Philippine Ethnic Instruments นิยาย & เรื่องราว

“Well, I say we end this meeting with some good ol’ Filipino hospitality!” Natapos ang pagpupulong na may matamis na ngiti sa kanilang lahat. Nang inihain ang mga Filipino delicacies—puto, kutsinta, sapin-sapin, lumpiang shanghai, at manggang may bagoong. Umaliwalas ang mukha ni Mr. Reynolds. “I’ve been waiting for these,” tawa ng matanda. “You’re spoiling me, Mr. Yu. I may not want to leave the Philippines anymore.”

Inimbita nila ang kanilang mga pinakamamahal na kaibigan — sina Carl na pumunta mula sa Paris kung saan siya nagtatrabaho ngayon, Ana na kasama ang kanyang pamilya mula sa Isla ng Ligas, Liza na ngayon ay nars na sa Vatican Medical Center, at Mang Kiko — isang matandang mangingisda mula sa kanilang bayan sa Pilipinas na ngayon ay nagtatrabaho bilang tagapangalaga ng mga barko ng Dela Cruz Shipping Lines sa Mediterranean Sea. Ang lugar ay pinalamutian ng mga puting rosas at sampaguita na ipinadala mula sa Pilipinas, mga bulaklak na lavender at sunflower na galing sa mga taniman ng lokal na komunidad, at mga kandila na nakapatong sa mga malalaking bato ng dalampasigan na binatikos ng mga lokal

May piano na nakaset-up at violin sa isang banda. Kinuha ko 'yong black violin, at tinignan ko 'yong lalaking nagngangalang Nazareth na sa tingin ko ay bulag ata. "By the way, I'm Nazar and I'm Kuya Santino's brother," bumulong siya sa akin. Buti hindi na siya naka mic. "Are you familiar with the song 'La Campanella' by: Niccolo Paganini?" "Yes, I am," I replied softly.

"The U.S. government just made a statement na ang pulis na namatay sa kanilang bansa ay pinatay ng isang amerikanong magnanakaw. Ganoon pa man, they found out that the gun used was M635P rifle, an imitation of CAR-15, na siyang isa sa mga ginagawa natin. Alam din nilang galing sa Pilipinas ang baril na ginamit na iyon knowing how popular the illegal trade of firearms between Philippines and other countries is." Muling napainom ng brandy si Ludwick at napatayo. "That's already enough." Naglakad ito palayo mula sa kinauupuan nito kanina. Kaagad namang sumunod sa kaniya si Calisto. "Let's wait for an hour to settle the fruit boxes na pinaglagyan. Ang mga prutas din na lantarang ipapakita kapag

She really loves playing instruments marunong siyang tumugtog nang piano pero ang mas kinahiligan niyang talaga ay ang pag gigitara. Ito ang palagi niyang ginagawa sa tuwing malungkot at nag iisa siya o mensan kapag na bo buryo siya sa loob nang bahay ang kaniyang gitara ang palagi niyang kasa-kasama. Mensan naman ay sumasali si khealie sa mga nag so zumba malapit sa kanila. Bukod kasi sa pagkanta at pag gigitara niya ay hilig din niya ang pagsasayaw. Minana niya yata ito sa kaniyang lola na nasa langit na, halos tatlong taon narin ang nakakaraan mag mula nang pumanaw ang kaniyang lola Victoria.

Masasabi kong ang The Second Time Around ay isa sa maliit na hakbang ng Pilipinas patungo sa kaunlaran pagdating sa Philippine Entertainment. "Gusto ka palang makausap ng screenwriter natin," sabi ni Harper habang nguya-nguya ang spaghetting kinakain. Napakurap-kurap ako at kaagad na naramdaman ang pagtaas ng aking mga balahibo sa katawan. Muling sumagi sa aking isip ang parte ng script na nabasa ko noong audition.

Pero ang ganda talaga parang mga alitaptap lang na nasa ilalim ng dagat. Napatingin naman ako sa grand piano. Namiss ko na ang kumanta. Sa orphanage kasi ay tinuruan ako ng mga madre na tumugtog ng mga instrumento pero yung piano ang pinakanagustuhan ko. Kasi yung Violin, guitar, cello ay parehong masakit sa daliri at nagkakakalyo pa ako kaya mas nagustuhan ko ang piano kahit mahirap pero natuto ako.

The Anthem of Shadows Ang Philippine Arena ay nanginginig sa hiyawan ng mahigit 55,000 na Stellars. Ang dagat ng asul at puting lightsticks ay tila isang buhay na kalawakan. Sa loob ng backstage, ramdam ni Sirius ang pamilyar na kaba, ngunit sa pagkakataong ito, may hawak siyang anting-anting—ang leather guitar pick na natanggap niya mula sa kanyang "Anonymous Fan."

Habang naglalakad kami, marami ang bumabati kay Marco. Halatang kilala siya ng maraming Pilipino rito. "Marco!" "Buti nandito na ang kuya mo!" "Kayo na ba ang tutugtog mamaya?" Napatawa si Marco. "Oo. Reunion namin." Hindi nagtagal ay umakyat kami sa maliit na entablado. Nandoon na ang mga instrumento. Isang drum set. Dalawang amplifier. Keyboard. At ilang mikropono.

He frowned. "Kasi dapat hindi." Mas lalong kumunot ang noo ni Ethan. "We are Filipino. At ang kultura ng kasal sa Pilipino ay dapat isang buong araw na hindi dapat nagkita at magkasama ang ikakasal. But you, inuna mo pa ang pagha-honeymoon kagabi bago tayo ikasal ngayon. So No, and I have no trust in your quickie thing, kilala kita."