Pressed For Time Novels & Stories

Kapag nadaig ako ng pagka-irita ko sa kanya ako ang talo. "I need the presentation, ASAP. I need it by 3 pm. Please make it quick." malamig nitong sabi sa akin. Presentation? Does he mean the presentation for tomorrow? Napanganga ako ng wala sa oras. Ini-expect ba niya na matatapos ko yun ng 3 pm? Anong akala niya sa akin? Genius? May drafts naman ako pero hindi pa din yun sapat para matapos ko kaagad ang presentation.

Ilang minuto pa kaming nag-usap kung hindi ko binaba aabot siguro kami ng Umaga sa pag-uusap. Kinabukasan maaga akong pumasok noong makarating siya kaagad kaming dumeresto sa una niyang meeting. Pagkatapos sa susunod at sa pangatlo. Hindi kami ganoong nakapag-usap na dalawa. Noong dumating naman ang 30 minutes vacant na sinasabi naghahanda na kami para sa prescon na hinanda niya. Kaya wala rin kaming oras na maglambingan.

“Bibigyan lang kita ng tatlong minuto para tawagan si Ingrid at ipagawa sa kanya ang apology video, at sa loob ng tatlong minuto, dapat na-upload na ang video sa accout niya.” “Raven, bibigyan kita ng sampung segundo para mag-isip.” Kung paano siya tinrato noon ni Caleb, ibabalik niya ang pabor ngayon! Mahilig si Caleb na ilagay ang mga tao sa matinding pressure. Ngayon, ang pressure na iyon ay bubagsak pabalik sa kanya!

Hindi rin ito hiwalayan. Ito ay isang pagkilala na may fault line sa pagitan nila—at kung hindi nila haharapin, lalawak ito. Sa labas, umuulan nang marahan. At sa gitna ng pressure, deadlines, at mga desisyong kailangang gawin, pareho nilang alam: ang susunod na 48 oras ay hindi lang magpapasya sa proyekto—

Tiningnan niya ang kapal ng mga papeles; aabutin siya ng hindi bababa sa tatlong oras para matapos iyon. "Sir, hindi po ito kasama sa schedule ko ngayon. Pwede ko po itong simulan bukas ng umaga—" "I need it tonight," pinal na putol ni Zeno, ang boses ay nagbabadyang hindi tumatanggap ng anumang pagtanggi. Inilapit ng bilyonaryo ang mukha nito sa dalaga, sapat lang para sila lamang dalawa ang magkaroon ng pagkakataong magkarinigan. "Akala mo ba makakatakas ka sa akin nang ganoon lang kabilis pagkatapos ng ginawa natin kahapon? I want you here. And you will stay here."

"Gusto ko lang po ipaalam na may aberya po tayo sa isang proyekto. Nagkaroon po ng hindi pagkakaintindihan sa mga suppliers, at naapektuhan ang timeline ng mga gawain." Narinig ko ang pagka-stress sa boses ng secretary ko, kaya nag-focus ako sa mga detalye. "Puwede bang malaman kung gaano kalaki ang atrasado?" tanong ko. "Siguro po, mga tatlong araw po, Sir. Kailangan po ng agarang aksyon para hindi na po magtagal," sagot ng secretary ko.

Kaya hindi niya ng hinintay pang sagutin siya nito. Akma na rin sanang ibuka ni Franco ang bibig niya ng magsalita ulit si Aurora. “Pasensiya na Mr. Franco, okay lang kung ‘oo’ ang sagot mo, naiintindihan ko naman po na medyo hectic ang schedule mo sa trabaho, isa pa huwag po kayong mag-isip na pini pressure ko kayo, ang sa akin lang naman nagbabakasakali baka may spare time po sana kayo para maksama sa pamimili ng mga mga kulang na gamit di sa bahay lalong-lalo na sa darating na sabado po.”

Tumikhim ako at aalis na sana pero natigilan ako nang awatin ako ni four-eyed. “Help me.” Nanlaki ang mata ko. “E-Eh? Paano kita tutulungan?” Gulat na sabi ko. He sighed, “Can’t we rush it? At least I can wait for an hour.” “P-Pero sir, anong oras na rin po kasi.” Tumikhim ako tsaka hinarap yung babae. “I guess you can just rush it? Since he needs it instantly. Hindi naman parating nawawalan ng card keys ang condominium owners, so maybe you could rush it?” I tried to speak and I guess it will work.

Bungad ni Asher dito na pinatong sa tiyan ang laptop. ("Sir., you need to go back you have many appointments waiting for you here., I thought you're going to spend one in a half months but it's almost two in a half I already re-scheduled the other appointments but the sponsors are already disappointed now, ") Halata sa boses ni Fred at pagod ito at mukhang stress na at nakaramdam siya nang awa. " But I still need to fulfill grandma's lastwill at hindi pa kami makabuo"

“Maghahanap pa ako ng pera--” Umiling ang nurse, maingat pero matigas ang boses. “Ma’am, we understand. Pero may protocol kami. Kung walang deposit, hindi namin maitutuloy ang procedure.” Nang bumukas ang pinto, lumabas ang doktor. “Miss… I’m sorry. Time-sensitive ’to.” Time-sensitive. Parang buhay na may expiration. Lumunok siya, pilit pinapanatili ang boses na hindi nanginginig. “Magkano po?”