Patawarin Mo Ako Novels & Stories

“Patawarin mo ako. Hindi ko sinasadya.” Muli pa akong nagulat ng bigla itong lumuhod sa harap ko. “Patawarin mo ako. Hindi ako tatayo dito kung hindi mo ako napaptawad.” Muli akong nagpakawala ng malalim na paghinga. Parang gagawa pa ito ng malaking eksena kung hindi ko ito pinatayo at sabihin pinapatawad ko siya naging padalosdalos nitong kilos.

“Papa mo siya, kahit anong gawin mo, hindi mabubura ang katotohanan na Papa mo siya. At isa pa, sumakabilang buhay na siya. Hindi na niya kayang lapitan ka pa at hingin ang kapatawaran mo. “Kahit sino nakagagawa ng kasalanan, iba-iba nga lang ang level kasi iba-iba naman tayo ng pinagdadaanan. Hindi ko alam ang buong kuwento kaya hindi rin ako magbibigay ng opinyon tungkol sa sinabi mo. Pero ang gusto ko lang sabihin ay subukan mo. Alam kong mahirap kasi dumaan din naman ako sa point na ‘yan. Sinubukan ko ring patawarin ang taong nanakit sa akin sa una palang. Pero alam mo, masarap magpatawad lalo na kung mula sa puso mo talaga. Nakagagaan ng loob, parang nabunutan ako ng tinik. It’s up to y

"Does the money you stole from me not enough? Did I satisfy you, didn't I?" "Patawarin mo ako. Hindi ko sinasadyang takasan ka. Pangako . . . pangako gagawin ko ang lahat. Ba-Babayaran kita. 'Wag mo lang akong ipakulong. Naghihintay sa akin ang kapatid ko, please!" "Alam kong mali ang ginawa ko! Patawarin mo ako, nakikiusap ako sa iyo!" "You're right about one thing," Lark said coldly. His voice was steady and almost emotionless, "you made a mistake. And mistakes have consequences."

"Patawarin mo po ako!" Hanggang ngayon ay iyak pa rin ako mg iyak dito sa loob ng kwarto. Mahal ko pa rin si Dos at alam kong matagal akong makaka-move on mula sa pagmamahal na 'yon pero kailangan ko na kasing tanggapin na pagmamay-ari na siya ng iba. May asawa siyang tao. At ako, bata pa naman ako at marami pang pagkakataon para magmahal muli. Sa ngayon, gusto ko na lang muna ayusin ang buhay ko. Hindi pa huli ang lahat. May pagkakataon pa para ituwid ko ang buhay ko.

hindi patatalong sagot niya. Lalo akong nainis. "E-Eh 'di magbabayad ako! Monthly. Magkano ba para hindi mo na ako sigaw-sigawan at malaya akong makagalaw rito, ha?" I bit my lower lip. Mali yatang sinabi ko iyon. Bahala na!

napatigil nalang ako ng mapagtanto kung nakapatong ako sakanya. Nakapatong ako sa amo ko? Si Sir Xander na asexual?! Wtf...

Hindi ko alam kung ano ang totoong nangyayari pero pangako ko sa aking sarili na maghihiganti ako. Papatayin ko silang lahat!

"Tawagin niyo na si Sarj!" Bumilis ang tibok ng puso ko. Bumilis ang paghinga ko habang pumapatak ang pawis sa noo ko. Mga tauhan ba 'to ng taong ahas? Alam na ba niya na may pera na ako? Pero wala pa namang isang buwan! Teka lang, paano kung kunin niya ang lahat ng iyon? Nasa itsura pa naman niya ang masilaw sa pera at kunin kahit ang hindi kaniya.

"Patawarin mo ako kung naging mahina man ako. Patawad sa hindi paglaban. Mahal, palayain mo sana ang iyong sarili sa pag-ibig kong taksil" Hindi ko na napigilan pa ang sarili ko at sabay kaming bumunghalit ng tawa ni Sinji. Yung ibang lalaki naman ay nagpipigil na rin ng tawa except kay Dezrail, Senri, Rent, Boss at Reiden na mga bato ang damdamin.

“Patawarin mo ako.” Tahimik lang siya. Tanging tunog ng ulan sa labas ang naririnig sa pagitan namin. “Hindi ko ginustong saktan ka,” muli kong sabi. “Kung alam ko lang na may nagmamanipula sa alaala ko—” “Pero nasaktan mo pa rin ako, Leo.” Mahina lang ang boses niya pero sapat iyon para durugin ako.