Nakakatuwang isipin kung gaano kahalaga ang mga katinig sa simpleng pagbigkas ng salita — para sa akin, parang mga hugis na nagbibigay-linya sa tunog. Noong bata pa ako na-praktis ko ang mga tunog ng 'p' at 'b' sa harap ng salamin dahil magkaiba ang paraan ng pagbuga ng hangin at pag-voiced nito; yun pala, iyon ang unang leksyon sa pagkilala ng konsonante. Nang lumaki, napansin kong hindi lang sila nag-iisa: bumibigkas tayo ng patinig kasama ang katinig kaya napaporma ang syllable, at dahil doon malinaw kung saan nagsisimula o nagtatapos ang isang salita.
Sa teknikal na antas, ang mga katinig ay nagbibigay ng mga cue tulad ng voicing, place of articulation, at manner of articulation — mga bagay na ginagamit ng ating utak para hatiin at maintindihan ang daloy ng pagsasalita. Halimbawa, ang tunog ng 'k' sa simula ng 'kapatid' iba ang energy at burst kaysa sa 's' sa simula ng 'sakit', kaya madali nating napapansin ang boundary ng salita. Sa praktika, kapag may nawalang katinig o napalypa ang isang consonant cluster, nagiging malabo ang kahulugan o nagkakaroon ng ibang salita; kaya palagi kong sinasabi na solid ang mga katinig sa pagpapatibay ng intelligibility ng wika.