Literary Pieces In The Philippines Novels & Stories

nagpatuloy nga ang pagbiyahe namin hanggang may madaanan kaming maliit na tindahan sa daan. Sandali akong bumama at agad din namang bumalik sa sasakyan, walang isip isip ay nilagok ko ang laman ng boteng iyon, halos mapangalahati ko nga ang laman noon dahil na din sa labis na uhaw. Bigla ang pagkabog ng dibdib ko ng makaramdam ko ng pagkahilo matapos ang ilang minuto. "Shoot mukhang makikidnap ako ng mga Abu Sayyaf." iyong ang nasa isip ko ng mga oras na iyon without really thinking na nasa Luzon nga pala ako at wala sa Mindanao.

Hanggang saan aabot ang away-bati naming pakikitungo sa isa't isa? Huling linggo ng October noon. Nagkaroon ng School Level Press Conferrence ang aming school para makapamili ang aming school paper adviser ng isasali niya sa Division of Nueva Vizcaya ng pambato niya sa Dictrict Level. Alam kong marunong rin naman akong magsulat. Hindi pa man nahahasa ngunit batid ko sa sarili kong kaya ko. Kaya nuong tapang na sumali ako sa Editorial Writing, Photo Journalism, News Writing at Feautre Writing. Naging isa sa mga kalaban ko si Dindo sa lahat ng category maliban sa Editorial Cartooning dahil hindi ako marunong mag-drawing. Hindi ko man inaasahan ngunit ako ang nakakuha ng unang pwesto sa Editori

Bumuntong hininga ako bago muling nag salita. "Let me spill the tea..." Aniya ko at sila naman ay napataas ng kilay, umikot ako sa buong boarders habang nag sasalita. "Do you know in the Philippines 8.9% is the capacity of unemployed people and 30% of non-work filipino's, why is that?" Aniya ko bago itinukod ang takong ko sa may stand table ng mga boarders.

“I’m sorry, Vahlia. May sakit sa puso ang nakatatanda mong kapatid at masyado pang bata si Kahlia para ipakasal. Ikaw na lang ang maaaring—’’ “No, ayoko. Ano pa mang dahilan, ayoko. Nang dahil lang sa kagustuhan ni papa, I’ll let my freedom be snatched away from me? Heck, no!” ***** Sources: https://ph.asiatatler.com/life/rediscovering-bahay-na-bato-the-parts-of-a-stately-filipino-house-during-the-spanish-colonial-period

Hinila nila ako palabas ng kwarto, kahit anong pumiglas ko ay wala akong magawa dahil mas malakas sila sa akin. Tinahak namin ang isang matarik na hagdanan pababa, halos matumba nga ako dahil sa lakas ng pagkalakad nila sa akin. Hindi na ito mukhang abandonadong building dahil maayos ang mga pader, may kulay at may mga nakasabit na painting. I can't figure out where I am but I know I am still here in the Philippines. Napa angil ako nang pwersahin akong hilain dahil napabagal ako sa paglalakad. I swear, I'll do the same thing to them once Rio saved me.

Hanggang sa tuluyan ng nakalimutan ang makalumang sistemang ito sapagkat hindi hamak na mas madaling isulat ang alpabeto, dagdag pa dito ang mas kumpletong letra kung kaya't mas naging maayos ang pagkakasulat ng bawat salita kumpara sa bayabayin na limitado lamang. Saksi ako sa dami ng dugong dumanak sa tinatawag ngayong Luneta Park. Saksi ako sa kalupitang dinanas ng mga Indio sa kamay ng mga gahamang Espanyol. Saksi ako sa pagkabihag ng bansang ating sinilangan, kung paano inalipin at pinagsamantalahan ng dayuhan ang ating bansang iniingatan. Saksi ako kung paano umiral ang hindi patas na batas sa kamay ng gobyerno at mga ordinaryong tao——saksi ako sa lahat ng bagay na ito. Ang pagkabihag

FEBRUARY 2024, PHILIPPINES "Seven billion people in the world. Seven continent. Seven-thousand-six-hundred-forty-one islands clustered into three major island groups: Luzon, the Visayas, and Mindanao. Sa dinami-rami kong nakakasalubong na tao sa kalsada bawat araw sa Manila, ikaw pa 'yong taong nakilala ko out of nowhere. Sa dinami-rami na taong tinulungan mo, ako 'yong ma-swerteng taong hindi mo lang basta tinulungan; iniligtas at inahon mo pa ako sa kahirapan. Binigyan ng liwanag ang madilim kong mundo, at binigyan nang pagkakataon na mahalin ako at mahalin kita."

Subalit hindi pa man siya nakalalayo'y tila may kung ano'ng mabigat na bagay ang unti-unting dumadagan sa kaniyang dibdib. Sa isang iglap, tila ang pilat ng kahapon na matagal na niyang ikinukubli ay muling sumariwa. Nagsimulang mangatal ang bawat kalamnan sa kaniyang katawan, at nang masilayan niya ang isang maliit na vase sa 'di kalayuan ay kaagad niya itong nilapitan.

"I love that I encountered Third Montecarlo for the second time around." Werdy just shut his mouth and diverted our conversation to a more sensible topic. After spending our vacant time, we proceeded to the 21st Century Literature subject. We analyzed some poems from different periods—Pre-Spanish, Spanish, Japanese, American Regime, after Edsa Revolution, and New Society. Sinabak kami ng academic stuffs this grading. Ang sakit sa ulo. We are like inside a pressure cooker. Gamit ang kotse ni Werdy, hinatid niya ako sa bahay pagsapit ng uwian. He's just living a kilometer away from our street so it isn't a hassle after all.

I'm very happy and grateful that I have spent two school years learning them, making me understand better and appreciate more the beauty and legacy the Filipino literature holds. Isa sa mga bagay na talagang namangha akong malaman habang nag-aaral pa ng mga iyon ay ang katotohanang isang bulag si Pedro Bukaneg, ang mang-aakda ng pamosong 'Biag ni Lam-ang'. Napatunayan talaga nito sa aking ang panitikan ay higit pa sa nakikita ng mga mata at nasusulat ng mga kamay sapagkat para sa mga katulad ni Bukaneg, puso ang kanilang panulat at mga damdamin ang kanilang tinta. I think and believe that's really beautiful.