Literary Pieces In The Philippines 소설 & 이야기

Hinila nila ako palabas ng kwarto, kahit anong pumiglas ko ay wala akong magawa dahil mas malakas sila sa akin. Tinahak namin ang isang matarik na hagdanan pababa, halos matumba nga ako dahil sa lakas ng pagkalakad nila sa akin. Hindi na ito mukhang abandonadong building dahil maayos ang mga pader, may kulay at may mga nakasabit na painting. I can't figure out where I am but I know I am still here in the Philippines. Napa angil ako nang pwersahin akong hilain dahil napabagal ako sa paglalakad. I swear, I'll do the same thing to them once Rio saved me.

Hanggang sa tuluyan ng nakalimutan ang makalumang sistemang ito sapagkat hindi hamak na mas madaling isulat ang alpabeto, dagdag pa dito ang mas kumpletong letra kung kaya't mas naging maayos ang pagkakasulat ng bawat salita kumpara sa bayabayin na limitado lamang. Saksi ako sa dami ng dugong dumanak sa tinatawag ngayong Luneta Park. Saksi ako sa kalupitang dinanas ng mga Indio sa kamay ng mga gahamang Espanyol. Saksi ako sa pagkabihag ng bansang ating sinilangan, kung paano inalipin at pinagsamantalahan ng dayuhan ang ating bansang iniingatan. Saksi ako kung paano umiral ang hindi patas na batas sa kamay ng gobyerno at mga ordinaryong tao——saksi ako sa lahat ng bagay na ito. Ang pagkabihag

Hindi ko alam. "Yes, we do have that here and dini-discuss din ito sa lessons sa school. Haven't you heard about it? Philippine Mythology." Ang talas mag-english nitong kausap ko ha. "The Philippine Mythology is divided into three kinds: The Deities in Luzon, The Deities in Visayas, and The Deities in Mindanao. But anyways, gusto mo bang marinig ang story nilang dalawa?" "Sige, ano ba 'yon?"

FEBRUARY 2024, PHILIPPINES "Seven billion people in the world. Seven continent. Seven-thousand-six-hundred-forty-one islands clustered into three major island groups: Luzon, the Visayas, and Mindanao. Sa dinami-rami kong nakakasalubong na tao sa kalsada bawat araw sa Manila, ikaw pa 'yong taong nakilala ko out of nowhere. Sa dinami-rami na taong tinulungan mo, ako 'yong ma-swerteng taong hindi mo lang basta tinulungan; iniligtas at inahon mo pa ako sa kahirapan. Binigyan ng liwanag ang madilim kong mundo, at binigyan nang pagkakataon na mahalin ako at mahalin kita."

Subalit hindi pa man siya nakalalayo'y tila may kung ano'ng mabigat na bagay ang unti-unting dumadagan sa kaniyang dibdib. Sa isang iglap, tila ang pilat ng kahapon na matagal na niyang ikinukubli ay muling sumariwa. Nagsimulang mangatal ang bawat kalamnan sa kaniyang katawan, at nang masilayan niya ang isang maliit na vase sa 'di kalayuan ay kaagad niya itong nilapitan.

"I love that I encountered Third Montecarlo for the second time around." Werdy just shut his mouth and diverted our conversation to a more sensible topic. After spending our vacant time, we proceeded to the 21st Century Literature subject. We analyzed some poems from different periods—Pre-Spanish, Spanish, Japanese, American Regime, after Edsa Revolution, and New Society. Sinabak kami ng academic stuffs this grading. Ang sakit sa ulo. We are like inside a pressure cooker. Gamit ang kotse ni Werdy, hinatid niya ako sa bahay pagsapit ng uwian. He's just living a kilometer away from our street so it isn't a hassle after all.

Lahat nakaayos, walang alikabok—tiyak may housekeeper na dumarating pero wala ngayong staff sa paligid, per Killian’s strict privacy rule. Pumasok ako sa isang maliit na library—floor-to-ceiling shelves na puno ng leather-bound classics, modern economics references, at ilang Filipino poetry collections na kasing-precious ng first editions. Amoy lusaw na kandila at tuyong papel. Hinaplos ko ang spine ng “Mga Ibong Mandaragit” at napangiti. Hindi ko akalaing magbabasa siya ng Tagalog lit na ‘yon. Pinipilit kong huwag mahulog sa idea na baka masyado kaming magkasing-wavelength.

I'm very happy and grateful that I have spent two school years learning them, making me understand better and appreciate more the beauty and legacy the Filipino literature holds. Isa sa mga bagay na talagang namangha akong malaman habang nag-aaral pa ng mga iyon ay ang katotohanang isang bulag si Pedro Bukaneg, ang mang-aakda ng pamosong 'Biag ni Lam-ang'. Napatunayan talaga nito sa aking ang panitikan ay higit pa sa nakikita ng mga mata at nasusulat ng mga kamay sapagkat para sa mga katulad ni Bukaneg, puso ang kanilang panulat at mga damdamin ang kanilang tinta. I think and believe that's really beautiful.

CHAPTER 1: The Visitor Malapit na ako sa mismong lugar, at habang tinatahak ang mga magandang daan ay kita ko kung gaano kaganda at kasariwa ang hangin sa parting ito sa Pilipinas, hindi gaya sa US na puro buildings at minsan ka nalang makakita ng mga puno sa paligid. Pero sa lugar na ito, sariwa at mamumuhay ang mga puno ng maayos.

unit higit na malakas ang iyong ama. Marami ang nakakita na ito ay sumuray bago bumagsak sa kalye pero sa kasamaang palad ay nabagok ang ulo nito sa isang nakausling bato, sumuka ng dugo at hindi na natauhan. May nagsasabi na pinalo ng iyong ama ang Kastila, sabi ng iba ay itinulak, hinuli ang iyong ama at ibinilanggo. Tulad ng dapat asahan naglabasan ang kanyang mga lihim na kaaway. Pinagbintangan din ang iyong ama na nagbabasa ng babasahin mula sa ibang bansa. Nag-iingat ng mga larawan at mga sulat ng isang Pilipinong pari na binitay dahil sa pagkakasangkot sa rebelyon. Maging ang pagsusuot nito ng barong Tagalog ay isa raw malaking kasalanan dahil ang iyong pamilya ay may lahing Kastila.