Alam kong matapang at malakas ka. Gusto kong magpakatapang din para sa'yo. Ipunin mo ang lakas mo. Mag-uusap muli tayo. Kailangan kong mapagplanuhan kung paano ka makakatakas ngunit magagawa lang natin iyon kung makabawi ka na ng iyong lakas." "Kung gusto mo talaga akong tulungan, madali mo lang akong itakas dito. Ang sabihin mo, katulad ka na din nila. Mali ang pagkakakilala ko sa'yo. Hindi ang katulad mo ang dapat na minahal ko."

wika nito. "Sabi mo nga ay kapatid ko siya. Kadugo ko at may karapatan sa lahat ng ari-arian ng Mondragon," sarkastikong tuya niya rito. Hindi niya alam kung saan siya nakakuha ng lakas at nagawa niyang supalpalin ito.

“Patawarin mo ako, Kai. Babawi ako sa inyo ng mommy mo.” “Mahirap unawain ang mga matatanda. Simpleng bagay parang ang hirap sa inyo. Bumalik ka na po at mag-sorry kay mommy. Mabait si mommy, palagi niyang tinatanggap ang sorry ko.” “Oo, anak. Babawi ako pero hindi ko alam kung papatawarin ako ng mommy mo. Malaki ang kasalanan ko sa kanya.” “Tara po at sasamahan ko kayo,” anitong hila na siya.