Pinagtagpo Pero Di Tinadhana Novels & Stories

May isang bagay na hindi na nila kayang balewalain— isang bagay na hindi pa nila ganap na nauunawaan, pero naroon na. Nagtagal pa ang titigan nila, parang isang larong wala pang may gustong bumigay. Sa pagitan ng kanilang mga tingin, may di malamang tensyon—hindi galit, hindi rin simpleng pagtataka, kundi isang bagay na mas malalim, mas mahirap ipaliwanag.

Nabuhay muli ang damdamin ng mag tagpo ang landas natin, Kay tagal natin di nagkita, binibining kay ganda kamusta ka. ~~wala ka pa rin pinagbago kinikilig parin pag tinititigan mo, Sa kilos mong mapang akit mga balahibo koy tumitindig. ~~kung bakit di ko nagawa ang magtapat, Ngayon handa na kong gawin ang nararapat, Di ko na palalampasin ang pagkakataon,

"No baby...I'm so sorry..." "Walang tayo, oo, pero sana binigyan mo man lang ako ng ilaw linggo para maka-recover pero anong ginawa mo. Ilang araw pa lang masaya ka ng may kasamang iba? Lalo mo lang pinadama sa akin kung gaano ako hindi nababagay sayo. Pero alam mo ba, tinanggap ko pa rin kahit masakit. Matapang ako e. Kaya ko, kaya ko ang lahat ng panlalait mo pero alam mo kung ano ang hindi ko kaya?"

NADYA'S POV "Sana nga lang talaga na mali ako, pero kapag nalaman ko na may kinalaman ka sa nangyari sa akin. Pasensiyahan na lang tayo at sa pag kakataon na ito, hindi na ako uuupo at mananahimik na lang!"

Hindi ako sumagot nang ilang sandali. I licked my lips. “Dahil sa trabahong pinilit mo sa akin, alam nila na binu bugaw mo ako. Hindi pangungutya ang mararanasan ko, kung hindi awa dahil mismong nanay ko ang nag bubugaw sa akin para sa kakarampot na pera,” mapait kong sagot sa kanya. “Kakarampot na pera na bumuhay sa’yo? Ang kapal ng mukha mong babae ka!”

Sabit nito saka ako hinalikan sa ulo. Sa ganoong posisyon naming dalawa ay nakaramdam ako ng kaligtasan at kaginhawaan. Kaligtasan dahil wala ng pweding manakit sakin dahil may magtatanggol na, at Kaginhawaan dahil wala nang mga katanungan sa isip ko kung ano ba talaga kaming dalawa. Nililigawan niya na ako. Mahirap paniwalaan pero ito at nangyayari na talaga. Di lang isang panaginip, kondi isang realidad.

sagot ko na nahihiya. Hindi ko mapigil ang aking sarili na hindi makaramdam nang hiya. Kami ang nag-shopping pero iba ang magbabayad. Kami ang lumabas tapos nagtawag pa ng taga-sundo itong kasama ko. Paano ba ang hindi mahiya nang ganito?

Napangiti ako kase sa wakas may mga damit akong maganda pero di parin mawala yong lungkot kase ang gusto ko na yong damit na susuotin ko at galing sa pinaghirapan kong pera. Hmm, alam ko na di naman masama kung tumanggap ng bigay na damit... ewan ko ba pero ayaw ko lang kase na may mga gamit ako o kinakain na di galing sa pinahirapan ko. Sabi ni mama sakin non eh, mas maganda daw yong perang pinaghirapan kesa sa perang binigay lamang. Anyway, di naman masama ang tumanggap ng blessings.

aniya Tiya Celeste. "Tadhana?" " Tadhana.Minsan ang tadhana ay hindi mapipigilan, may mga dala itong ikinagugulat o kaya ay ikinatutuwa. Minsan nagkakamali ang tadhana, kaya may kapangyarihan ang kalikasan upang itama ito na naangkop para sa lahat," Hindi ko pa rin makuha ang ibig ipaliwanag ng aking tiya. Hindi ko pa rin lubusang matanggap kung papaano ako naging ganito.

paliwanag pa ng ninong. tila Hindi ako nagkamali ng pinuntahan. Tama Ang tao Kong nilapitan. naliwanagan ako. bakit ko nga naman pahihirapan Ang loob ko kung may solusyon naman. he's right. pwede ko ngang gawin iyon in my terms and condition. makukuha nya Ang mana nya, matutuwa Ang parents ko sa akin at pagkatapos non ay tapos na Ang problema.