Novel & Cerita Pitifully

Ipinag-ekis pa nito ang dalawang braso sa tapat ng dibdib nito, kaya nama'y halos lumuwa na ang d*de nito. Kahit umihip ang malamig na hangin, pakiramdam niya'y sinisalaban siya. Umaakyat ang init sa ulo. "Fvck!" Lihim siyanh napamura. Halos nakaluwa na ang malusog nitong dibdib sa suot nitong v-shape na pantulog. "Oh, god! I can't take this anymore. Ang hirap magpigil!" hiyaw ng isipan niya.

Pipiliin ko ang pamilyang puno ng pagmamahal, pipiliin ko ang pamilyang puno ng pag-aaruga sa kanilang mga puso. Hindi iyong katulad ng ganito. Iyong matatakot kang magkamali dahil baka kalimutan o palayasin ka nila sa buhay nila dahil wala kang puwang sa kanilang mga puso. It's depressing to feel absolutely worthless, even after putting in so much effort. It's a bummer when your efforts go unnoticed. It's awful to be the one who suffers after you've given it your best.

Nawalang lahat ang pag-asang natitira sa kanya dahil sa paraan ng pagkakatingin nito, tila siya isang mababang nilalang at walang halaga. He did not utter even a single word and turned his back at her, living her humiliated, hopeless, and hurt. Her grief poured out in a flood of uncontrollable tears. She never felt so low and filthy until now. She was sorry for herself and the feeling of being alone was making her situation worse.

Hindi porke ay hindi ako mayaman hindi ibig sabihin n’on na may karapatan na siyang insultuhin ang buo kong pagkatao. “I’m not pitying you Mrs. Montenegro, in fact I pitied your husband. He’s so unlucky to be a husband to someone like you, it’s not because you’re rich you also have the rights to insult me,” mahabang litanya ko gamit ang walang emosyon kong boses. Hindi ako makakapayag na kawawain ng asawa ni Lucifer. “Tsk as if I care.” She rolled her eyes at walang paalam na lumabas ng silid-aralan. Huminga muna ako ng malalim at kinalma ko ang sarili ko.

Ang kanyang mga mata ay tumatagos sa akin ng lumingon siya at hinawakan ang aking kamay sa kanyang mainit na kamay. "Alam kong matagal na, pero pasensya na Harper. Sorry sa pangangaliwa ko sayo. Sorry sa pananakit ko sayo. Sorry sa pagtrato sayo na parang tae. Ako sobrang humihingi ng sorry na ginawa kong miserable at hindi matiis ang buhay mo. Ikinalulungkot ko na hindi ko nakita ang lahat ng kayamanan na mayroon ako dahil nawala ako at miserable sa sarili kong mundo. Alam kong hindi ako karapat dapat sa iyong pagpapatawad, ngunit sana ay tanggapin mo ito. I'm so sorry. Higit pa sa iyong alam."

Were they tired searching for me? Napaismid ako at napayuko habang pinaglalaruan ang mga buhangin gamit ang paa ko hanggang sa hindi ko na namamalayan na may mga tubig na pumapatak mula sa mga mata ko. I was pathetic. So naive. Desperate. I feel so hopeless.

Staring at those, I can see his pain, grief and anger. "Iniisip ko pa lang ang sakit na idinulot sa'yo ng nangyari ay para akong inuubos. Thinking about the pain you have to feel makes me weak... Para akong paunti-unting pinapatay..." A tear escaped on his eyes. "Wala man lang akong nagawa para sa inyo... I'm sorry for being so fucking useless."

Hinalikan ko siya sa mga labi bago ako unti-unting umulos. Napakapit siya ng mahigpit sa balikat ko at naririnig ko mahihina niyang paghikbi. Alam kong nasasaktan siya base sa paninigas ng katawan niya. Tiningnan ko siya sa mga mata habang patuloy ako sa pag-ulos. "Bite my shoulder if you can't bear the pain anymore."

wala na akong nasabi pa nang bigla na lamang nito putulin ang tawag. "Damn! Fu*k this!" Gigil na pinag-hahampas ko ang manibela dahil sa fraustrations ko. Walang akong dapat sisihin kun 'di ako lang. Hindi ko namalayan nang dahil sa inis ko ay nalunod ako sa kung ano-anong isipin ay may pasalubong na sasakyan sa akin at saka natauhan na lamang ako nang bigla itong bumusina nang malakas.

TRIGGER WARNING!!! Lilie I don't know why I'm still here in this world. I mean, after all the pain that they gave to me I will wake up everyday just to suffer and make myself miserable and worthless. Napatingin ako sa pala-pulsuhan ko nang makitang may benda na naman ito. Inalala ko ang nangyari kagabi at natawa na lamang. Bakit sa tuwing sinasaktan ko ang sarili ko ay nandiyan siya palagi sa akin.