Philippine Airlines Spiel นิยาย & เรื่องราว

Ipinikit ko na lang ang aking mga mata at nagising na lang ako sa announcement ng isang crew. "Mabuhay! Maligayang pagdating dito sa Manila. Mangyari po lamang na manatiling nakaupo at nakakabit ang seatbelt. Wag po lamang kunin ang gamit hanggang ang ating eroplano ay hindi pa ganap na nakahinto. Sa ngalan ng Airlines kami po ay nagpapasalamat sa iyong pagtangkilik saamin. Inaasahan po namin ang muli nating pagkikita. Maraming Salamat." "Darling, fix your hair, nasa Pilipinas na tayo." wika nito sabay tapik nito sa'kin.

Tomorrow is another freak'n day. *** I was awoken from a deep slumber when my phone rang. "Pack all your things, you're going back to the Philippines.” Mom hung up before I could say a word. Great. Just great morning greet. But wait? PHILIPPINES?? Napabalikwas ako ng bangon nang marealized kong pupunta akong Pilipinas ngayon. My dream come true. Hulog ng langit. *** "To all passengers, please wear your seatbelt we're going to land in Ninoy Aquino International Airport in a minute."

bulong niya. Hinawakan ko ang kanyang maliit na mukha, tinitigan siya nang diretso sa mga mata bago ko idinikit ang aking labi sa kanyang noo. “Me too.” Muli ko siyang niyakap nang napakahigpit, tila ayaw ko na siyang pakawalan. “Flight 546 bound for Manila, Philippines is now ready for boarding,” ang anunsyong bumasag sa aming katahimikan.

"I'm back, Philippines!" bulalas ni Sapphire habang nakatingin sa labas ng lumapag na ang eroplanong sinasakyan niya. Halos isang araw din ang biyahe niya mula sa London papunta ng Pilipinas dahil ilang airports din ang dinaanan niya, and she even had to wait for a few hours before her next flight. Pagod na pagod na ang katawan niya at gustong-gusto nang magpahinga.

Special Chapter 19 "Welcome to the Philippines!" masiglang bati ng flight attendant habang unti-unting bumaba ang eroplano sa runway. Natanaw ko agad mula sa bintana ang malalawak na palayan at mga gusali sa malayo. Ang init ng araw ay tila ramdam ko na rin kahit nasa loob pa ako ng eroplano. "Finally, we're here," bulong ko sa sarili, pero may kung anong kaba ang bumalot sa dibdib ko.

There were no G's. "Huminahon ka muna." The pearls on her neck at ang kulot niyang buhok show who she was. It's Coral. Speller from district F. The Fishing industry. Anak nung kasama kong idinakip doon sa Flying ship noon.

"Are you in the Philippines? " Tanong ni Zayn na mukhang nakaraos na. "Nasaan ka ngayon?" Tanong din ni Peter. "Man...where are you? Come out now...Bahala ka diyan, ang love mo inaagaw na ng iba..." voice message ni Ezrah.

BINALOT nang katahimikan ang buong biyahe ni Jax hanggang sa makarating ng airport. Saktong pagkapasok niya ay narimig niya ang pag-page sa mga pasahero na aalis papuntang Kauai. “Final call for boarding, final call for boarding for the last remaining passengers. The last remaining passengers on Philippine Airlines flight JJ013 bound to Kauai. Please board in aircraft through Gate 3. This is your final call for boarding, all board, please.”

Naagaw na nang pansin namin iyong cellphone kong tunog ng tunog. "Hello?" bungad ko habang nakatingin kay Crystal na pinaglalaaruan ang daliri sa mga kamay. "Hello, Maam? Is this Cassiedy Blaire Uytingco?" I frowned. "Yes, speaking." "Ah, okay. I am Carl, calling on behalf of Pearl Pacific Airlines. We regret to inform you that Mr. and Mrs. Uytingco is also the passengers in the crashed plane bound for Palawan..." Napaawang ang bibig ko at tila nabingi sa narinig. Unti-unting pumatak ang luha ko dahilan para bumadha ang kaba sa mukha ni Crystal dahil sa reaksyon ko.

Elliot has a private plane at ngayon nandito sila na sumakay sa… I checked kung ano ang sinakyan nilang airline sa nakita kong luggage na dala nila. Philippine Airlines. Observing. Sighing. Doubting… biglang gumalaw ang baby ko kaya napahawak ako sa tiyan ko. I called Trace through an app. Na sinagot naman niya agad. “Roxo, I’m quite busy right now…” agad niyang sabi. “I will call you later.”