Patawarin Mo Ako นิยาย & เรื่องราว

“This is for the dream I sacrificed to be your boring wife!” Napaatras ulit siya, halos matumba dahil sa lakas ng impact. Nakita kong dumugo ulit ang pumutok niyang labi pero wala akong pakialam. Kulang pa ito. Kulang na kulang pa ito. PAAAK! “Para 'yan sa perang ninakaw mo mula sa akin! Ang pera ko na ipinapadala mo para buhayin ang malandi mong kabit na si Moira!”

"Patawarin n'yo po ako, Pa, Ma…" "Anak, walang kasalanan sa pagmamahal. Pero kapag sobra ka nang nasasaktan, kapag halos wala ka nang matirang sarili sa kakahabol sa kanya… bumalik ka na. Kami ang tatayo para sa'yo." Napahagulhol si Fortuna. "Salamat po, Ma… Pa… pero hihintayin ko pa rin siya. Gusto kong lumaban hangga’t kaya ko."

Chapter 240 "Please, Mr. Montero. Patawarin mo ako, kahit Hindi para sa akin. Para sa aking anak. Ayaw kong mamuhay ito mag-isa. Pangako. Kapang pinakawalan mo ako magpakalayo-layo kami sa aking anak at magbabagong Buhay." Tahimik ako habang nakatutok pa rin ang baril sa kanyang sentido.

BAWAL SA EDAD 18 PABABA! "And I love you so much asawa ko, Patawarin mo ako kung madalas kita paiyakin." Saad niya sabay angat sa aking mukha mula sa kanyang dibdib. Kay lapit ang aming mukha at para bang gusto nang kumawala ang puso ko sa aking dibdib. "Huwag mo na ako papaiyakin ulit ha! Dahil kung hin---"

"Patawarin niyo sana ako." "Hey, ba't ka nag-drama riyan? Baka akalain na naman ni Mama pinapaiyak kita. Tinadtad ako ng sermon no'n nang malaman niyang pinalayas kita sa mansion dahil sa hindi ka nagpaalam sa akin para mag-bar hopping mag-isa."

Miller. Napakurap ako. Kailangan ko palang hindi ito maalala baka lalong maalarma si papa.

"Patawarin mo ako sa nagawa kong pagkakamali. I'm really really sorry! I'm damn_," "Alam kong nasaktan kita. Alam kong pinaasa kita. Subalit nagawa ko lamang iyon ay dahil sa_. Alam kong mali talaga ang nagawa ko so, please love forgive me hindi ko kaya ang mawala ka sa akin. I'm sorry patawarin mo ako, " paghingi pa ng patawad sa akin ni Troy habang patuloy lang sa kaniyang pag-iyak.

Patawarin mo ako… Hangang sa parang nababaliw na ata akong tumawa sa harapan ni Nathaniel. Napakapait na tawa… Hindi siya tao kundi napakademonyo niya. Ang basa kong mga mata tumitig sa kanya. Hindi ko na makilala talaga si Nathaniel… Hindi na. Mali. Hindi ko kailanman ito nakilala. “Pagsisihan mo ng husto ito Mr. Nathaniel Yao… Magsisi ka.”

palagi. “I am sorry baby. Patawarin mo ako kung hindi ko na kayang kontrolin pa ang sarili ko. I want you now. Aangkinin na kita ngayong gabi. Mamarkahan kita. Mula sa araw na ito ay pagmamay-ari na kita…”

"Hindi ako galit Top. Ang totoo niyan ay gusto ko rin humingi ng patawad. Nakapa-immature ko." "I'm sorry, too. Pangako hindi na mauulit ang ganung away. Pero kung nagkataon man na mangyari iyon, mapapatawad mo pa rin ba ako?" "Oo naman." "Kahit araw-araw? Mapapatawad mo pa rin ako?" "Oo. Bakit hindi? Magtatampo pero 'di magagalit." "Talaga?" "Oo nga! Kulit mo naman!"