Pressed For Time Mga Nobela at Kwento

"Napadaan lang siguro siya. Hindi rin naman siya nagtagal." Katahimikan. Tumikhim siya makalipas ang ilang saglit. Hindi na siya makapaghintay pa kung kailan makahanap ng tiyempo para kumbinsihin ang asawa tungkol sa presscon. Nauubusan na sila ng oras. "Pinag-uusapan ng mga tao sa kompanya ang tungkol sa nangyari. Naisip kong ituloy na ang press conference para makapagpaliwanag ka."

“You scheduled a meeting with me? What is it?” “You have to come here. I have a business proposal,” Crassus said on the other line. Tumunog ang elevator. Pumagilid si Gilbert para bigyan daan ang kanyang amo. Pumasok si Scott sa loob ng elevator. “Okay.” Scott sighed. “Baka matatagalan ako. I already have a scheduled meeting and I want ito to finished as soon as possible. Is it okay if I'll go around four o'clock?”

Ayaw niya pa ngang pumayag noong una pero tinarayan ko kaya’t sa huli ay napapayag ko na rin. Malakas na bumuntong hininga si Tita at marahang napailing. “Maybe he’s just busy, pagpasensiyahan mo na. At isa pa, once you’re deadline is really near, sigurado naman ako na hindi na siya busy… maybe the day after tomorrow? Who knows, right?”

I'm like walking back and forth as I am tracking the time like crazy. Nanginginig ang mga laman ko, I feel sweaty and cold. Na te-tense dahil 7 minutes na ang lumipas pero hindi pa rin siya nag reply. This is so unusual of her, ano ba ang ginagawa niya? At bakit ang tagal niyang mag reply?

Pag lapit ko rito kitang kita ko ang mga mata nito na nanlilisik. "Bakit ngayon ka lang? Kanina pa kita tinatawag ha. Bingi ka ba? o sadyang ta--" anyway, what my scheduled for today?" tanong nito. "Uso kumalma bak---" bulong ko at baka marinig pa niya ako. Kinuha ko ang folder sa envelope na dala dala ko. Uhmmm! 8:30 a.m meeting with Mr. VillaCruz. 10:00 a.m presscon. 12:00 to 3:00 p.m onward no scheduled." wika ko.

Bago pa man niya isara ang pinto, ramdam na niya ang bigat ng araw na parang bumabalot sa dibdib at ulo niya ang pressure ng darating na board meeting. Tumunog ang laptop niya ng reminders, isang urgent board meeting sa loob ng tatlumpung minuto at ilang emails mula sa mga board members at investor nila. Isa sa mga email ay may tono na nagpapaigting ng kaba sa dibdib niya: “If these decisions aren’t finalized today, we risk serious fallout.”

Naglagay siya ng pagkain sa plato nang hindi tumitingin sa abuwelo dahil baka masira lang ang kanyang umaga. "So, I need to hear your answer today. Not tomorrow, not the next day or another day. It must be TODAY," pagdidiin nito sa huling kataga. "Lo, I still need more time to think. Hindi lang maliit na bagay ang hinihingi niyo." "I know. But we don't have enough time. Kinakausap na ng walang kuwenta mong ama ang ilan sa ating mga shareholders." "What? Why?"

tanong ko. "Ewan ko rin ate, ako naman ang gumawa nito kaya 'di ko alam bakit may lumalabas niyan." "Yong back-up mo?" "Ganito rin lumalabas. Kahit sa mga ka-team ko may copyright din." "Ipa-trabaho mo 'yan sa IT or kontakin mo 'yong site na nag-o-auto send." "Wala ng oras. Twelve hours na lang—start na ang presentation." "Edi ulitin mo! May hardcopy ka naman 'di ba?"

Umiling ang babae. "Mahal, give me five minutes please. Please, please, please. I owe this to you..." si Diego nang napansin ang pagkawala ko sa mood. "Diego, may pasok pa ako. Bibyahe pa tayo nito. I-reschedule na lang. Mukhang pati ang CEO ay busy rin." Naalarma si Diego. Kung may prior appointments pala ito ay bakit pa ito magpapakita? Di sana pumili ng oras na di busy at di nakakabastos ng oras. Sinasayang nito ang oras namin.

"Gusto ko 'yung totoong pinagtrabahuhan ko. 'Yung walang nakatagong utang na loob." Bago pa man siya makasagot uli, narinig ko ang mahinang tunog mula sa earphones ko na nakasabit pa rin sa leeg ko. Isang maikling beep mula sa Skype—isang paalala na ang tatlumpung minuto para sa writing prompt ay malapit nang matapos. Naisip ko ang interviewer na naghihintay pa rin sa kabilang linya. Kung hindi ko ibabalik ang atensyon ko doon ngayon, mawawalan na ako ng pagkakataon.