Penthouse Novels & Stories

____________________ Dinala ako ni Asahina sa isang sikat na condominium ng syudad at diretso kaming tumungo sa penthouse nito na pag-aari ni Andrel. Ito ang unang beses na nakapasok ako sa ganito ka-high end na residence building pero nababasa ko na ito sa mga magazine at sinasabing mayroon itong mataas na seguridad kaya kahit mahal ay marami ang gustong maka-avail ng unit dito. Nang makarating sa huling palapag ay nanlaki pa ang mga mata ko dahil iisang pinto lang ang mayroon dito. Ibig sabihin ay ang buong palapag na ito ay pag-aari lang ni Andrel.

CHAPTER 20 - “Blackwell Empire is not inherited. It’s taken...” Sa penthouse office na matatagpuan sa 63rd floor ng isang bagong tayong luxury corporate tower sa Ortigas, isang lalaki ang nakaupo sa leather swivel chair. Nakaharap siya sa full-glass wall, pinagmamasdan ang dilaw na city lights ng gabi.

“Ako po si Jacob Ignacio, pinapunta ako—” “Penthouse,” agad na sabi ng babae at muling bumalik ang kaniyang mga mata sa laptop. Hindi na muling nagtanong pa si Jacob, nausisa niya na tila inaabangan na siya ng mga ito at napagbigay alam na ang kaniyang pagpunta. Dumeretso siya sa elevator, halos maduling siya sa napakaraming buttons sa gilid ng pinto. Sa pinakatuktok ay may isang button na may letter P sa gitna. Pinindot ito ni Jacob, at hinayaang sumara ang mga pinto ng elevator.

Iwas ang mga mata sa halos h***d na nitong katawan. "I'll go dress up, just enjoy yourself in.." aniya bago ako talikuran. Gaya ng sinabi niya, in-enjoy ko ang pag tingin-tingin sa loob ng Penthouse nito. I would not be surprised na ganito ito kalaki at ka garbo. The furnitures, the chaise lounge, the chandelier and everything are so damn perfect.

Noong gabi na iyon, may helicopter na kumuha sa akin sa mansion at dinala ako sa penthouse ni Adon, na nasa itaas ng Gustav building. Ang penthouse ay elegante at maganda, may breathtaking view ng city lights at skyscrapers ng Manila. Madalas na nandito si Adon para sa late night business meetings o para lang maranasan ang buhay sa city. Nandito ako para kumain ng dinner kasama siya. Gusto rin niyang ipakita sa akin ang penthouse. "Nag-cook ka ba?" tanong ko nung pumasok ako sa penthouse at naamoy ang masarap na pagkain.

Pinindot nito ang penthouse floor—ang pinakamataas na palapag. Nang bumukas ang pinto ng elevator, agad na bumungad kay Irish ang isang tanawing hindi niya inaasahan. Ang penthouse ay hindi lang tirahan—ito ay isang museo. Ang malaking sala ay may mga likhang sining na nakasabit sa puting dingding. May isang maliit na Mark Rothko sa kanan, isang Lee Ufan sa kaliwa. Sa gitna ay isang malaking abstract painting na hindi niya agad makilala, ngunit alam niyang milyon ang halaga. Ang mga muwebles ay minimalist—itim, puti, at salamin. Walang kalat. Walang personal na gamit. Para itong isang gallery na may kusina.

Walang gaanong gamit doon. Hindi ito ang unang pagpasok ko rito sa Penthouse. Pero napansin kong malaki ang pinagbago. Nagpalagay na ng second floor. At nandoon lahat ng kwarto. Tatlo ang ginawa doon. Isa ang pinakamalawak. Sa tingin ko, iyon ang master’s bedroom. “This is yours now kaya feel at home.” Binalingan ko si Frank na nasa likuran ko.

Ang tuktok nito ay tila humahalik sa langit, isang simbolo ng kapangyarihan at, para kay Mia, isang kulungan ng mga alaala. The Penthouse. 10:45 AM. Ang convoy ay dumiretso sa underground VIP parking ng Altamirano Tower. Walang nakakita sa kanila. Isang private elevator ang naghihintay—ang elevator na exclusive lang para sa pamilya Altamirano.

Pagbaba nilang dalawa, hawak pa rin ni Sebastian ang kamay niya, parang takot na takot na baka tumakbo siya palayo. Diretso ang elevator sa penthouse unit ng isang malaking flat. Nakatayo si Celestine sa gitna ng napakalawak at marangyang sala. Lihim siyang napailing, Iba talaga ang yaman ng mga kapitalista. Sa ganitong klaseng lokasyon at laki ng condo, baka aabot na ito sa daan-daang milyong piso—isang palasyong ni hindi magagawang pangarapin ng mga ordinaryong tao.

Para bang inis na inis sila sa akin kahit wala naman akong ginagawa. Pag bukas ng elevator, marami akong nakasalubong na staff. Halos lahat sila ay mababait at nginingitian ako. Siguro naman yung tatlo roon sa harap ay babatiin na rin ako at ngingitian. Agad kong nakita yung isa sa mga babae roon kaya nilapitan ko agad. “Hi, miss. I just want to inform you na ilolock yung penthouse ni Landon Bechtel dahil aalis kami ngayon.” Bungad ko.