Poem About Darkness Mga Nobela at Kwento

madamdamin niyang saad. "Mahal ko rin po kayo ni daddy." natatawang nagpunas ako ng luha ng ngumiti siya sakin ng matamis. It was the moon that pushes us to see the light in the darkness. The moon always let us realize that even how dark it was, we should always need to seek the light because the moon itself is the light. Sometimes our problem is what makes us strong. We should never forget that in the midst of difficulties, there is always hope awaits us.

Mukhang wala namang nakapansin sa aming dalawa dahil nasa pinakamadilim na sulok kami kaya tahimik naming tinuloy ang sayaw. The night is perfect for me. With a stranger who's dancing me slowly in the dark. It feels like a Disney's fairytale story. Pakiramdam ko nasa isa akong movie. Parang may mga alitaptap na lumilipad sa paligid tapos kaming dalawa lang ang tao sa mundo. Iyon ang nararamdaman ko. Gusto kong kutusan ang sarili ko sa naisip. Gano'n ba ako kahopeless romantic para mainlove agad sa lalaking kakakilala ko lang?

Hanggang siya tuluyan na siyang kinain ng dilim. Tila galing sa mundo ng kahungkagan, iyan ang pakiramdam ni Taliyah. Tila siya nakakulong sa mundong madilim bagama't mayroon namang liwanag. Tila wala siyang marinig kahit maingay naman ang paligid.

nanginginig kong sabi. I have been scared of the darkness since I was a kid. It started when my sister and brother locked me in the basement for an entire day. Takot na takot ako sa dilim, pero nakakayanan ko namang makatulog sa gabi kahit nakapatay ang ilaw. That’s how I started to appreciate the darkness. Pero tuwing nangyayari ito—bigla na lang namamatay ang ilaw, lalo na pagkatapos ng isang masamang pangyayari—hindi talaga ako mapakali. Natatakot talaga ako nang sobra. “Mi amor, close your eyes and take a deep breath, okay? Hindi kita bibitawan, nandito lang ako. Okay?!”

nagmakaawa talaga ako dahil parang imposible na huminahon siya. Matagal na huminto sa pag ikot ang mundo para sa aming lahat. "Please?" ulit ko, pinisil ko ang braso ni Dark na tila hindi na humihinga sa matinding galit. Kung literal na apoy ang lumalabas sa mga mata nila, kanina pa ako natupok sa pagitan nila.

Paano naman mangyayari ‘yon kung wala naman talaga kaming nararamdaman para sa isa’t isa? “Nalibot na po namin ang buong lugar—” Hindi natuloy ng lalaki ang kaniyang sasabihin nang biglang magdilim ang buong paligid.

Muli niyang sabi at mabilis siyang umalis sa kama, tumayo siya sa aking harapan bago mabilis na inalis ang ang mga telang naka balot sa kanyang ibabang katawan. Oh! Damn, para akong hihimatayin sa nakikita ko ngayon. It was a cold and quiet night as the big moon in the sky was weeping blood and the beast in front of me was exploding with ferocity, ready to eat what was served in front of him. Tonight is really my last day of being a virgin, I'm nervous but I will wholeheartedly let the beast on top of me pop my cherry tonight. ©laprincesadelaluna

Noon pa lang ay minahal na siya ni Dark. Napukaw lamang ang malalim na pag-iisip ng sunod-sunod ang pagsabok sa paligid. Kasabay rin ang malalaking apoy. Madali lamang natupok ng apoy ang boung paligid dahil sa nangyare. "Fvck!" "Shit!"

Sumilay din ako sa bintana at agad kong nakita ang maraming bituin sa langit. “Ang ganda ‘no?” napalingon ako kay Gavril nang magsalita siya. Hindi siya nakatingin sa akin at nanatiling nakasilip sa bintana at pinagmamasdan ang nagkikislapang bituin sa langit. “Sometimes, we believe that darkness is scary and full of danger. But do you know that without darkness, we cannot see how beautiful and magical the stars in the sky? In life, we thought that problems and challenges with break will tear, and will ruin us. But we didn’t know that problems and challenges were actually there for us to experience to teach us for us to learn, and to mold us to be a better person.”

Yumakap Naman Silang dalawa sakin at pinikit ko Naman Ang mga mata ko habang nakangiti. Di ko inakala na mangyayari itong lahat sa Buhay ko, Akala ko ay iikot lang Ang Buhay ko sa kapahamakan, sakit at pait buong Akala ko ay walang saysay ang Buhay ko ngunit Hindi pala, may kasiyahan palang naghihintay Sakin. “I live in darkness for so long but when I see these people around me, I see the daylight that leads me to this meaningful life.”