Pov Eye Level Confused 소설 & 이야기

CHAPTER 60: |THIRD PERSON POV| "Lahat ng ipinakita ko sayo TOTOO kahit alam kong SIMULA PALANG LARO NA ANG LAHAT. Nasaktan mo ako Zior nagtagumpay ka doon, pero alam mo hindi ko alam kung paano ko 'yon ilalabas. Hindi ko alam kung paano ko ipapakitang nasasaktan ako." Nakangising ani Dawn pero gumuhit ang sakit sa itim nitong mga mata na kahit saglit ay nagkaroon ng buhay

utos ni boss Zero. Kahit na wala yang expression nakakatakot talaga ang mga mata niya pati na din yung errr aura niya para kang pinapatay. (Ghospel's POV) Minulat ko ang mata ko ng marinig kong sumisigaw si Levy. Hindi niya ata ako napansin dahil nakatingin siya sa--- kay Paolo. Takte nga naman sila. Ang bobo magplano!

281 3RD POV Nang magising si Dell, ay hindi niya pa rin maidilat ang mga mata niya. Kinakapa niya ang paligid habang nagtataka. Kanina lang ay nasa likuran sila ng pabrika, pero ngayon ay nasa ibabaw na siya ng malambot na kama.

Guia POV "Breath, Guia," saway sa akin ni Jacob. Kumurap-kurap ang mga mata ko. Pakiramdam ko, pansamantala akong nakulong kung saang dimensyon at hindi ko na namalayan ang nasa paligid ko. Napalingon ako sa paligid at dinig pa ang palakpakan ng mga server na naroon. "Ang bagsik talaga ng kamandag mo, Larsen!" sigaw ulit ni Toby.

She open her eyes ngunit madilim na ang paligid at ang tanging liwanag nalang ay ang nanggagaling sa bintana na bahagyang nakalihis ang kurtina. Her eyes try to adjust in the darkness at hinarap niya ito. Lexus eyes were glowing at napaka ganda nitong tingnan. He was so close to her sobrang lapit na naaamoy na niya ang vodka sa hininga nito. "I was confused.." "Confused of what..?"

--------- Third Person’s POV “Ano?!” ang malakas na sigaw ni Mingyu na umalingawngaw sa loob ng boutique. Pinagmasdan niya ang dalawang lalaki na nakatayo sa tabi ni Celine; ang isa ay ay seryosong ekspresyon at ang isa naman ay may owrang mahirap pagkatiwalaan. Sinuman sila, talagang hindi makapaniwala sa Mingyu sa balitang kaniyang narinig kanina lamang.

Inis kong sabi habang salubong ang kilay at matalim ang tingin sa estudyante. I scanned the boy carefully and I immediately recognized him. He stood up as if nothing happened to him and looked sharply at me. Our eyes locked in a staring contest. He has an emotionless dark eyes and stern look. Walang umiwas ng tingin sa'min at kung hindi lang ako nilapitan ni Trevor ay baka may nabuo ng yelo sa pagitan namin. "Shit, man. Nasaktan ba siya?" Tanong ni Trevor.

Bulong ko sa sarili ko. Paismid akong ngumiti bago ko isuksok sa tainga ko ang earphone. "See you soon," Tumayo ako mula sa pagkakaupo at nagpamulsa palapit sa window wall para makita ko pa ang view. "Eclair." Eclair's P.O.V

ALIYAH POV Sobrang bigat ng talukap ng aking mga mata. Masakit din ang aking buong katawan. It took time before I remember what happened. Nawalan ako ng malay habang kasama si Lorenzo sa pangangabayo. Those memories, yes, I remember those memories that flashed back. Pilit kong ginalaw ang aking katawan at ginala ang aking mga mata. Narito ako sa aking kwarto. Nahagilap ng aking mga mata si Lorenzo na nasa couch sa gilid ng kwarto. To my surprised, isang Lorenzo na natutulog ng mahimbing ang aking nakita. Sobrang himbing ng kanyang pagkakatulog at hindi man lang niya ako napansin. This is my first time to see him this way at hindi ako makapaniwala sa aking nakikita. Am I only dreaming or this

tuwang-tuwa na pasigaw nitong tawag sa kanyang pangalan habang kumakaway at binilisan pa ang mga hakbang. "Oh great, your spoiled brat cousin is here," Pebbles scoffed, her voice dripping with sarcasm. Nalito tuloy siya kung ano ang dapat gawin. Sigurado kasi siya na may bago na naman siyang masasaksihan na ganap sa pagitan ng magkaibigan. And, she could no longer conceal her worry—it was plainly mirrored on Zhavie's lovely face. She watched as Zhavie’s eyes swept across their surroundings, only for her expression to change in an instant the moment her gaze froze on something to her left.