Philippine Folktales Examples の小説・ストーリー

Baka sakaling mawala 'yong nararamdaman niyang sakit. Kahit pa makulimlim na ang paligid at nagbabadya ng pag-ulan hindi pa rin iyon pumigil sakanya para hindi tumuloy. Meron namang mga silong doon, mga kubo na maliliit. Napatingala siya nang pumatak ng marahan ang ulan, parang ambon lang naman na habang palapit siya sa taas ng burol ay lumalakas kaya inilabas niya ang payong at ginamit na.

"Natural nagulat ako Gen. Baka mamaya tiyanak pala yan at mangagat." "Walang tiyanak rito. Walang aswang. Halimaw meron." Sagot nito. "Alam mo nakakapagtataka lang na alam niyo yung mga folk tales. Alam niyo ba ang gamit niyong salita eh tagalog? Di ba pwede naman korean, japanese, russian, italian... Bakit filipino at english?" Nagtatakang tanong ko. Syempre pilipino ako, ngayon lang ako nagkataong magtanong rito.

“Good to hear that. First time na may sinabihan akong ganito na tumango sa sinabi ko. It’s so rare to find a girl that is familiar with the things I like.” “Gusto mo po ‘yong Philippine Mythology?” “Kind of. Nagustohan ko dahil kay Mom. Those were her bedtime stories when we were still young. But anyways, ito na nga ‘yong story ko...” Tumagilid ako para ibigay sa kaniya ang buong atensiyon ko. Kapag ito story na naman ni Tungkung Langit at Alunsina, I swear, magwo-walk out talaga ako. Pero kapag ito iba naman, well, makikinig ako ng buo, ano pa ba?

galit kong sabi bago muling uminom pero tinawanan niya lang ako't ininom rin ang kaniyang kape. "May speedboat ka pala rito! Kung alam ko lang edi sana tumakas na ako!" Napapalakpak pa ako habang nakatingin sa sasakyang pandagat. Nakaparada ito di kalayuan sa kubo at natatakpan ng isang tela na pinapatungan ng mga dahon ng saging, niyog at kung ano-ano pang dahon. Iyon daw ang sasakyan namin para makalipat ng isla. Inihanda niya iyon dahil balak niya talagang mamasyal kami.

Ayoko ng e-elaborate pa pero dahil dakilang tsismoso itong si Villegas alam ko hindi ito titigil kakatanong sa akin. Umayos pa talaga ito ng upo paharap sa akin na para bang bata na nakikinig ng fairy tale sa magulang. Tang-ina! Napaka tsismoso talaga. "Niloloko mo naman ako Dude, meron bang ganun? Unang kita mo pa lang sa kanya nasabi mo agad na siya ang para sa yo?" sabi niya at tinawanan pa ako.

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

Habang nakatanaw sa medyo malaking lupain ko na puno ng bermuda grass ang lupa, at may isang matayog pa na puno ng acacia sa isang sulok ng bakuran, habang ramdam ang simoy ng hangin na paniguradong galing sa malapit na dalampasigan, sinubukan kong magsimula ng pwedeng mapag-usapan. "In Philippine Mythology, Sidapa was a tall and handsome god of death who wore a crown of golden horns. He fell in love with the moon god, Bulan, who descended from his heavenly abode, guided by the starlight fashioned into fireflies that Sidapa sent to him," I chanted out loud a part of an article that I read just this morning, after we ate breakfast. Napansin ko ang pagtigil niya sa pagkain, kaya napalingon ako

Muli ay nagsimulang magsituluan ang pawis niya mula sa kan'yang noo habang walang kurap na nakikipagtitigan sa ngayo’y kaharap na niyang kulay berdeng kaibigan ni Dulce. Maayos itong nakapulupot sa isang baging at ang kabuuan nito’y hawig ng hinog na dayap, may iilang mga pula at puting patse sa paligid ng likuran nito. Ang mga mata’y tila mga matatalim na hugis ng pangil. Sa tingin pa lamang ay mahihinuhang ito ang tanyag na ahas sa kagubatan ng Pilipinas, ang Trimeresurus flavomaculatus o mas kilala bilang ang Philippine pit viper. Siyang isa sa mga pinakamakamandag na ahas sa buong bansa.

Pero nanatili siyang tahimik at hinayaan itong magkuwento. Diumano, taga-Maynila si Carlo. Palibhasa’y mabuting tao, marami Igorota ang nagkakagusto. At isa na doon ang ina ni Kibaweg. Dangan nga lamang at ipinagkasundo na ito sa iba. Kaya palihim ang ginawa nilang pagkikita, ang pagtatagpo sa mga tagong lugar. Ganoon nang ganoon hanggang sa mabuntis ito. Nagalit ang buong tribo dahil sa kahihiyang idinulot ng relasyong iyon kaya minabuti nilang tumakas. Lumayo. Takbo, lakad, tago. Malapit na sila sa naghihintay na sasakyan na gagamitin nila paluwas ng Maynila nang abutan sila ng panganganak sa daan. At dahil may mga humahabol sa kanila, minabuti ng ina na magpaiwan na lang upang iligt

ani Larry. "Wala tayo sa old fantasy para mangyari 'yang iniisip mo. Nandito tayo sa pilipinas at hindi sa kuwentong Snow white and the seven dwarfs. Tara na nga!"sabi ko sa dalawa at hinatak papasok ng tarangkahan.