Philippine Literary Novels & Stories

“Fernan… asawa ko… pamilya na tayo. Tapos na ang dilim… nandito na ang liwanag natin.” Ang mga taon ay lumipas nang tahimik at masaya. Ang Philip Empire ay lumago nang higit pa sa ilalim ng pamumuno nila mga bagong proyekto sa Manila, mga charity para sa mga biktima ng pang-aabuso, at isang pundasyon na pinangalanan sa magulang ni Lorie. Ang mga anak nila ay lumaki nang malusog at masaya si Fernan II ay matapang at matalino, si Elena Lorie ay malambot at may malaking puso.

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

CHAPTER SEVENTY-NINE: POPPY’s POV PART III ꧁ POPPY ꧂ Philippines, Lucio Herald’s Birthday Party. UMUWI kami sa bansa nang hindi ako nagsasabi kay Faith dahil sa matinding sama ng loob ko sa kaniya. Hindi na rin kami nag-usap mula nang matanggap ko ang email. May mga pagkakataong tumatawag siya sa ‘kin at nangungumusta, pero hindi ko siya ine-entertain at palagi kong dinadahilan na busy ako.

Matagal na niyang hinanap si Cherry, ngunit bigla itong naglahong parang bula. Tinitigan niya ang dokumentong hawak niya—ang huling detalye ng pagbaba ni Cherry. "Philippines." Tanging iyon lang ang impormasyon niya. Pero sapat na ito para magsimula siyang maghanap.

“W-Why do you think so?” Bumuntong-hininga siya. “Mahilig ako magbasa ng Novels. Kadalasan ko iyon nababasa pero malayo naman ang fiction sa reyalidad.” Tumango ako at nakahinga nang maluwag. Matapos naming magbihis at mag-ayos ay nagtungo na kami sa isang Chinese restaurant. Manghang-mangha ang lahat nang nakita kaming parehong naka-dress at nakita ko ang pagtagal ng titig sa akin ni Sir. Umiwas na lamang ako ng tingin.

“Sino ang makakagawa ng malalim na tula sa maiksing oras? Sa tingin ko ay si Kilenc Dokko lamang ang may kayag gumawa nito sa buong literary copetition!” Tumango rin ang Emperor bilang pagsang-ayon at hindi nito naitago ang naramdamang pagkamangha. Tiningnan nito si Kilenc at nagbigay papuri. “Magaling! Magaling! Hindi nakapagtatakang ikaw ang sikat na scholar ng Mddle Terra. Isa itong mahusay na tula!” Marami ang may inggit na tumingin kay Kilenc. Pati ang Emperor ng New World at pinuri ito. Mukhang si Kilenc ang mananalo sa literary copetition!

giit ko habang tinitingnan silang dalawa. Nakukuha ko naman ang punto ni Tito. What will happen to my life and missions in this country if I move to the Philippines to hide? Because I'm going to hide, I feel like a chicken, and it appears that I'm wimpy. I didn't go through the trouble of training and putting in the effort to get here for nothing.

Mabigat ang kanyang dibdib, at tila may namumuong unos sa kanyang puso. "Kapag nakita mo siya," basag ni Philipp sa katahimikan, "alalahanin mong minsan na tayong nawalan ng isang manugang. Hindi lang basta asawa mo si Ana, anak na rin ang turing namin sa kanya."

Sumandal ako sa kahoy na nasa aking likuran at pinagkrus ang magkabila kong braso "Kilala mo ako, hindi ba? dahil kung hindi, ay hindi mo ako tatakbuhan na parang daga na inuusig ng pusa." Mahinahong saad ko ngunit napatadyak ako sa lupa nang makuha nitong tumawa ng malakas. "Sino ba ang hindi makakakilala sa iyo binibini? Anak ka ni Don Rafael, ang isa sa pinakamayang tao sa Pampanga. Ikaw ang nag-iisang tagapagmana ng Vergara."

I will not cover my bestfriend's addiction! I don't even know why I'm still staying here. Tapos na ang mga dapat na gawin ko pero mas ginusto ko na manatili pa. Maybe because I was exhausted with the air that the Philippines have. The toxicity in the Philippines suffocates me! Bigla pangsumusulpot si Papa sa condo para mangbulabog. Feeling close!