Patawarin Mo Ako の小説・ストーリー

Pakiramdam ko ang tanga ko ngayon. [Magkano ang iyong natanggap na pera?]

“Papa mo siya, kahit anong gawin mo, hindi mabubura ang katotohanan na Papa mo siya. At isa pa, sumakabilang buhay na siya. Hindi na niya kayang lapitan ka pa at hingin ang kapatawaran mo. “Kahit sino nakagagawa ng kasalanan, iba-iba nga lang ang level kasi iba-iba naman tayo ng pinagdadaanan. Hindi ko alam ang buong kuwento kaya hindi rin ako magbibigay ng opinyon tungkol sa sinabi mo. Pero ang gusto ko lang sabihin ay subukan mo. Alam kong mahirap kasi dumaan din naman ako sa point na ‘yan. Sinubukan ko ring patawarin ang taong nanakit sa akin sa una palang. Pero alam mo, masarap magpatawad lalo na kung mula sa puso mo talaga. Nakagagaan ng loob, parang nabunutan ako ng tinik. It’s up to y

"Does the money you stole from me not enough? Did I satisfy you, didn't I?" "Patawarin mo ako. Hindi ko sinasadyang takasan ka. Pangako . . . pangako gagawin ko ang lahat. Ba-Babayaran kita. 'Wag mo lang akong ipakulong. Naghihintay sa akin ang kapatid ko, please!" "Alam kong mali ang ginawa ko! Patawarin mo ako, nakikiusap ako sa iyo!" "You're right about one thing," Lark said coldly. His voice was steady and almost emotionless, "you made a mistake. And mistakes have consequences."

"Patawarin mo po ako!" Hanggang ngayon ay iyak pa rin ako mg iyak dito sa loob ng kwarto. Mahal ko pa rin si Dos at alam kong matagal akong makaka-move on mula sa pagmamahal na 'yon pero kailangan ko na kasing tanggapin na pagmamay-ari na siya ng iba. May asawa siyang tao. At ako, bata pa naman ako at marami pang pagkakataon para magmahal muli. Sa ngayon, gusto ko na lang muna ayusin ang buhay ko. Hindi pa huli ang lahat. May pagkakataon pa para ituwid ko ang buhay ko.

“But please patawarin mo ako ngayon,” Magtatanong pa sana ako sa kung ano ang ibig niyang sabihin ngunit nanlaki ang mga mata ko sa bigla niyang paghalik sa akin. Mabilis lang iyon ngunit ramdam na ramdam ko ang labi niya sa aking labi, napahawak tuloy ako ng di oras dito.

“P-Patawarin mo sana ako sa lahat.” Nanubig ang mata ko. “P-Pa…” Sumikip ang dibdib ko nang nakita ko ang kanyang unang ngiti na walang halong pagpapanggap. “Pasensya na kung kailangan mong maranasan ito, ah! Kung matapang lang ang Papa mo. Kung may magagawa lang ako noon, baka hindi na kayo nawalay sa akin.” “P-Pa…”

Tatantanan ko na ang lahat. Pati ikaw, Lovimer Guieco. Hindi na ako ligtas sa 'yo. Kailangan na kitang pagsarahan ng pinto. Vote. Comment. Follow.

Dinaan lang ako nito sa paglalambing pero naiinis pa rin ako rito. "Muntikan lang naman eh. 'tsaka muff, makasanayan mo rin iyang si Moira. " Hilig agad nito sa balikat ko. Pakiramdam ko ay parang sanay na sanay na ito sa pag-uugali ni Moira. "Ayoko sa lahat ang mga babaeng warfreak. " Maiksi pero may diing wika ko rito. "No, hindi naman siya warfreak, muff. " Pagtatanggol nito sa sinabi ko.

“Trust me, may I be just a kid but I am powerful that no one would believe.” “O-oo! Patawad! Patawad! Pangako, wala akong pagsasabihan! Parang away mo na, pakawalan mo na ako...” Pakiusap ng lalaki dahil hirap na hirap na ito sa posisyon at kanina pa siya nabibilad, uhaw na uhaw na siya!

Pangako iyan, Mahal ko. END