Novelas y relatos de Pitifully

isang malungkot na ngiti ang muling sumilay sa aking labi. “I’m so pathetic right? Haha.” nagawa ko pang matawa sa sarili ko. Hindi ko narinig ang sagot niya pero malinaw na ang pananahimik niya hindi ba? Hindi na niya kailangan pang sumagot. “Well, I’m sorry. You should rest, sir.” pagkasabi ko nun ay tumayo na ako. Pakiramdam ko ng mga oras na iyon ay sa bawat paghinga ko ay sinasaks*k ako. Sobrang sakit, sobrang kirot.

Nakakapagod, dahil alam kong sa huli ako lang ang masasaktan. *********************** Hit it dudes -MissteriousGuile

paalala niya sa kausap. Muli niyang inabutan ng tagay si Aiha. Walang satsat na tinanggap ni Aiha ang tagay at nilagok ang lamang ng goblet. "Kawawa ka naman," sabi ng babae. "I am. To be honest, I'm tired of extending pity for myself, Aya. No one knows that I am in extreme grieving. Walang nakararamdam sa akin. Wala-"

Tahimik ang paligid. “Do you remember something else?” Nagtagpo ang kanilang mga mata. “I lost two children.” Nanigas si Daniel. “For a long time, I lived in unbearable pain.” Mahinahon ang kanyang boses. “I sank into despair.” Napangiti siya. Ngunit puno iyon ng pait. “There were days when I hurt myself.” Huminto siya. “Days when I wanted to die.” Tahimik siyang tinitigan ni Daniel.

“Kahit sa present, hindi rin ako makapag-focus.” Napawi ang ngiti sa labi nito mula sa pambubuksa. Nagbuntung-hininga ito at tinapos na ang kinakain para yakapin ako. “Alam mo naman na supportive kami kahit sa mga kagagahan mo but not this time. Let us help you naman. I still remembered when I was in my lowest. Nandoon kayong lahat, ikaw para sa akin. You helped me see how pathetic I was.”

Ipinag-ekis pa nito ang dalawang braso sa tapat ng dibdib nito, kaya nama'y halos lumuwa na ang d*de nito. Kahit umihip ang malamig na hangin, pakiramdam niya'y sinisalaban siya. Umaakyat ang init sa ulo. "Fvck!" Lihim siyanh napamura. Halos nakaluwa na ang malusog nitong dibdib sa suot nitong v-shape na pantulog. "Oh, god! I can't take this anymore. Ang hirap magpigil!" hiyaw ng isipan niya.

Pipiliin ko ang pamilyang puno ng pagmamahal, pipiliin ko ang pamilyang puno ng pag-aaruga sa kanilang mga puso. Hindi iyong katulad ng ganito. Iyong matatakot kang magkamali dahil baka kalimutan o palayasin ka nila sa buhay nila dahil wala kang puwang sa kanilang mga puso. It's depressing to feel absolutely worthless, even after putting in so much effort. It's a bummer when your efforts go unnoticed. It's awful to be the one who suffers after you've given it your best.

Nag-iwas ako ng tingin at napapikit. “It’s not in my vocabulary to pity, sorry to say this, but I don’t know how to pity anyone. Goodbye.” Halos mapatalon ako dahil sa putok ng baril. “Oh, my goodness!” Napamulat ako at kahit paano ay naluwagan ako sa paghinga dahil nakatapat ang baril sa kisame at buhay pa rin 'yung babae. “STOP IT! PLEASE!” No, please. Don’t shout, baka ma-paano kayo.

Nawalang lahat ang pag-asang natitira sa kanya dahil sa paraan ng pagkakatingin nito, tila siya isang mababang nilalang at walang halaga. He did not utter even a single word and turned his back at her, living her humiliated, hopeless, and hurt. Her grief poured out in a flood of uncontrollable tears. She never felt so low and filthy until now. She was sorry for herself and the feeling of being alone was making her situation worse.

Hindi porke ay hindi ako mayaman hindi ibig sabihin n’on na may karapatan na siyang insultuhin ang buo kong pagkatao. “I’m not pitying you Mrs. Montenegro, in fact I pitied your husband. He’s so unlucky to be a husband to someone like you, it’s not because you’re rich you also have the rights to insult me,” mahabang litanya ko gamit ang walang emosyon kong boses. Hindi ako makakapayag na kawawain ng asawa ni Lucifer. “Tsk as if I care.” She rolled her eyes at walang paalam na lumabas ng silid-aralan. Huminga muna ako ng malalim at kinalma ko ang sarili ko.