Novel & Cerita Power Of Silence Quotes

Siya ang unang bibitaw. “Should I confess? Or should I stay silent?” bulong niya sa sarili. Tahimik ang buong paligid, pero sa dibdib niya, parang may sigawan. Konsensya laban sa takot. Pag-ibig laban sa kasalanan. “For the first time, I wasn’t sure if silence was mercy or cowardice.”

“Marami akong naiisip kapag tahimik ako. Minsan nago-ovethink, may mga maaalala, basta! Ayoko ng tahimik.” “Well for me, I want silence.” “Bakit?” “Ang payapa kasi kapag tahimik. Kapag tahimik, pinagmamasdan ko lang 'yung paligid tapos mawawala ang mga ibang iniisip ko dahil naaaliw ako.” “Baliktad talaga tayo,” aniya. “That’s why we’re not friends.” “Hoy, Nico!” Here she is. Mag-iingay na naman. I should not have said that.

he said. Wow! Where did he got that? Was that a quote? Because I love it. Feeling ko tuloy philosoper itong kausap ko ngayon. Napangiti ako rito, "Thank you." I just said. And after that, a deafening silence reigned. Mayroon akong gustong sabihin ngunit hindi ako makatiyempo, kaya sinimulan ko na lamang ang lahat sa pekeng pag ubo ko.

Katabi niya si Gab. “Mommy,” mahina niyang sabi, “why are they quiet?” Bahagya siyang napangiti. “Because sometimes,” sagot niya, steady ang boses, “truth is louder than noise.” Sa screen, Marianne was losing control of the room. And this time, hindi si Ruth ang gumawa ng eksena. Kundi ang batas.

The rest of the time, I find solace in solitude, where I can recharge and find comfort in my own thoughts. Pero... may mga oras naman na kapag ibinuka ko ang bibig ko, alam kong may bigat ang bawat salitang bibitawan ko. Tulad minsan sa mga kapatid kong mana sa pinagmanahan nila—na isa sa mga dahilan kung bakit hindi kami magkakasundo. Kapag may pagkakataon na sumusobra na sila, I don't hesitate to put them in their place. I've learned that silence can be a weapon, but so can a sharp tongue. When someone deserves to be put down or criticized, I can deliver the blow with precision. It's not about being cruel for the sake of it; it's about maintaining standards and showing that I won't tolerat

“Tandaan mo, Lucas… sa mundong ito, kaalaman ang kapangyarihan. At kami ang may hawak ng kapangyarihang iyon. Huwag nating hayaang may makalusot… kahit gaano kaliit.” Sandaling natahimik ang opisina. Tanging mahinang tunog ng aircon at pagpatak ng oras sa relo ang maririnig. Tumagilid si Silas sa upuan, malamig ang tinig nang muling nagsalita.

Ani ko, na pilit ang ngiti para hindi halatang nagsasalita. "Eh ano naman kung nandiyan siya?" Singhal nito. "Ano kaba? Diba nag usap na tayo n plano nating pag silusin yang torpe na yan.!" Singhal ngunit pilit parin nakangiti kahit gusto ko nang hampasin tong bakla na to.

Para sa kanya, Silence is not submission but knowing things are in control. Siya ang uri ng lalaking mas pinipiling makinig kaysa magsalita, ngunit sa oras na magsalita siya, nagiging malinaw kung bakit siya dapat pakinggan. Walang labis, walang kulang. Sakto. Sapat.

[Dangerous Silence] “Sometimes silence is louder than a threat… especially when the man watching you no longer needs to speak.” I didn’t answer him. I couldn’t. Because the moment Julian said those words— one of you won’t survive this house— something cold and absolute slid down my spine and settled deep in my bones. He wasn’t bluffing. That was the worst part. Not his tone. Not the locked room. Not even the key still hanging against my skin like a heartbeat I no longer trusted.

I just let him drive us away, my body was too drained to protest, my voice was too faint to speak up. Ayaw kong may kausap... Kahit 'yong tunog ng makina ng kotse, ayaw kong marinig. Kahit 'yong mga busina sa labas, naririndi ako. Kahit 'yong paghinga ko, ayaw kong pumasok 'yon sa tenga ko. I wish for silence so complete, peace so deep, that even my own thoughts would quiet themselves.