Philippine Literary Novels & Stories

Wala na rin si Philip kaya hindi niya na magagawa ang gusto niyang mangyari dito. Kung sana nga lang pwede kong sabihin sa kaniya ang nangyari sa binata. TO BE CONTINUED xxxxx in Pacita's letter indicates scratched words in case magtaka kayo. :)

Sa kaunting dagdag sa bayad kahit bibliya ay babasahin. Walang duda na siya'y kasundo ng pamahalaan dahil hindi siya lumabag sa batas. Maging ang pinakamababang pinuno ng anumang pamahalaan ay kanyang sinusunod. Mahilig siyang magregalo ng mga pagkain tulad ng hamon, baboy, pabo at mga imported na prutas mula sa ibang bansa. Dahil sa palagay niya sa kanyang sarili ay hindi siya Pilipino kaya ganoon na lamang kung pintasan niya ang kanyang kapwa Pilipino. Kapag naman sinisiraan ang isang Kastila siya ang tumutuligsa sa mga mapanirang-puri dahil ang palagay niya sa kanyang sarili ay isa ring Kastila. Siya ang unang-una na pumupuri sa mga mataas magpataw ng buwis lalo na kung naiisip niya ang t

Nandito si Samantha sa garden kung nasaan kami ngayon? “1605, isang mansyon dati ang lugar na pinagtatayuan ngayon ng school. Mayaman ang Pilipinas sa yamang kapaligiran. Mabilis umuusbong ang kalakalan. 1565 noong pumunta ang mga Espanyol dito at umabot ng ilang daang taon. 1898 nagkaroon ng Kalayaan ang Pilipinas mula sa pagkakasakop. Mahalaga itong kasaysayan, dito nagsimula ang lahat,” Hindi na ako magtataka kung bakit ang husay ni Sir Franco sa literature, naabutan yata niya ang mga panahong ito.

Napaupo siya sa malambot na kama at tinitigan ang binata. "My mommy is married and that's my daddy. They were left in the Philippines. So if you're going to say nonsense, get out." Saad niya. Ayaw niya kasing makarinig ng kung ano tungkol sa napapansin niya rin sa ina. Gusto niyang magbulag bulagan. Nakita niya namang ngumisi ang lalaki. “Wow! You're just here for the first day, pero feeling rich kid kana? Is that the attitude of ignorant women in the Philippines?” Nanunuyang saad nito.

“I’m not an enemy. M-Mrs. F-Fernando, a-ako po si Grysa Montecrisanto, f-from The Philippine Gazette. I’m also working at the MMB Network as a reporter.” Ang The Philippine Gazette ay itinuturing na isa sa pinakatanyag na pahayagan sa Pilipinas. Sa pagkakaalam niya, marami nang nakuhang mga parangal ang nasabing pahayagan dahil sa maganda nitong performance at kakaibang istilo ng pagpapahayag ng mga balita.

Dahan-dahan kong inangat ang aking paningin at halos buhusan ng malamig na tubig ang buong pagkatao nang makumpirma kung sino ito. 'My man. My reason why I want to go back in the Philippines.'

“Sa pinakababa sa pagitan ng English at Filipino Dictionary may nakasiksik doong isa pang kopyang hindi napapansin ng librarian.” Naiwang laglag ang panga ni Lualhati. Nakaalis na ito bago pa siya nakapag-react. “Sinasabi niya bang pandak ako?” bulong niya. Wala sa sariling tinahak niya ang lugar na sinabi nito. Gaya ng sinabi ng batang Montero ay mayroong kopya sa pinakailalim ng Shelf One. Malakas na napasinghal si Lualhati. “Tama naman siya.”

I argued immediately, “Jose Rizal is probably haunting me spiritually right now.” Ji Lian stared at me silently for a few seconds. Then calmly he said. “You compared forgetting vocabulary to national betrayal.” “Because it IS.” He sighed softly while trying very hard not to smile again. I looked back toward the ocean with a quieter expression this time. “I miss it,” I admitted softly. The joking tone disappeared from my voice almost completely. “The Philippines?” I nodded slowly. “The noise… the food… hearing people argue in pure Tagalog at seven in the morning for absolutely no reason…” I laughed weakly, “even the traffic feels familiar.”

Naging kumportable naman ang kanilang byahe at dahil naranasan na nilang bumyahr ng natagal noon ayun mabilis lang angnoras at hindi nila namalayan na nasa Pilipinas na sila. “Ladie and Gentleman, welcome to Philippines!” Pagkasabing pagkasabi niyon nagsi rayuan na ang mga ito at kaniya kaniyang baba ng janilang bagahe. “Wow! Na miss ko itong polluted air ng Philippines !” natatawang sabi ni Hilda habang naglalakd sila. “Grabe totoo pala talaga na iba hangin dito sa Pinas,” hindi makapaniwalang sabi ni Lira sa kanila.

Lahat nakaayos, walang alikabok—tiyak may housekeeper na dumarating pero wala ngayong staff sa paligid, per Killian’s strict privacy rule. Pumasok ako sa isang maliit na library—floor-to-ceiling shelves na puno ng leather-bound classics, modern economics references, at ilang Filipino poetry collections na kasing-precious ng first editions. Amoy lusaw na kandila at tuyong papel. Hinaplos ko ang spine ng “Mga Ibong Mandaragit” at napangiti. Hindi ko akalaing magbabasa siya ng Tagalog lit na ‘yon. Pinipilit kong huwag mahulog sa idea na baka masyado kaming magkasing-wavelength.