Novel & Cerita Power Of Silence Quotes

"I'm sorry I'm like this." The door clicked shut. I opened my eyes and stared at the ceiling, engulfed by the darkness. Sabi nila, silence is louder than words. At sa gabing ito, ang katahimikan niya ang nagsabi sa akin ng lahat ng katotohanang hindi namin kayang aminin nang malakas.

[Kalix—1st POV] I’ve always believed that silence was my weapon. But lately, it feels more like a curse I brought upon myself. I didn’t say goodbye when I left. I didn’t leave a letter. I couldn’t. Not when her face still haunted me at night. Not when every sound of our daughter laughing echoed like a gunshot inside my chest. I told myself I was doing the right thing—again. To protect them. To end this. But the truth?

At kahit tumawag pa siya ng isang daang beses, kahit pa humarap siya ngayon sa pintuan ng condo ko at lumuhod, I don’t think I’d open the door. Because real love doesn’t make you feel hidden. Real love doesn’t make you beg to be seen. Nang muling tumawag ang phone ko bandang alas-siyete ng gabi, I turned it off completely. I needed peace. Even if it meant silencing the only voice I ever wanted to hear. At habang tinititigan ko ang city lights mula sa glass wall ng unit ko, tahimik akong nagdasal. “Lord, give me strength. Not for him. Not even for myself. But for the child who did nothing wrong… the child who only asked to be loved.”

“And you carry silence like a weapon. But sometimes, you let it slip... like when you smile after a long day. Or when you bring me coffee the exact way I like it—without waiting for me to ask twice.” Paula’s throat tightened. Stop it. Don’t fall. “Kung may sasabihin akong something that might change things…” bulong niya, “Would you listen?” Tumango si Akihiro. “Always.” Pero hindi niya nasabi. Hindi pa. Hindi doon.

Na sana'y pagdating ko sa maynila ay may magandang kahahantungan ang lahat ng ito. Bumuntong hinga ako at nakaramdam ng pagod. At the end of the day, true silence is the rest of the mind. I count it certainly. Bumagal ang aking paghinga and now sleep is the most beautiful experience in life, that I want to do.

Tinaasan ko ng kilay ang gago saka marahan kong ibinaba ang baso. Kung may isang bagay akong natutunan sa pakikipag negosasyon iyon ay kung sino ang may hawak ng katahimikan, siyang liyamado sa laban. People hate silence. The longer you stay quiet, the agitation builds up and they'll get nervous. Hindi mo mamamalayan, naidaldal na nila ang mga bagay na dapat mong malaman bago mo pa maitanong. Gaya ng kaharap ko. Tonto.

dagdag pa niya. Maraming naguguluhan sa usapan namin. Karamihan sa kanila, nagdadalawang-isip kung maniniwala ba kay Sofia o hindi. Hindi ako nagsalita. Wala pa akong masabi sa mga binitawan niyang salita. Parang natameme ako. Pero hindi puwedeng manahimik na lang ako. Silence means yes. At hindi ako papayag na malaman nilang isa akong huwad at ang totoong Aelice ay nagpakalayo na.

dagdag nito, bahagyang nakangiti, “what do you want me to do?” Sumalubong sa kanya ang malinaw nitong asul na mga mata, tila ba may sariling mundo sa loob ng mga iyon. Ngunit imbes na makaramdam ng tuwa, bahagyang nailang si Raina sa kakaibang gaan ng aura nito. Tinaas niya ang kilay at saka nagsalita nang may halong biro at babala. “Sir Daniel,” marahan niyang sabi, “alam mo ba ang three principles of silence?”

oo importante siyang tao pero hindi sa akin! Yes! He will never be important to me! So how dare him playing with my thoughts? Lagi nalang siyang ganito. Anong akala niya? Na porket hindi ko siya mapigil-pigilang halikan ako ay meron na siyang karapatan sa akin? Ang kapal! “Why are you silent?” tanong niya. Tumingin ako sa di kalayuan. “I'd rather be silent than tell some visible words.” I bit my lip when I realized my voice was loud enough for him to hear.

“Salamat po sa panahong ibinigay ninyo sa amin. Ngunit kailangan kong sabihin nang tapat—ang isang buwan na iyon ay hindi naging dahilan upang humina ang aming nararamdaman. Sa katunayan, habang lumilipas ang mga araw at gabi na wala kami sa tabi ng isa’t isa, lalo naming napatunayan na hindi namin kayang mabuhay nang magkahiwalay. Ang paglayo ay hindi nagpawala ng pagtingin, kundi lalo lamang nitong pinatibay ang aming paniniwala na ang pagmamahal namin ay hindi basta-basta natitinag ng panahon o utos.” Umitim nang bahagya ang mukha ni Don Nathan. “Ano ang ibig mong sabihin? Sinunod ninyo ba ang aking kondisyon? Sinunod ninyo ba ang utos kong huwag magkita, huwag mag-usap, at huwag makipag-