Patawarin Mo Ako นิยาย & เรื่องราว

"Patawarin mo ako, Magi. Patawarin mo ako sa lahat ng mga nagawa ko sayo simula pa noong mga bata tayo. Patawarin mo ako. Naturingang ako ang ate sa ating dalawa pero lumalabas pa na ako yung mas immature sa atin. Naging masama akong kapatid sayo, Magi. Ang sama-sama ko. Ang dami kong nagawang kasalanan sayo at sa tingin ko, kulang pa ang isang libong sorry para mapatawad mo ako. Sorry talaga. Patawarin mo ako kung lagi kitang binabaliktad.. Kung lagi kitang pinagmumukhang masama. Kung lagi kong ipinapasa sayo yung mga kasalanan ko.

Talagang nakakatakot siya! Habang iniisip ito, palihim na natawa si Lord Moore sa loob ng sarili niya, ‘Sabagay, ano ba ang pinagkaiba ko sa kanya? Para masigurong maniniwala siya sa akin, nagpanggap pa akong walang kontrol sa sarili. Kumpara sa tarantadong ito, binigay ko na rin ang lahat ng makakaya ko…’

Hindi niya ako pupwedeng hawakan! Bakit pakiramdam ko ay nakakapaso ang balat niya? Mariin akong napalunok at mahinang ikinakalas ang pagkakahapit niya sa bewang ko pero parang bakal ito. Gusto ko sanang magsalitang bitawan mo ako ngunit hindi maaari, bawal akong magsalita, ngunit hindi ba't bawal din akong hawakan? "Don't you dare!" Maotoridad na wika nito.

"Nananaginip na naman ba ako? "Nawala na ang rason para ipagpatuloy ko pa ang buhay na ito", Patawarin mo ako sa mga nagawa ko, mahal na mahal kita at mas gugustohin kong mawala na din kaysa ang mabuhay na wala ka"

“Patawarin mo ako, Kai. Babawi ako sa inyo ng mommy mo.” “Mahirap unawain ang mga matatanda. Simpleng bagay parang ang hirap sa inyo. Bumalik ka na po at mag-sorry kay mommy. Mabait si mommy, palagi niyang tinatanggap ang sorry ko.” “Oo, anak. Babawi ako pero hindi ko alam kung papatawarin ako ng mommy mo. Malaki ang kasalanan ko sa kanya.” “Tara po at sasamahan ko kayo,” anitong hila na siya.

[Wiping Her Tears] Patawarain niyo ako ni papa kung nadamay pa kayo sa walang kwent*ng bagay na pinasimulan ni sophia at patricia na tinuri niyo pong 4unay na anak. Alam ko sobrang nasaktan po kayo sa mga naganap anim na taon na nakararaan. pero, sana kahit papaano maging masaya na lang kayo diyan at huwag niyo na po akong intindihin dahil malakas na ako. Ma Pa Tignan niyo, hindi na ako yung gwen na mahina. hundi na ako yung walang imik kapag inaagarabyado ng iba.

Yes sir. '.. gigil mo si ako! '

Biglang napatigil at hindi na nakapagsalita. Oh, akala ko ba mga hari at reyna kayo? Bakit parang powerless na kayo ngayon? ​

Miller. Napakurap ako. Kailangan ko palang hindi ito maalala baka lalong maalarma si papa.

"Amara, patawarin mo ako. Pwede mo akong saktan o sabihan ng kahit anong masasakit na salita, pero hindi ako pwedeng mamatay. Humihingi ako ng patawad sa’yo… kahit alam kong hindi mo ako mapapatawad, at hindi ko hinihingi ang kapatawaran mo. Gusto ko lang… na makita ka ulit, pati ang bata, balang araw…" Isang mainit na luha ang tahimik na dumaloy sa pisngi ni Amara, kasunod ang sunod-sunod na halik sa kanyang mga labi, bawat isa'y nanginginig sa lambing… Kinabukasan, nang maagang-maaga.