Novel & Cerita What Is Your Philosophy In Life As A Student

Tumango tango naman sila, at yung babaeng studyante ay umupo na, batid ko sa mukha niya ang konsensya. "Sa tingin niyo students, may tao bang gustong maging mahirap? Wala naman sigurong may gustong ipanganak sa hirap kahit na iyon talaga ang nakatadhana sa kanila. But everyone had given a chance to change their lives and that is to study hard.

Isang mahinang singhap ang narinig mula sa likurang bahagi ng klase, ngunit walang nangahas na magsalita. "I will make this very clear from day one," pagpapatuloy ni Anne, habang naglalakad nang dahan-dahan sa harap ng platform. "This course is not about memorizing historical dates or copying famous blueprints. This course is about philosophy. It is about understanding how space affects the human soul. Kung ang habol niyo lang dito ay magandang grade para sa inyong transcript nang hindi ginagamit ang inyong mga utak, I suggest you walk out that door right now and drop this class. I do not tolerate mediocrity, and I certainly do not pass students out of pity."

Yung hindi crumpled ha, yung hindi mukhang siniksik sa bulsa for one week. Paulit-ulit niya ring nire-rehearse sa isip ang mga sagot niya: “My teaching philosophy is blah blah blah, my strength is blah blah blah.” Pero sa bawat round ng practice, parang nawawala yung confidence niya. Anong sasabihin ko pag tinanong kung confident ba ako magturo ng criminology students? Sabihin ko na lang kaya na mahilig ako manood ng CSI?

Mahabang paliwanag ko. Kaya naman naming pagsabayin ang pag-aaral at pagiging volunteer. Kaya lang, ayaw ko namang ilagay sa alanganin ang pag-aaral ko. I know my priorities and that's my family and my dreams...more than anything else.

Ang school na iyon, ang buhay na mayroon siya, at ang buhay ko ngayon—mga magkaibang mundo. Naglalakad ako sa hallway ng aming paaralan, tila may mga mata na nakatingin sa akin, ngunit wala akong pakialam. I was in my third year of college, taking Business Administration. My age was behind compared to my blockmates because I had to take a break for the past two years, but that’s okay with me. I had no regrets. Ang importante sa akin ay makapagtapos at matupad ang pangarap kong magkaroon ng degree na magiging susi sa mas maganda at mas maayos na buhay.

Nginitian ko siyang saglit at tumingin ako sa kawalan, kita ko pa sa peripheral vission ko ang mga estudyanteng palakad-lakad hindi kalayuan sa pwesto namin at magbubulungan. “Alam mo, hindi porket may pangbayad ka ng tuition lagi mo na lang idedelay ang graduation mo. Pasukan mo na ‘yang subject mong ‘yan para makagraduate kana.” sabi ko. “Hindi mo ba napapansin, hinihintay kita?”

Sa wakas, wala muna siyang kailangang isipin na mission. Wala munang kailangang habulin. Wala munang kailangang bantayan. At higit sa lahat, wala munang kailangang ipagsapalaran ang buhay niya. Kaya naman nang malaman niyang wala ring klase dahil kailangan pa ng mga estudyante na makabawi mula sa trauma na idinulot ng kaguluhang nangyari sa kanilang paaralan, agad siyang nakaramdam ng kaunting ginhawa.

Walang pag-iwas. At iyon ang mas nakakairita. “Then why are you acting like you're some philosopher?” Tahimik. Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang usapan, bahagyang natawa si Liang Zhen. “Because philosophy comes before power.” Napakunot-noo si Yuhei. “People always think power begins with force.” Huminto ito sandali. “It doesn't.” Lumapit ito nang bahagya.

“Huh! Now you are saying that Dasos way of living here in Akademia is much more greater than our ways?” “No I am not saying that. My point is, we can learn things from diffirent places we wanted to be without forgeting where we came from. Ang paglago ng isang nilalang ay hindi lamang nakabase sa kung ano ang dapat nitong karoonan sa kanyang pagkatuto, dapat ring ikonsidera ang indibidwal nitong desisyon kung saan niya gustong matuto.” Pagtatapos ko. Na sana ay naintindihan nilang lahat.

I want to start running a restaurant, it was my dream in the first place. Aasikasuhin ko na ang pagsuko ng aking lisensya sa pagtuturo upang hindi na maging kaso sa relasyon namin ang pagiging dean ko at pagiging estudyante ko. Maigi na isuko ko na habang hindi pa natatapakan ang moralidad ko. Alam kong mali na nakipagrelasyon ako sa estudyante ko kaya nga isusuko ko na bago pa lumaki ang yurak sa moralidad ng propesyon ko.